نتیجه بازی بلژیک و مصر: گروه G جام جهانی 2026

آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:

فوتبال چیزی جز همین لحظات نیست. لحظاتی که یک بازیکن چند ثانیه بعد از ورود به زمین، سرنوشت یک بازی و شاید یک گروه را تغییر می‌دهد. روملو لوکاکو، آن مهاجم بلژیکی که این روزها دیگر آن درخشش سالهای جوانی را ندارد، امشب فقط چند ثانیه زمان خواست. نه برای فکر کردن، نه برای نفس گرفتن. برای این که توپ را به پای مدافع مصر بزند و کاری کند که او ناخواسته دروازه خودی را باز کند. بلژیک در آستانه یک شکست تلخ بود. در آستانه باخت مقابل تیمی که روی کاغذ از آنها ضعیف‌تر به نظر می‌رسید. مصر با همان فرمول همیشگی؛ دفاع فشرده، ضدحملات برق‌آسا، و یک گل زودهنگام. امام عاشور در دقیقه ۸ بلژیک را شوکه کرده بود. شوتی محکم، فنی و غیرقابل مهار. تیبو کورتوا فقط توانست تماشا کند. توپ در گوشه دروازه جا خوش کرد.

اما قهرمان واقعی این داستان شاید خود بازی نبود. ایران و طرفدارانش بودند. کسانی که نیمه‌شب به وقت تهران چشم به این مسابقه دوخته بودند. برای آنها، این بازی فقط یک دیدار گروهی نبود. یک معادله بود. اگر بلژیک می‌باخت، صدرنشینی ایران زودهنگام قطعی می‌شد. اگر مساوی می‌شد، باز هم شرایط فوق‌العاده خوب بود. و اگر بلژیک می‌برد... خب، نشود بهتر است. نیمه اول پر از شوت‌های بلژیک بود که به تیر و دروازه نمی‌نشست. دی‌بروینه از پشت محوطه جریمه شوت زد، توپ کنار رفت. دوکو روی نقطه پنالتی ضربه را به زیر توپ زد و به آسمان فرستاد. انگار طلسمی افتاده بود روی دروازه مصر. آن طرف، صلاح و مرموش هر بار که صاحب توپ می‌شدند، لرزه بر اندام مدافعان بلژیک می‌انداختند.

اما فوتبال را نباید زود قضاوت کرد. در دقیقه ۵۸، صلاح با ضربه سر در آستانه گل دوم بود که کورتوا نجات‌شان داد. و سپس در دقیقه ۶۶، آن اتفاق. همان لحظه‌ای که لوکاکو که تازه وارد زمین شده بود، خودش را به توپ رساند و فشار آورد. مدافع مصر که نمی‌خواست ریسک کند، توپ را به سمت دروازه خودی فرستاد. شوبیر، دروازه‌بان مصر، دیگر کاری از دستش بر نمی‌آمد. بازی ۱-۱. ۲۴ دقیقه مانده بود. بلژیک می‌توانست برنده هم شود. دی‌بروینه کاشته زد، به تیر خورد. تیلمانس از راه دور شوت زد، کنار رفت. شوت دی‌بروینه دوباره مهار شد. اما دیگر وقت نبود. نفس‌ها به شماره افتاده بود. داور سوت زد. ۱-۱. بلژیک با یک امتیاز فرار کرد، مصر حسرت یک برد بزرگ را خورد.

اما شاید بزرگ‌ترین برنده این بازی، کسی نبود که در زمین بود. ایران. تیم ملی ایران. با این تساوی، حالا ایران در صدر گروه قرار گرفته و شانس صدرنشینی زودهنگامش بیشتر از همیشه شده. مردادماه، در حالی که تیم‌های بزرگ اروپایی درگیر جان‌سختی‌های یکدیگرند، ایران روی صندلی راحتی لم داده و نظاره می‌کند. حالا دیگر همه چیز دست خودشان است. یک برد در بازی بعدی، صدرنشینی را قطعی می‌کند. یک تساوی هم بد نیست. حتی یک باخت هم شاید فاجعه نباشد. این همان ثمره امشب است. ثمره چند ثانیه از عمر روملو لوکاکو. ثمره یک گل به خودی. ثمره فوتبال.

