آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
سکوت دفتر فدراسیون فوتبال در حالی ادامه دارد که تصاویر بیکلام دوربینهای مداربسته، فریادی بلندتر از هر گزارش است. تصاویری که ثابت میکند آنچه هفته گذشته در استادیوم تازهتأسیس رخ داد، نه یک «سوءتفاهم»، که یک حمله سازمانیافته علیه آزادی مطبوعات و امنیت جانی خبرنگاران بود. این تصاویر، دقیقاً از ساعت ۱۷:۲۰ روز حادثه آغاز میشود؛ زمانی که محمود فکری، سرمربی تیم نفت و گاز گچساران، پس از امتناع از مصاحبه، با تندی و الفاظ رکیک به خبرنگاران ورزش سه و فوتبال ۳۶۰ حملهور میشود. دستور او به همراهانش صریح و روشن است: «موبایل خبرنگاران را بگیرید». و این آغاز درگیری فیزیکی بود که دوربینها آن را ثبت کردهاند؛ درگیریای که به گفته خبرنگاران، در نقاط کور استادیوم بسیار خشنتر و «مرگبارتر» ادامه یافت. تصاویر نشان میدهد چگونه تعداد زیادی از عوامل و بازیکنان تیم، به دو خبرنگار تنها حمله کرده و سعی در گرفتن تلفن همراه آنها دارند. لحظاتی که به گفته خبرنگار ورزش سه، «مرگ را به چشمهایش دیده است».
در یکی از شوکهکنندهترین صحنهها، محمود فکری شخصاً کیف خبرنگار را که حاوی تجهیزات حرفهای بود از زمین برداشته و در اختیار میگیرد. لحظهای که به وضوح نشاندهنده مدیریت و هدایت این حمله از سوی سرمربی است. اما وحشتناکتر آنکه فکری متوجه حضور یک شاهد عینی با موبایل میشود و شخصاً به سمت او یورش برده و تلفن همراهش را نیز مصادره میکند تا هیچ مدرک تصویری دیگری برجای نماند. تصاویر، حضور فعال حداقل چهار بازیکن تیم در این درگیری را نیز تأیید میکند. بازیکنانی که باید نماد اخلاق و ورزشکاری باشند، در حال ضرب و شتم خبرنگاران دیده میشوند. اکنون این سؤال بزرگتر از هر زمان مطرح است: چرا با وجود این مدارک تصویری واضح و عذرخواهی رسمی مدیرعامل باشگاه، کمیته اخلاق فدراسیون فوتبال همچنان سکوت اختیار کرده است؟ آیا حمله به خبرنگاران و سرقت اموال آنها نقض اخلاق نیست؟
حمله سیستماتیک به آزادی مطبوعات در ورزش
این حادثه فراتر از یک درگیری لحظهای است. این یک حمله سازمانیافته برای سلب حق کار حرفهای خبرنگاران، مصادره اموال آنان (تلفن همراه و تجهیزات) و جلوگیری از ثبت و انتشار حقیقت است. دستور مستقیم سرمربی، مشارکت چندین بازیکن و تلاش برای پاککردن تمامی شواهد (با گرفتن موبایل شاهدان)، نشان از برنامهریزی و هدفمند بودن این عمل دارد. این اتفاق، خط قرمز جدید و خطرناکی در فضای ورزش ایران ایجاد کرده و پیام میدهد که برخی تیمها یا افراد، خود را فراتر از رسانه و نظارت عمومی میدانند.
سکوت فدراسیون؛ تایید ضمنی خشونت؟
سکوت مرموز و طولانی کمیته اخلاق فدراسیون فوتبال در قبال این پرونده، خود بخشی از بحران است. این سکوت چند پیام منفی دارد: نخست، بیاهمیت جلوه دادن امنیت جانی و حرفهای خبرنگاران. دوم، ایجاد حس مصونیت برای مرتکبان چنین خشونتهایی. سوم، تضعیف اعتبار نهادهای ناظر در فوتبال. اگر فدراسیون در قبال چنین حمله آشکار و مستندی—که حتی سرقت اموال را نیز شامل میشود—سریع و قاطع واکنش نشان ندهد، عملاً به تمام تیمها و افراد این مجوز را میدهد که با منتقدان و رسانهها با خشونت برخورد کنند. این سکوت، خیانتی به اخلاق ورزشی است.
نقش محمود فکری؛ از مربیگری تا رهبری یک حمله
تصاویر به وضوح نشان میدهند که محمود فکری در کانون این حادثه قرار دارد. او نه یک تماشاگر، که فرمانده عملیات است: آغازگر درگیری با تندی کلامی، دهنده دستور حمله، شرکتکننده در مصادره اموال (برداشتن کیف) و حتی مهاجم به شاهد عینی. این رفتار برای یک سرمربی—که باید الگوی انضباط و اخلاق برای بازیکنانش باشد—غیرقابل قبول و تحقیرکننده جایگاه مربیگری است. عملکرد او مستوجب شدیدترین مجازاتهای ممکن از سوی فدراسیون (محرومیت طولانیمدت یا مادامالعمر) و همچنین پیگرد قانونی به اتهامات ضرب و جرح، توهین، ممانعت از انجام کار قانونی و سرقت است.
مسئولیت باشگاه و بازیکنان؛ فرهنگ سازی یا فرهنگ زدایی؟
باشگاه نفت و گاز گچساران، با وجود عذرخواهی مدیرعامل، مسئولیت سنگینی در این ماجرا دارد. چگونه فرهنگ و مدیریت داخلی یک باشگاه به حدی تنزل یافته که بازیکنان و کادرفنی به جای تمرکز بر بازی، به صورت دستهجمعی به خبرنگاران حمله میبرند؟ این اتفاق نشان میدهد که ممکن است فرهنگ خشونت و بیاحترامی به رسانه در این تیم نهادینه شده باشد. باشگاه موظف است نه تنها خسارت وارده را جبران کند، بلکه باید به صورت شفاف، تمام افراد درگیر—اعم از بازیکنان و عوامل—را معرفی و با آنها برخورد انضباطی شدید کند. در غیر این صورت، این عذرخواهی صرفاً یک مانور رسانهای تلقی خواهد شد.
آینده خبرنگاری ورزشی؛ فضایی نا امن و پرهزینه
این حادثه، فضای کاری را برای تمام خبرنگاران ورزشی—به ویژه آنهایی که در شهرها و استادیومهای کوچک فعالیت میکنند—ناامن کرده است. اگر بزرگترین نهاد ناظر فوتبال کشور (فدراسیون) در قبال چنین حمله آشکاری سکوت کند، خبرنگاران در آینده با جسارت بیشتری مورد آزار و اذیت قرار خواهند گرفت. این امر میتواند به خودسانسوری، خروج خبرنگاران مستقل و حرفهای از عرصه، و تسلط روایت رسمی و یکسویه باشگاهها بر فضای رسانهای ورزش بینجامد. اتحادیههای صنفی خبرنگاران و رسانهها باید با همبستگی و پیگیری قضایی قوی، مانع از عادیسازی چنین رفتارهایی شوند. امنیت خبرنگاران، خط قرمز است و نباید با مصلحتاندیشی و سکوت، قربانی شود.