الاهلی برای دومین سال متوالی قهرمان آسیا شد!

آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:

فینال لیگ نخبگان آسیا در حالی به پایان رسید که انتظار می‌رفت یک کلاسِ تاکتیکی بین تیم مکانیکی ژاپن و قدرت خرید عربستان باشد، اما آنچه رخ داد، یک نبرد یک‌طرفه و کسل‌کننده بود. الاهلی عربستان، با وجود ۶۸ دقیقه بازی با ۱۰ بازیکن، قهرمان شد و ثابت کرد که ستاره‌های میلیون دلاری، حتی در شرایط کم‌تعداد، می‌توانند یک ضربه سرنوشت‌ساز بزنند. ماچیدا که شگفتی‌ساز مسیر حذفی بود، در فینال به شدت خلاقیت خود را از دست داده بود. آنها بر خلاف بازی‌های قبلی، نه سیستم دفاعی منظمی داشتند و نه ضد حملات مرگبار. گویا فشار ورزشگاه النماء (پادشاه عبدالله سعودی) که عملاً خانه دوم الاهلی بود، روی پای بازیکنان ژاپنی سنگینی کرد.

نقطه عطف بازی دقیقه ۶۸ بود. زکریا الهوساوی با ضربه سر به صورت بازیکن حریف، به طرز عجیبی از زمین اخراج شد. کمک‌داور ویدیویی به درستی این حرکت خشن را تشخیص داد. منطق فوتبال می‌گفت ماچیدا با یک یار بیشتر، باید دروازه الاهلی را باز کند. اما ماچیدا «آن» تیمی نبود که از این موقعیت استفاده کند. دلیل این ناتوانی، نبود یک مهاجم گلزن تمام‌کننده بود. ماچیدا بارها و بارها به کناره‌ها حمله می‌کرد و سانتر می‌زد، اما هیچ مهاجمی در مرکز محوطه جریمه حاضر نبود. در مقابل، الاهلی در ضدحملات مرگبار نشان داد که حتی در ۱۰ نفره هم خطرناک است.

وقت‌های اضافه آغاز شد. دقیقه ۱۰۵، فیراس البریکان، که تا آن لحظه خاموش بود، یک فرصت نصیبش شد. یک شوت از لبه محوطه که با دقت به گوشه دروازه جای گرفت: ۱-۰. در دقیقه ۱۲۰، شاید اگر این گل نبود، بازی به پنالتی می‌کشید و می‌توانستیم بخت ژاپن را بهتر ببینیم. ماچیدا در ۱۵ دقیقه پایانی، هر آنچه داشت، رو کرد. سانترهای پیاپی، شوت از راه دور و حتی دروازه‌بان به محوطه جریمه حریف آمد، اما دروازه الاهلی بسته ماند. انگار که تقدیر بر این بود که جام در عربستان بماند. طرفداران الاهلی پس از سوت پایان، جشن باشکوهی گرفتند. آنها هواداران الهلال را هم به سخره گرفتند. هوادارانی که برای تماشای باخت رقیب به استادیوم آمده بودند، با دهان باز شکست ماچیدا را تماشا کردند. رقابت همیشه در دربی‌های عربستان جذاب است. الاهلی حالا پرافتخارترین تیم آسیا در دو سال اخیر است. اما سوال اینجاست: آیا این قهرمانی‌ها به خاطر قدرت مالی الاهلی است یا ضعف فاحش تیم‌های شرق آسیا؟ شاید ترکیبی از هر دو.

چرا ماچیدا درس خوانده؛ اما مردود شد؟!

سیستم ۲-۴-۴ ماچیدا در نیمه اول کاملاً با هدف «نه خوردن گل» طراحی شده بود. آن ها اجازه ندادند الاهلی صاحب موقعیت شود. اما نقطه تاریک تاکتیکشان، نداشتن «پلن B» بود. وقتی الاهلی اخراج شد، ماچیدا باید فشاری همه‌جانبه می‌آورد، اما همان اشتباهات همیشگی خود را تکرار می‌کرد: ضربات ایستگاهی بی‌دقت و ضدحملات بی‌نتیجه. الاهلی اما برعکس، حتی در ۱۰ نفره نیز نقشه دقیقی داشت. آنها توپ را به ریاض محرز می‌رساندند تا چند ثانیه وقت بخرد و نفس تازه کند. سپس با یک پاس بلند، ضدحمله را طراحی می‌کردند. این هوشمندی تاکتیکی یایسله بود که تیم را قهرمان کرد. ماچیدا به یک مهاجم نوک نیاز داشت. یوکی سوما تنهای (که به عنوان وینگر بازی می‌کرد) قادر به شوت زدن نبود. در ۱۲۰ دقیقه، یک ضربه در چارچوب نداشتند! آمار خیره‌کننده‌ای که نشان می‌دهد «چگونه نباید فوتبال حمله‌ای بازی کرد».

