آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
امشب در لایپزیگ آلمان، رویایی که هواداران کریستال پالاس سالها در سر میپروراندند به حقیقت پیوست؛ تیمی که هیچکس آن را شانس قهرمانی نمیدانست، کاپ لیگ کنفرانس اروپا 2025-26 را بالای سر برد. گل دقیقه ۵۱ ژان فیلیپه ماتتا، مهاجم فرانسوی کریستال پالاس، کافی بود تا این تیم لندنی در فینالی نفسگیر مقابل رایو وایکانو به برتری برسد و نخستین جام اروپایی تاریخ ۱۲۱ ساله خود را به خانه ببرد. اما این قهرمانی، فقط یک برد ساده نبود؛ پایان یک سفر حماسی ۱۷ مسابقهای بود که از نروژ آغاز شد، از لهستان، فرانسه، قبرس، بوسنی و ایرلند گذشت و در نهایت به آلمان ختم شد. اگر شما عاشق فوتبال و داستانهای واقعی همبستگی و عشق بیچونوچرای هواداران هستید، این گزارش کامل را تا انتها بخوانید؛ روایت سفرهای پرهزینه، شبهای بیرون ورزشگاه، دوستیهایی به عمق یک عمر و لحظاتی که هرگز تکرار نمیشوند!
کریستال پالاس در این مسیر، به فردریکستاد نروژ، دینامو کییف در لهستان، استراسبورگ در فرانسه، شلبورن در دوبلین، زرینیسکی موستار در بوسنی، آاِک لارناکا در قبرس، فیورنتینا در ایتالیا و شاختار دونتسک در لهستان رفت؛ سفری که هوادارانش را به قهرمانان واقعی تبدیل کرد. در سوی دیگر میدان، رایو وایکانو نیز داستانی فراتر از فوتبال داشت؛ باشگاهی از محله کارگری وایکاس در حاشیه مادرید، با بلیتهای کاغذی و فروشگاه اینترنتی ندارد، که هوادارانش برای خرید بلیت شب را بیرون ورزشگاه چادر میزنند و بازیکنانش بعد از بازی برای هواداران کباب میخرند. رایو که ارزش ترکیبش تنها ۱۰۷ میلیون یورو است (در برابر ۵۴۱ میلیون یوروی پالاس)، نشان داد که قلب و روح یک تیم را نمیتوان با پول خرید. شعار «این محله هرگز تسلیم نمیشود» امشب بلند بود، اما جام به لندن رفت.
ماجراجویی ۱۷ مسابقهای کریستال پالاس؛ از نروژ تا قهرمانی
مسیر کریستال پالاس در لیگ کنفرانس اروپا شبیه به یک فیلم حماسی بود. شروع کار در ماه اوت در فردریکستاد نروژ، جایی که کمتر کسی فکر میکرد این تیم لندنی بتواند از مرحله مقدماتی عبور کند. اما بردهای متوالی برابر دینامو کییف (در لهستان، به دلیل جنگ اوکراین)، استراسبورگ و شلبورن، اعتماد به نفس را به رختکن پالاس بازگرداند. سفر به لارناکا در قبرس، با آن باران شدید و چترهایی که ناگهان در سمت هواداران میزبان باز شد، یکی از بهیادماندنیترین شبهای این مسیر بود. در مرحله حذفی، عبور از سد فیورنتینا در فلورانس و شاختار دونتسک (باز هم در لهستان) نشان داد که این تیم شایسته فینال است. امیلی کین، هوادار ۳۲ ساله پالاس، در گفتوگو با نشریه اتلتیک گفت: «اصلاً نگاه نکردهام چقدر خرج کردهام. بخشی از چیزی که این تجربه را فوقالعاده کرده، دیدن این همه آدم در سفرهاست؛ آن هم در زمانی که از نظر مالی برای خیلیها شرایط سادهای نیست.»
رایو وایکانو؛ باشگاهی که با ۷ میلیون یورو به فینال رسید!
در سوی دیگر میدان، داستان رایو وایکانو حتی شگفتانگیزتر بود. باشگاهی که در محله کارگری وایکاس در جنوب شرقی مادرید قرار دارد، ارزش ترکیبش تنها ۱۰۷ میلیون یورو تخمین زده میشود (کریستال پالاس ۵۴۱ میلیون یورو). رایو تابستان گذشته برای جذب ۹ بازیکن جدید فقط ۷.۱ میلیون یورو هزینه کرد. اما این باشگاه چیزی فراتر از پول دارد: همبستگی اجتماعی. روی دیوارهای ورزشگاه وایکاس، پوسترهایی برای بازار دستدوم، تجمع «مادران علیه فاشیسم»، نشستی درباره جنبش کارگری و همچنین تجمعی برای بهبود مسکن عمومی دیده میشود. رایو تنها باشگاه حرفهای اسپانیاست که بلیتهایش را به صورت آنلاین نمیفروشد؛ هواداران برای خرید بلیت شب را بیرون ورزشگاه چادر میزنند. در ماه آوریل، پس از پیروزی برابر آاِک آتن، دهها هوادار شب را در خیابانهای اطراف استادیوم خوابیدند تا بلیت بازی برگشت را تهیه کنند.