امام عاشور، شگفتی‌ساز مصر؛ شوتی که فراموش نمی‌شود

اگر کسی پیش از بازی می‌گفت که گل اول این دیدار حساس را یک هافبک میانی بزند، شاید خیلی تعجب نمی‌کرد. اما اینکه امام عاشور این گل را بزند، آن هم با چه شوتی؟ او که معمولاً در نقش تخریب‌کننده و توپ‌گیر در میانه میدان بازی می‌کند، امشب تبدیل به یک مهاجم تمام‌عیار شد. حرکتش از سمت چپ، نفوذ به فضای خالی که دفاع بلژیک ساده‌لوحانه باز گذاشته بود، و سپس شوتی دقیق و فنی به گوشه دروازه. کورتوا که در بهترین روزهایش هم شانسی برای مهار آن نداشت. این گل نه فقط یک گل ساده، بلکه یک بیانیه بود. مصر به بلژیک و به همه دنیا گفت که آنها برای تماشا نیامده‌اند. آمدند تا ببرند. و تا دقیقه ۶۶ به این هدف نزدیک هم بودند. امام عاشور بعد از گل، با حرکتی درخشان، در کارهای دفاعی هم خوش درخشید. آنجا که پاس دی‌بروینه به مونیه را قطع کرد، شاید به اندازه گلش مهم بود. یک هافبک کامل، یک شگفتی‌ساز واقعی. اما سوال اینجاست: چرا چنین هافبکی تا این اندازه ناشناخته مانده بود؟ شاید به خاطر ستاره‌های هم‌تیمی‌اش در باشگاه. شاید به خاطر اینکه سبک بازی او همیشه در سایه صلاح و مرموش بوده. امشب اما سایه‌ها کنار رفت و امام عاشور زیر نور مستقیم ایستاد. اگر مصر به مرحله بعد برود، نام او در کنار بزرگ‌های تاریخ فوتبال این کشور نوشته خواهد شد.

لوکاکو، ستاره‌ای که فقط چند ثانیه وقت خواست

فوتبال پر از مهاجمانی است که در لحظات حساس گم می‌شوند. اما روملو لوکاکو از آن دسته نیست. شاید او دیگر سرعتی مثل جوانی نداشته باشد، شاید دریبل‌هایش تکراری شده باشد، اما یک چیز را هیچ‌وقت از دست نداده: حضور فیزیکی در محوطه جریمه. همان حضور فیزیکی که امشب مصر را به خاک سیاه نشاند. او در دقیقه ۶۶ وارد زمین شد. چند ثانیه بعد، خودش را به توپ رساند و به مدافع مصر چسبید. آن مدافع وحشت کرد و توپ را به جای دفع، به دروازه خودی فرستاد. این گل به نام لوکاکو ثبت نخواهد شد. آمارها می‌گویند «گل به خودی». اما هرکسی که فوتبال می‌فهمد، می‌داند معمار این گل که بود. لوکاکو با هوش و قدرت بدنی‌اش، مدافع را تحت فشار گذاشت و او را مجبور به اشتباه کرد. این همان چیزی است که مهاجمان بزرگ را از مهاجمان معمولی جدا می‌کند؛ توانایی ساختن گل از هیچ. جالب اینجاست که لوکاکو قبل از جام، مصدومیت مشکلی داشت و خیلی‌ها فکر می‌کردند اصلاً به جام نمی‌رسد. اما او رسید. و در اولین حضور کوتاهش، اثرش را گذاشت. شاید از این به بعد، رودی گارسیا مجبور شود بیشتر به او میدان بدهد. شاید در بازی بعدی، لوکاکو از ابتدا به میدان برود. اگر آن اتفاق بیفتد، شاید این گل به خودی، نقطه عطف تورنمنت بلژیک باشد.

دی‌بروینه و طلسمی که شکسته نشد

در سوی مقابل، باید از یک ناکامی بزرگ صحبت کرد. کوین دی‌بروینه، شاید بهترین هافبک هجومی نسل خود، امشب هر کاری کرد جز گل زدن. شوت اولش از پشت محوطه جریمه، میلیمتری کنار رفت. ضربه ایستگاهی دقیق و فنی‌اش به تیر افقی دروازه برخورد کرد و دفع شد. شوت دومش روی پاس هم‌تیمی، با واکنش فوق‌العاده شوبیر مهار شد. سه شوت، سه موقعیت استثنایی، سه بار ناامیدی. دی‌بروینه در تیم‌های باشگاهی‌اش عادت دارد که این شوت‌ها را گل کند. در منچسترسیتی، او حداقل یکی از این موقعیت‌ها را به گل تبدیل می‌کرد. اما امشب طلسمی روی او افتاده بود. انگار توپ از برخورد با تور فراری بود. این طلسم گریبان تیمش را هم گرفت. بلژیک با این همه ستاره، نتوانست یک بازی به ظاهر آسان را ببرد و حالا کارش برای صعود سخت شده است.

با این حال، نباید از تلاش دی‌بروینه کم کرد. او ۹۰ دقیقه دوید، پاس‌های کلیدی داد، موقعیت ساخت، و تیمش را به سمت دروازه مصر هدایت کرد. اگر بلژیک به مرحله بعد برود، نقش او درخشان خواهد بود. اما برای قهرمانی، «نقش درخشان» کافی نیست. گاهی باید خودت گل بزنی. دی‌بروینه امشب این کار را نکرد. باید در بازی‌های آینده جبران کند.

