آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
رقابت سنگینی که از ساعاتی پیش در زمین ورزشگاه ملک فهد ریاض آغاز شده بود، در نهایت به تساوی بدون گل تیم امید ایران و کرهجنوبی ختم شد. این دیدار که نخستین گام ایران در مسیر قهرمانی آسیا محسوب میشد، با فراز و نشیبهای زیادی همراه بود و هر دو تیم شانسهای طلایی برای گشودن دروازه حریف داشتند. شاگردان امید روانخواه با همان سبک برنامهریزی شده، یعنی حفظ مالکیت توپ و بازیسازی از عمق زمین، پا به میدان گذاشتند و در دقایقی از بازی کنترل را در اختیار داشتند. اما کرهایها نیز با تاکتیک فشار بالا و سرعت در انتقال، موقعیتهای خطرناکی ایجاد کردند و حتی یک گل هم زدند که با بازبینی ویدئویی مردود اعلام شد. نتایج این بازی در گروهی که به "گروه مرگ" معروف است، اهمیت بسیار زیادی دارد؛ زیرا حالا رقابت برای صعود بین سه تیم ایران، کرهجنوبی و ازبکستان بسیار نزدیکتر و پیچیدهتر شده است. بازی ایران در روزهای آینده مقابل ازبکستان و لبنان حالا به مراتب سرنوشتسازتر شده است و باید به دنبال کسب امتیاز کامل در این دو دیدار باشد. مساوی بدون گل اگرچه نتیجه مطلوبی برای شروع کار نبود، اما یک امتیاز از رقیب اصلی گرفته شد و خطری هم متوجه تفاضل گل ایران نشد. حالا نوبت تیم ملی امید ایران است که با درس گرفتن از این مسابقه، برای رویارویی سخت با ازبکستان در قدم بعدی آماده شود و راه صعود به مرحله حذفی را هموار کند.
تاکتیک و اجرا؛ موفقیت نسبی در برابر سبک کرهای
تیم امید ایران با رویکرد حفظ مالکیت و بازی از عمق، وارد میدان شد. این سبک در دقایق اولیه و میانی نیمه اول، باعث ایجاد اختلال در فشار بالای کرهایها شد و فضاسازیهای خوبی از محورهای میانی و کناری ایجاد کرد. موقعیت خطرناک وثوقیفرد در دقیقه ۱۸ حاصل همین بازی سازی برنامهریزی شده بود. اما در نیمه دوم، با خستگی بازیکنان و افزایش فشار حریف، این مالکیت توپ کمتر به موقعیتهای گل ختم شد. در مقابل، کرهجنوبی با همان سبک کلاسیک خود، یعنی بازی فشرده، خط دفاعی بالا و ضدحملههای سریع، چندین بار دفاع ایران را به دردسر انداخت. گل مردود شده آنها و شوت کیم دوهیون در دقیقه ۵۵، نشان از خطر همیشگی این تیم داشت. به طور کلی، تاکتیک ایران در خنثیسازی بخشی از قدرت حریف موفق بود، اما در بخش نهایی و گلزنی ضعف داشت.
فرصتهای از دست رفته؛ نقطه ضعف جدی
بازی امید ایران با چند فرصت طلایی و نیمه طلایی همراه بود که تبدیل نشدن آنها به گل، نقطه ضعف اصلی تیم بود. ضربه وثوقیفرد در دقیقه ۱۸، هدایت غندیپور در دقیقه ۳۶ که به کرنر انجامید و به ویژه ضربه سر از دست رفته همین بازیکن در دقیقه ۷۰ از فرصتهایی بودند که در بازیهای حذفی میتوانند تاوان سنگینی داشته باشند. این امر نشان میدهد که خط حمله ایران در تصمیمگیری نهایی و دقت در لحظه حساس نیاز به بهبود دارد. کرهجنوبی نیز با وجود ساختار تاکتیکی منظم، در بخش آخر دچار ضعف بود و نتوانست از ضدحملههای خود بهره ببرد.
عملکرد خط دفاعی؛ نقطه قوت بازی ایران
یکی از نقاط مثبت تیم امید ایران، عملکرد منظم و متمرکز خط دفاعی و به ویژه دروازهبان بود. سازماندهی خوب در مقابل حملات کرهای، به ویژه در مواقعی که حریف با سرعت وارد محوطه میشد، قابل تحسین بود. مردود اعلام شدن گل کرهجنوبی نیز اگرچه مربوط به آفساید بود، اما نشان از هوشیاری مدافعان در قرارگیری در خط دفاعی داشت. کارت زردهای کرهایها نیز در دقیقات ۳۵ و ۵۳، حاصل فشار و نظم دفاعی ایران بود. این عملکرد دفاعی محکم، سرمایه بزرگی برای بازیهای سخت پیش رو در برابر ازبکستان خواهد بود.
جانشینسازی و تأثیر تغییرات؛ کمرنگ اما ضروری
امید روانخواه در دقیقه ۶۲ دو تغییر همزمان انجام داد و امیرمحمد رزاقینیا و محمدحسین صادقی را به جای عباس حبیبی و محمدجواد حسیننژاد به میدان فرستاد. این تغییرات بیشتر با هدف تازهنفس کردن خط میانی و حفظ انرژی برای فشار آخر بازی صورت گرفت. اگرچه تغییرات تأثیر شگرف و مستقیمی در ایجاد موقعیت گل نداشتند، اما در حفظ تعادل تیم و کنترل میانه زمین در دقایق پایانی مؤثر بودند. در شرایط فشرده چنین تورنمنتهایی، استفاده بهینه از نیمکت و عمق بخشیدن به ترکیب، از عوامل کلیدی موفقیت است.
چشمانداز صعود؛ محاسبات جدید پس از تساوی
این تساوی بدون گل، محاسبات گروه C را پیچیدهتر کرد. با فرض پیروزی ازبکستان برابر لبنان (که محقق شد)، حالا این تیم با سه امتیاز صدرنشین است و ایران و کره هرکدام یک امتیاز دارند. این بدان معناست که بازی بعدی ایران برابر ازبکستان به واقع یک فینال است. برد مقابل ازبکستان میتواند ایران را در موقعیت بسیار مطلوبی قرار دهد و شکست میتواند شانس صعود را به حداقل برساند. بنابراین، تیم امید باید تمام تمرکز خود را بر بازی بعدی بگذارد. تساوی امروز اگرچه ایدهآل نبود، اما یک امتیاز از رقیب مستقیم گرفته شد و تفاضل گل نیز منفی نشد که در شرایط گروه مرگ، امری حیاتی است.