روایت هواداران؛ از اشکهای شادی تا برخورد خشن پلیس
هوادارانی که در تمام ۱۷ مسابقه اروپایی پالاس را همراهی کردند، داستانهای شنیدنی دارند. کریس کلارک، ۴۶ ساله، درباره سفر به موستار در بوسنی گفت: «موستار جای خاصی بود که هنوز زخمهای جنگ را با خود دارد. دیدار با آدمهای جالب از جوامع مختلف که با صداقت و شرافت درباره تاریخ کشورشان صحبت میکردند، فراموشنشدنی بود.» اما همه تجربهها خوشایند نبود. در استراسبورگ، پلیس فرانسه به هواداران پالاس اسپری فلفل زد و در کراکوف (لهستان)، هواداران را بیش از یک ساعت و نیم در راهرویی محصور با سپرهای ضدشورش نگه داشتند. لیام دو، ۳۰ ساله، گفت: «ما به جاهایی سفر کردیم که معمولاً هرگز به آنها نمیرفتیم. آدم از منطقه امن خودش بیرون میآید، با دیگران حس رفاقت میسازد و با گروه بزرگتری آشنا میشود. من میتوانم به حدود ۱۵۰ نفر سلام کنم که شاید اسمشان را ندانم، اما با هم مینشینیم و غذا میخوریم.»
رایو؛ نماد مقاومت در برابر فوتبال مدرن و سرمایهداری
نکته جالب توجه در مورد رایو وایکانو، رابطه فوقالعاده نزدیک بین بازیکنان و هواداران است، با وجود اینکه مالک باشگاه (رائول مارتین پرسا) همچنان محبوبیتی ندارد. در دوران همهگیری کرونا، وقتی برخی کارکنان باشگاه به مرخصی اجباری فرستاده شدند، بازیکنان رایو دست به اعتصاب زدند. پاکو خمس، سرمربی سابق رایو، آن زمان گفت: «از نظر قانونی حق دارند این کار را بکنند، اما از نظر اخلاقی نه. اینجا رایو است.» پس از آخرین بازی خانگی لالیگا در ۱۷ مه، دو بازیکن رایو به رستوران بیرونبری کبابی نزدیک ورزشگاه رفتند تا برای همتیمیهایشان غذا بگیرند و در زمان انتظار، برای همه افراد حاضر در مغازه نوشیدنی حساب کردند. در مرحله نیمهنهایی مقابل استراسبورگ (باشگاهی که ۹۹.۹۷ درصد سهامش در اختیار مالکان چلسی و کلیرلیک کپیتال است)، آلبرتو گارسیا، دروازهبان سابق رایو، گفت: «انگار دو دنیای ضد هم با هم برخورد کردهاند.» رایو آن بازی را برد و به فینال رسید.
تحلیل فنی فینال؛ چرا ماتتا تفاوت را ایجاد کرد؟
فینال لایپزیگ یک نبرد تاکتیکی جذاب بین دو تیم با فلسفههای متفاوت بود. کریستال پالاس با سرمربی اتریشی خود، اولیور گلاسنر، بر مالکیت توپ و فشار بالا تکیه داشت، در حالی که رایو وایکانو با هدایت اینیگو پرز، بر ضدحملات سریع و استفاده از عمق دفاع حریف برنامه ریخته بود. نیمه اول با احتیاط دو تیم به پایان رسید و موقعیت جدی خلق نشد. اما در دقیقه ۵۱، اشتباه مدافع میانی رایو در دفع توپ، توپ را به ژان فیلیپه ماتتا رساند. مهاجم فرانسوی پالاس با یک ضربه زمینی و دقیق، توپ را به گوشه دروازه فرستاد و دروازهبان رایو که عادت به مهار شوتهای بلند داشت، فرصت عکسالعمل پیدا نکرد. پس از گل، رایو مالکیت ۶۵ درصدی توپ را در اختیار گرفت و چند موقعیت خطرناک ایجاد کرد، اما دفاع منسجم پالاس و واکنشهای عالی دروازهبانش مانع از گل تساوی شد. با این پیروزی، کریستال پالاس نه تنها نخستین جام اروپایی خود را به دست آورد، بلکه جایگاهش را به عنوان یک تیم در حال رشد در فوتبال اروپا تثبیت کرد.