آسیانیوز ایران / یزد ؛
نمایشگاه «هاستل کالچر» فقط یک رویداد هنری نیست؛
این نمایشگاه سند هشدار است.
هشداری درباره سبکی از زیست که آرام، بیسر و صدا،
اما ویرانگر، بنیان خانواده ایرانی را نشانه گرفته است.
امروز هنر، پیشقراول فهم بحرانهای اجتماعی است؛
پیش از آمارهای رسمی،
پیش از گزارشهای دانشگاهی،
این هنرمند است که درد را میبیند،
حس میکند و تصویر میسازد.
اما سؤال جدی اینجاست:
📌 چرا وقتی هنر اجتماعی حرف میزند،
کمترین حمایت را میبیند؟
📌 چرا هنرمند دغدغهمند، همیشه تنهاست؟
«هاستل کالچر» نشان میدهد
که چگونه انسانِ امروز در منطق سرمایهسالار،
به موجودی مصرفشونده تبدیل شده؛
انسانی که باید همیشه در حرکت باشد،
همیشه تولید کند
و هیچوقت حق خستگی نداشته باشد.
در این منطق، خانواده مزاحم است؛
گفتوگو وقتگیر است؛
عاطفه غیرکاربردی است؛
و آرامش، یک ضعف تلقی میشود.
آنچه خطرناک است،
نه فقط این سبک زندگی،
بلکه بیتفاوتی نهادهای فرهنگی نسبت به هشدارهای هنری است.
حمایت از هنر،
صرفاً بودجه و بنر و افتتاحیه نیست؛
حمایت یعنی دیدن، شنیدن و جدی گرفتن پیام هنرمند.
هنرمندان «هاستل کالچر»
نه تخریبگرند
و نه سیاهنما؛
آنها آینهاند.
آینهای که اگر تصویرش را دوست نداریم،
باید خودمان را اصلاح کنیم
نه آینه را بشکنیم.
اگر امروز از چنین نمایشگاههایی حمایت نکنیم،
فردا باید هزینههای اجتماعی سنگینتری بپردازیم؛
هزینه فروپاشی خانواده،
فرسودگی روان نسلها
و گسست اجتماعی.
🔴 «هاستل کالچر» یادآوری میکند:
هنر، آخرین سنگر انسان در برابر بیمعنایی است.
و حمایت از هنرمند،
نه یک انتخاب،
بلکه یک ضرورت فرهنگی و اجتماعی است.