۱۳ خرداد ۱۴۰۵ ۰۳:۰۱
سینمای ایران در رقابتی نابرابر، به یکی از شگفتانگیزترین پدیدههای یکصد سال اخیر هنر جهان تبدیل شده است. این سینما با داشتن کمتر از هفتصد سالن نمایش در داخل کشور و عملاً صفر سهم از بازار تجاری آمریکا و چین، موفق شده بیش از دو جایزه اسکار و بیش از بیست جایزه بزرگ از جشنواره کن، برلین و ونیز را برای کشورش به ارمغان بیاورد. رقمی که هیچ کشور خاورمیانهای و حتی بسیاری از کشورهای اروپایی به آن دست نیافتهاند. تحلیلگران بینالمللی سینما، دلیل این موفقیت را در «مکتب رئالیسم انسانی» فیلمسازان ایرانی جستجو میکنند؛ مکتبی که از دل محدودیتهای بودجهای و موضوعی زاده شده و به جای تکیه بر جلوههای ویژه، بر شخصیتپردازی، دیالوگهای عمیق و روایت مشکلات مشترک بشری متمرکز است.