نقدی بر حذف ایتالیا از جام جهانی 2026

آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:

فوتبال ایتالیا به پایین‌ترین نقطه‌اش رسیده است. شکست دراماتیک آتزوری در مرحله انتخابی مقابل بوسنی و هرزگوین در ضربات پنالتی باعث شد تیم ملی ایتالیا برای سومین جام جهانی پیاپی از صعود به این مسابقات باز بماند. رسانه‌های داخلی از این تحقیر شوکه شده‌اند و حتی به تیمی حمله می‌کنند که زمانی قهرمان جهان بوده است. در سطح بین‌المللی هم ناباوری گسترده‌ای دیده می‌شود.

واکنش رسانه‌های ایتالیایی به تحقیر ایتالیا

• توتو اسپورت: «حالا همه باید بروند! شکست کامل. یک فاجعه. ایتالیا برای سومین بار با تلخی خداحافظی می‌کند.»
• گاتزتا دلو اسپورت: «مثل بدترین کابوس. تقریباً صعود به جام جهانی را در دست داشتیم اما در ضربات پنالتی از ما گرفته شد. ارواح گذشته بازگشته‌اند و ذهن ما را آزار می‌دهند. با وجود واکنش‌های دوناروما در ۱۲۰ دقیقه، پنالتی‌ها سرنوشت ما را تعیین کردند: خداحافظ جام جهانی و حالا بازیِ سرزنش‌ها آغاز می‌شود.»
• کوریره دلاسرا: «آخرالزمان برای ایتالیا. دیگر فایده‌ای ندارد مقاومت کنیم؛ ایتالیا از رقابت خارج شده و بوسنی کوچک و سرسخت به جام جهانی می‌رود.»
• کوریره دلو اسپورت: «ناکامی ما فقط یک شکست نیست، سومین شکست پیاپی است. این شکست آشکارِ یک سیستم است.»
• لااستمپا: «فاجعه برای ایتالیا؛ بوسنی در ضربات پنالتی پیروز شد. آتزوری برای سومین بار پیاپی از جام جهانی حذف شد. پنالتی‌های از دست رفته پیو اسپوزیتو و کریستانته تعیین‌کننده بودند. بدترین بخش ماجرا این است که نتیجه کاملاً منطقی بود. ایتالیا عملاً هرگز در این بازی حضور واقعی نداشت. فاجعه در زنیچا رقم خورد.»

واکنش رسانه‌های بین‌المللی

• گاردین: «در حالی که میزبانان جشن می‌گرفتند، ایتالیا در جهنم شخصی خود باقی ماند. تنها قهرمان جهان که نتوانسته است به جام جهانی امسال صعود کند. دیگر چندان هم تعجب‌آور نیست.»
• دیلی میل: «اگر این نتیجه باعث نشود فوتبال ایتالیا همه‌ چیز را دور بریزد و از نو شروع کند، احتمالاً هیچ‌ چیز نخواهد شد.»
• سان: «ایتالیا از جام جهانی بازماند، نفرین ۱۲ ساله پس از شکست فاجعه‌بار مقابل بوسنی ادامه دارد.»
• آ.اس: «لعنتی، ایتالیا.»
• مارکا: «سه جام جهانی پیاپی بدون ایتالیا! بزرگ‌ترین درام فوتبال جهان.»
• اکیپ:  «سقوط توقف‌ناپذیر ایتالیا؛ تیمی که برای سومین بار پیاپی فینال جام جهانی را از دست می‌دهد.»

سوژه تمسخر فوتبال جهان: همگی اخراج!