تحلیل داوری و انضباطی؛ اخراج بحث‌برانگیز یا درست؟

اخراج الهوساوی در دقیقه ۶۸، صحنه اصلی بحث بود. ضربه سر عمدی به صورت حریف، آشکارا در قوانین فیفا «رفتار خشن» محسوب می‌شود و کارت قرمز مستقیم دارد. کمک‌داور ویدیویی (VAR) نیز در تصمیم‌گیری نقشی نداشت؛ زیرا خطای واضح بود. با این حال، برخی کارشناسان معتقدند که اگر داور سخت نمی‌گرفت، می‌توانست با کارت زرد قناعت کند. اما در فینال، داوران معمولاً برای کنترل بازی، خطاهای این چنینی را شدیدتر جریمه می‌کنند. در مجموع، تصمیم داور قابل قبول بود. نکته عجیب، واکنش ماچیدا بود. آنها پس از اخراج، به جای ساختن بازی با پاس، به شوت‌های از راه دور متوسل شدند که یا مهار شد یا به بیرون رفت. به نظر می‌رسید گیجی تاکتیکی بر تیم ژاپنی حاکم شده است.

البریکان، شاهزاده بیدار شده

فیراس البریکان تمام فصل را با مصدومیت گذراند و کمتر بازی کرد. اما در فینال، در همان چند دقیقه کافی، ستاره شد. ضربه او در وقت اضافه، نه تکنیکی، بلکه یک شوت قدرتی و حساب‌شده بود. او به خوبی نقطه کور دروازه‌بان ماچیدا را تشخیص داد. ریاض محرز نیز جایزه بهترین بازیکن زمین را گرفت. او ۱۲۰ دقیقه دوید، ۷ تکل زد و ۴ پاس کلیدی ساخت. در حالی که بسیاری از ستاره‌ها در فینال گم می‌شوند، محرز نشان داد که چرا برای همین لحظات به خدمت گرفته شده است. در سوی مقابل، هیرویوکی مائه، کاپیتان ماچیدا، ناامیدکننده ظاهر شد. او در میانه میدان مغلوب فرانک کسیه شد و نتوانست تیمش را سازماندهی کند. این یک فینال فراموش‌شدنی برای ستاره ژاپنی بود.

طلسم شکست‌ناپذیری غرب آسیا

از سال ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶، هر سه قهرمانی لیگ نخبگان نصیب تیم‌های عربستانی شده است (الهلال، الاهلی، الاهلی). این نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری میلیارد دلاری عربستان در فوتبال نتیجه داده است. آنها توانسته‌اند برتری ساختاری خود را بر شرق آسیا تحمیل کنند. ماچیدا به عنوان نماینده ژاپن، شکست خورد تا ثابت شود که فوتبال شرق آسیا نیاز به بازنگری اساسی دارد. تیم‌های کره و ژاپن دیگر آن برتری فنی سابق را ندارند و در برابر قدرت بدنی و ستاره‌های آفریقایی-اروپایی عربستان تسلیم می‌شوند. از نظر روانی، الاهلی در فینال بازی را نباخت، حتی با ۱۰ نفر، زیرا باور داشت که قهرمان خواهد شد. این «عزت نفس بالای قهرمانی» چیزی است که ماچیدا فاقد آن بود. آنها در زمین با ترس بازی می‌کردند.

سلطه عربستان بر آسیا ادامه دارد؟

با توجه به برنامه‌های ۲۰۳۰ عربستان، سرمایه‌گذاری در فوتبال متوقف نخواهد شد. بنابراین، احتمالاً برای چند سال آینده، شاهد قهرمانی تیم‌های عربستانی در لیگ نخبگان خواهیم بود. الاهلی، الهلال و الاتحاد سه قطبی قدرتی را تشکیل خواهند داد که سایرین را حذف می‌کنند. برای تیم‌های شرق آسیا، تنها راه مقابله، بستن قراردادهای اسپانسری سنگین و جذب ستاره‌های اروپایی در اوج سن است. اما با توجه به محدودیت‌های مالی در ژاپن و کره، این اتفاق بعید به نظر می‌رسد. پیش‌بینی می‌شود در فینال سال آینده، باز هم یک تیم عربستانی حاضر باشد و احتمالاً قهرمان شود. سلطه غرب بر فوتبال آسیا تک قطبی شده است و شرق باید خود را با این واقعیت وفق دهد.

ترکیب الاهلی

ادوارد مندی، مریح دنیرال، راجر ایبانز، ریان حامد، زکریا الهوساوی، والنتین ادوا، فرانک کسیه، ریاض محرز، انزو میلو، وندرسون گالنو، ایوان تونی

• سرمربی: ماتیاس یایسله

ترکیب ماچیدا

کاسی تانی، گن شوجی، دایهاچی اوکامارا، یوتا ناکایاما، هوتاکا ناکامورا، نتا لاوی، هیرویوکی مائه، کوتارو هایاشی، اریک، تته ینگی، یوکی سوما

• سرمربی: گو کورودا

تیم داوری

ایلگیز تانتاشف (ازبکستان)، ژو فی (چین)، ما نینگ (چین)، محمد تقی الجعفری (سنگاپور- داور VAR)، فردوس نورسافاروف (ازبکستان- کمک VAR)