صلاح و مرموش؛ترکیب دوتایی که حریف را لرزاندند اما کم آوردند

شاید خیلی‌ها فکر می‌کردند بعد از رفتن مهدی تارمی از جمع تیم ملی ایران، رقابت برای عنوان بهترین مهاجم آسیایی-آفریقایی به صلاح و مرموش ختم شود. امشب، هر دو تا حدی خوب بودند. صلاح آن ضربه سر خطرناک را زد که فقط کورتوا می‌توانست مهارش کند. یک پاس گل هم داد (به امام عاشور). مرموش هم چند بار دفاع بلژیک را با نفوذهایش به هم ریخت. اما هر دو در زدن گل دوم ناتوان بودند. صلاح آن شوت محکم را در دهانه دروازه زد که کورتوا دفع کرد. مرموش هم شوتش پس از برخورد به مدافع، راهی کرنر شد. این جزئیات کوچک، گاهی تفاوت بین برد و تساوی است. اگر یکی از این ضربات تبدیل به گل می‌شد، مصر الان داشت جشن می‌گرفت. اما نشد. و حالا مصر باید به استقبال بازی‌های سخت‌تر برود.

با این حال، نباید فراموش کرد که مصر یک امتیاز حساس در این بازی گرفت. و دو امتیاز از بلژیک دریغ کرد: دو امتیازی که شاید در روزهای پایانی گروه، تفاوت بین صعود و سقوط باشد. صلاح و مرموش نشان دادند که می‌توانند به دفاع هر تیمی نفوذ کنند. حتی دفاع پرستاره بلژیک. حالا آنها باید به این اعتماد به نفس تکیه کنند و در بازی‌های بعدی، دقت خود را افزایش دهند. اگر این کار را بکنند، مصر می‌تواند تا دورهای بالاتر پیش برود.

ایران برنده بزرگ میدان؛ گروه در دستان شاگردان امیر قلعه‌نویی؟!

اما بزرگ‌ترین برنده امشب، کسی نبود که در ورزشگاه آتلانتا بازی می‌کرد. ایران بود. تیم ملی ایران. با این تساوی، حالا گروه در حساسترین حالت ممکن قرار گرفته. بلژیک و مصر هر کدام یک امتیاز دارند. ایران هنوز اولین بازی خود را انجام نداده. اگر ایران در بازی اولش پیروز شود، با ۳ امتیاز صدرنشین می‌شود و فاصله‌ای ۲ امتیازی با دو رقیب اصلی ایجاد می‌کند. اگر مساوی کند، باز هم بالاتر از آنها خواهد بود. حتی اگر ببازد، با یک بازی عقب‌افتاده، شانس جبران دارد. امیر قلعه‌نویی و شاگردانش حالا می‌دانند که با چه دست پر و اعتماد به نفس بالایی باید پا به میدان بگذارند. آنها می‌دانند که دو مدعی بزرگ گروه در اولین گام خود لغزیده‌اند و نقطه ضعف‌هایشان را رو کرده‌اند. بلژیک در زدن گل‌های دوم و سوم مشکل دارد. مصر در نگهداری از برد. هر دو تیم از نظر بدنی در نیمه دوم تحلیل رفتند. ایران می‌تواند از این فرصت استفاده کند.

البته فوتبال قابل پیش‌بینی نیست. همین دیشب که بلژیک و مصر مساوی کردند، فردا ممکن است ایران با یک شوک بزرگ مواجه شود. اما فعلاً، هواداران ایرانی حق دارند لبخند بزنند. حق دارند روی صندلی صدرنشینی لم بدهند و تماشا کنند. کار سخت را دیگران برایشان انجام داده‌اند. حالا نوبت خودشان است که از این فرصت طلایی استفاده کنند. این شروع ایده‌آلی برای جام جهانی بود. حالا باید دید که پایانش هم ایده‌آل خواهد بود یا نه.

ترکیب تیم ملی مصر

• دروازه‌بان: مصطفی شوبیر
• مدافعان: محمد هانی، یاسر ابراهیم، حمدی فتحی، احمد فتوح
• هافبک‌ها: مروان عطیه، مهند لاشین، امام عاشور
• مهاجمان: مصطفی زیکو، عمر مرموش، محمد صلاح

سرمربی: حسام حسن

ترکیب تیم ملی بلژیک

• دروازه‌بان: تیبو کورتوا
• مدافعان: تیموتی کاستانیه، براندون میشل، ناتان انگوی، توماس مونیه
• هافبک‌های دفاعی: یوری تیلمانس، آمادو اونانا
• هافبک‌های هجومی: لئاندرو تروسار، کوین دی‌بروینه، جرمی دوکو
• مهاجم: شارل د کتلاره

سرمربی: رودی گارسیا