آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
داستان فوتبال زنان ایران، این روزها با روایتی فراتر از مستطیل سبز، در عرصه دیپلماسی و حقوق بشر گره خورده است. فاطمه پسندیده و عاطفه رمضانیزاده، دو چهرهی آشنا و نامآشنای فوتبال زنان ایران، پس از ماهها کشمکش و انتظار، بالاخره تابعیت استرالیا را دریافت کردند. این دو بازیکن، همراه با سه نفر دیگر از همتیمیهای خود، در ۱۱ اسفند ۱۴۰۴، در مراسم آغازین دیدار تیم ملی مقابل کره جنوبی در جام ملتهای آسیا، از خواندن سرود جمهوری اسلامی خودداری کردند. این اقدام، آنها را در کانون توجه رسانهها و افکار عمومی قرار داد.
پس از این اتفاق، برخی رسانههای داخلی با حمله به این بازیکنان، آن ها را «خائنان زمان جنگ» خواندند و فضایی سنگین علیه آنها ایجاد کردند. این جو فشار، نهایتاً به درخواست پناهندگی این بازیکنان از دولت استرالیا انجامید. از میان هفت نفری که درخواست پناهندگی داده بودند، تنها پسندیده و رمضانیزاده، بر تصمیم خود برای ماندن در استرالیا پافشاری کردند و دیگران، پس از مدتی از تصمیم خود منصرف شده و به ایران بازگشتند.
تونی برک، وزیر کشور استرالیا، اسفندماه گذشته با انتشار تصاویری در کنار این بازیکنان، از موافقت با پناهندگی آنها خبر داده بود و نوشته بود که آنها اکنون میتوانند در استرالیا در امنیت باشند و خانهای داشته باشند. حالا با دریافت تابعیت استرالیا، این دو بازیکن، نه تنها از خطرات احتمالی در ایران مصون شدهاند، بلکه میتوانند زندگی جدیدی را در کشوری امن آغاز کنند و شاید همچنان به فوتبال ادامه دهند.
ابعاد حقوقی و سیاسی پناهندگی
اعطای پناهندگی به این بازیکنان، نشان از حمایت استرالیا از افرادی دارد که به دلایل سیاسی و امنیتی، امکان بازگشت به کشور خود را ندارند. این اقدام، به عنوان یک پرونده حقوق بشری، میتواند بر روابط ایران و استرالیا تأثیر بگذارد. برخورد تند برخی رسانههای ایرانی و آنها را «خائن» خواندن، نه تنها به نفع این بازیکنان تمام نشد، بلکه به تقویت انگیزه آنها برای پناهندگی کمک کرد. این موضوع، نشان از تأثیر رسانهها در تصمیمگیریهای شخصی و حساسیتهای سیاسی دارد.
آینده فوتبال زنان ایران
این اتفاق، میتواند بر روحیه بازیکنان تیم ملی و همچنین چگونگی تعامل آنها با نهادهای حاکمیتی تأثیرگذار باشد. همچنین، ممکن است به کاهش اعتماد بازیکنان به ساختار فوتبال ایران منجر شود و بر عملکرد آنها تأثیر بگذارد.