۲ شهریور ۱۴۰۵ ۱۷:۰۰
آیا وحدتِ شیعه و سنی به معنای نادیده گرفتنِ اختلافاتِ بنیادینِ تاریخی و کلامی است یا راهی فراتر از آن وجود دارد؟ در این گفت‌وگویِ صمیمانه، با تکیه بر حدیثِ مشهور «اِنّی بُعِثتُ لِاُتَمِّمَ مَکارِمَ الاَخلاقِ» و تحلیلِ تمثیلِ جذابِ «پزشکانِ معالج»، به این پرسشِ اساسی پاسخ داده می‌شود که ریشه‌ی اصلیِ اختلافات، نه در تاریخ و نه در کلام، که در «تعصباتِ کورکورانه» نهفته است. این مقاله، با ارائه‌ی یک مدلِ عملیِ مبتنی بر «یقینِ اشتراکی» و «هم‌زیستیِ اخلاقی»، نشان می‌دهد که چگونه می‌توان در عینِ پایبندیِ کامل به مذهبِ خویش، در مسیرِ هدفِ مشترکِ نبوت یعنی «تمیمِ مکارمِ اخلاق» گام برداشت و از پراکندگیِ امت اسلامی عبور کرد.