به گزارش آسیانیوز ایران ؛ درگذشت کریس ریا، پایان یکی از صداهای منحصربهفرد موسیقی معاصر اروپا را رقم زد؛ هنرمندی که نه ستارهسازی پرزرقوبرق را پذیرفت و نه در چارچوبهای تجاری صنعت موسیقی حل شد. او با صدایی بم و خشدار، نوازندگی شاخص گیتار اسلاید و ترانههایی برگرفته از زندگی روزمره، سفر، تنهایی و امید، بیش از پنج دهه در حافظه شنیداری مخاطبان باقی ماند.
از میدلزبرو تا صحنههای جهانی
کریستوفر آنتون ریا در ۴ مارس ۱۹۵۱ در شهر صنعتی میدلزبرو انگلستان متولد شد؛ شهری کارگری که بعدها بارها در ترانههایش بازتاب یافت. او در خانوادهای پرجمعیت با ریشههای ایتالیایی و ایرلندی رشد کرد و برخلاف بسیاری از همنسلانش، ورودش به موسیقی حرفهای دیرهنگام بود. ریا در جوانی رؤیای روزنامهنگاری و فیلمسازی داشت، اما سرانجام موسیقی به تنها مسیر بیان خلاقانهاش بدل شد.
نخستین موفقیت بینالمللی او با ترانه Fool (If You Think It’s Over) در اواخر دهه ۱۹۷۰ رقم خورد؛ قطعهای که در آمریکا به رتبههای بالای جدول رسید و نام او را فراتر از بریتانیا مطرح کرد. با این حال، ریا سالها طول کشید تا در کشور خود نیز به جایگاهی تثبیتشده برسد.
شکوفایی اروپایی و تثبیت سبک
دهه ۱۹۸۰ نقطه عطف کارنامه کریس ریا بود. آلبومهایی چون Shamrock Diaries، On the Beach و Dancing with Strangers او را به یکی از پرفروشترین هنرمندان اروپا بدل کرد. ریا در این آثار، ترکیبی شخصی از بلوز، سافت راک و پاپ را ارائه داد؛ موسیقیای که نه متکی بر جلوههای نمایشی، بلکه بر روایت، فضا و احساس بنا شده بود.
آلبوم The Road to Hell در سال ۱۹۸۹، بزرگترین موفقیت تجاری او محسوب میشود؛ اثری که در صدر جدول بریتانیا قرار گرفت و ریا را به چهرهای جریانساز بدل کرد. دو سال بعد، Auberge این موفقیت را تکرار کرد و جایگاه او را در موسیقی اروپا تثبیت نمود.
«Driving Home for Christmas»؛ ترانهای فراتر از فصل
در میان آثار متعدد ریا، Driving Home for Christmas جایگاهی ویژه دارد؛ ترانهای که فراتر از یک قطعه مناسبتی، به نمادی از بازگشت، خانواده و امید بدل شد. این آهنگ که از دل خستگی یک سفر زمستانی متولد شد، به مرور به خاطرهای جمعی در فرهنگ موسیقایی اروپا تبدیل گشت و هر ساله با فرا رسیدن کریسمس، بار دیگر شنیده میشود.
درگذشت ریا در آستانه کریسمس، برای بسیاری از هوادارانش پیوندی تلخ و شاعرانه میان زندگی و مشهورترین ترانهاش ایجاد کرد.
مبارزه با بیماری و بازگشت به ریشهها
زندگی کریس ریا تنها روایت موفقیت نبود. او از میانه دهه ۱۹۹۰ با بیماریهای سختی از جمله سرطان پانکراس، عوارض جراحی، دیابت و در نهایت سکته مغزی دستوپنجه نرم کرد. این تجربهها، نگاه او به زندگی و موسیقی را دگرگون ساخت. ریا بهتدریج از جریان اصلی راک فاصله گرفت و به ریشههای بلوز بازگشت.
او با تأسیس لیبل مستقل Jazzee Blue، کنترل کامل آثارش را به دست گرفت و پروژههای جاهطلبانهای چون مجموعه ۱۱ دیسکی Blue Guitars را منتشر کرد؛ اثری که ادای دینی گسترده به تاریخ بلوز محسوب میشود و جایگاه او را بهعنوان هنرمندی متفکر و مستقل تثبیت کرد.
هنرمندی فراتر از موسیقی
کریس ریا تنها یک موسیقیدان نبود. او به نقاشی علاقهای جدی داشت، در سینما فعالیت کرد و حتی در چند فیلم نقشآفرینی نمود. علاقهاش به خودرو و مسابقات اتومبیلرانی نیز بخش شناختهشدهای از زندگیاش بود؛ علاقهای که در آثار سینمایی و موسیقاییاش بازتاب یافت.
فروش، افتخارات و جایگاه
در طول فعالیت حرفهای، کریس ریا بیش از ۳۰ تا ۴۰ میلیون نسخه آلبوم در سراسر جهان فروخت. آثارش در کشورهای متعددی گواهیهای طلا و پلاتینیوم دریافت کردند. او نامزد جوایز معتبری چون Brit Award و Grammy شد، هرچند همواره تأکید داشت که به دنبال عنوان «راک استار» نیست و خود را هنرمندی مردمی میداند.
واکنشها به درگذشت
پس از اعلام خبر درگذشت ریا، موجی از واکنشها در میان هنرمندان، رسانهها و هواداران شکل گرفت. باشگاه فوتبال میدلزبرو او را «نماد تیساید» خواند و چهرههای فرهنگی و هنری، از تأثیر ماندگار او بر موسیقی اروپا یاد کردند. بسیاری بر این نکته تأکید داشتند که ریا، صدای نسلی بود که موسیقی را نه برای نمایش، بلکه برای زیستن میخواست.
میراث ماندگار
کریس ریا رفت، اما موسیقیاش همچنان در جادهها، سفرهای شبانه، لحظههای تنهایی و دورهمیهای خانوادگی زنده خواهد ماند. او هنرمندی بود که نشان داد صداقت، پایداری و وفاداری به ریشهها، میتواند فراتر از مد و زمان، مخاطب خود را بیابد.