ایتالیای فوتبال، یعنی تیم ملی این کشور، با سری پایین و سرشار از ناامیدی سرنوشت خود را پذیرفته است: حذف از سومین جام جهانی پیاپی. اکنون بسیاری خواهان تغییرات اساسی در مدیریت فوتبال ایتالیا شده‌اند و چهره‌های بزرگ این فوتبال نیز انتقادهای تندی مطرح کرده‌اند. اگر تیم ملی ایتالیا در سال‌های اخیر موفقیتی به دست آورده بود، مانند قهرمانی در یورو ۲۰۲۰ که همچون روزی آفتابی در دل زمستان به نظر می‌رسد، شاید هواداران شب را با فکر کردن به کارت قرمز باستونی به‌خاطر خطا روی مِمیچ یا با همدردی برای اسپوزیتو و کریستانته که پنالتی‌های خود را از دست دادند می‌گذراندند. اما اکنون ایتالیا کشوری ساکت و بی‌انگیزه است؛ حتی دیگر فریاد هم نمی‌زند. نسل بزرگ‌تر بیش از یک دهه است که به عملکردی متوسط و ناامیدکننده عادت کرده و واکنش چندانی نشان نمی‌دهد.  نسل جوان‌تر هم آن‌قدر کم‌سن است که هرگز موفقیت ایتالیا را ندیده و شاید حتی نداند زمانی این تیم یکی از مدعیان اصلی بود! روزنامه کوریه‌ره دلو اسپورت در سرمقاله خود نوشت: «هیچ بهانه‌ای وجود ندارد»؛ هیچ توضیح منطقی نمی‌تواند چنین سقوطی را بدون هیچ نوری در انتهای تونل توجیه کند. رویای صعود به جام جهانی ۲۰۲۶ در مکزیک، کانادا و آمریکا در سرمای شهر زنیتسا و در ضربات پنالتی از بین رفت؛ آن هم در فضایی سرشار از ناامیدی. کسی واقعاً شگفت‌زده نشد، چون این روند نزولی مدت‌هاست ادامه دارد. با این حال بسیاری در طول بازی آرزو می‌کردند دوباره شادی شب‌های تابستانی را تجربه کنند؛ زمانی که با دوستان مقابل تلویزیون می‌نشستند تا بازی آتزوری را تماشا کنند. روزنامه توتواسپورت نوشت: «شکست کامل؛ حالا همه باید بروند.» گاتزتا دلو اسپورت نیز از «شکستی تاریخی» سخن گفت. اکنون پرسش این است که چه اتفاقی خواهد افتاد؟ بسیاری معتقدند شاید هیچ چیز تغییر نکند. تیم ملی همچنان تحت تأثیر لیگ داخلی خود، یعنی سری‌آ، باقی خواهد ماند؛ لیگی که طرفدارانش به آن وفادارند، اما دیگر مقصد رؤیایی استعدادهای بزرگ یا سرمایه‌گذاری‌های عظیم نیست. با این حال تقریباً همه درباره مقصر اصلی اتفاق نظر دارند: مدیران عالی فوتبال ایتالیا. روزنامه لا رپوبلیکا در تیتر خود نوشت: «همه به خانه بروند» و توضیح داد: «این یک شکست فنی و مدیریتی است و فوتبال ایتالیا باید از نو ساخته شود.» الساندرو دل‌پیرو، یکی از آخرین اسطوره‌های بزرگ فوتبال ایتالیا، در شبکه اسکای گفت: «ایتالیا اکنون به سوژه تمسخر فوتبال جهان تبدیل شده است. غیبت در سه جام جهانی پیاپی واقعاً نابخشودنی است. چگونه ممکن است کشوری با این سابقه، یک نسل کامل از جام‌های جهانی را از دست بدهد؟ ما چهار بار قهرمان جهان شده‌ایم، اما در ۲۰ سال گذشته حتی یک گل هم در جام جهانی نزده‌ایم.» دینو زوف، دروازه‌بان افسانه‌ای ایتالیا، نیز بسیار تند انتقاد کرد: «متأسفانه نسلی از جوانان وجود دارد که هرگز ایتالیا را در جام جهانی ندیده‌اند. برای سومین بار حذف از جام جهانی یک فاجعه است؛ از نظر فوتبالی واقعاً شرم‌آور.»

واکنش‌ها در اروپا

در سایر کشورهای اروپایی نیز حذف ایتالیا بازتاب زیادی داشت. در انگلیس، در تحلیل‌های تلویزیونی بازی‌های پلی‌آف بارها به این موضوع اشاره شد. پل اسکولز، اسطوره فوتبال انگلیس، گفت: «ایتالیا مثل آرسنالِ تیم‌های ملی است. دلیلش را می‌گویم: این تیم پر از تبلیغات و بزرگ‌نمایی بر پایه افتخارات گذشته است. آن‌ها به‌عنوان یک تیم با دیدگاه مشخص بازی نمی‌کنند و همه چیز به حرکات فردی محدود می‌شود. عملکردهای ضعیف زیادی وجود دارد.» این انتقاد تند نشان‌دهنده وضعیت نامناسب کنونی ایتالیا در فوتبال جهان است.

جهان در آخرین حضور ایتالیا در جام جهانی چگونه بود؟

دسیما و فلسفه بازی به بازی در لالیگا

سال ۲۰۱۴ در پایتخت اسپانیا سالی بسیار خاص بود. هم رئال مادرید و هم اتلتیکو مادرید آن را با خاطراتی خوش به یاد می‌آورند، البته برای اتلتیکو کمی تلخ‌تر. تیم دیه‌گو سیمئونه یک فصل تاریخی را با قهرمانی در لالیگا در ورزشگاه نوکمپ مقابل بارسلونا در آخرین هفته به پایان رساند، تنها چند روز پیش از فینال لیگ قهرمانان اروپا در لیسبون برابر بزرگ‌ترین رقیب‌شان. آن قهرمانی لیگ با جمله افسانه‌ای این مربی آرژانتینی به یاد مانده است: «بازی به بازی». اما اتلتیکو نتوانست سال رؤیایی‌اش را کامل کند چون سال ۲۰۱۴ شبی جادویی را برای رئال مادرید هم رقم زد. گل سرخیو راموس در دقیقه ۹۳ و فتح دسیما (دهمین جام قهرمانی اروپایی) برای همیشه در ذهن هواداران این تیم حک شد، شبی که آغاز یک سلسله قهرمانی تاریخی در اروپا بود.

نادال و نهمین رولان گاروس

رافائل نادال زمانی که نهمین جام را در آسمان پاریس بالا برد، در طول ۱۰ سال فقط یک شکست در رولان گاروس داشت. سالی پر از فراز و نشیب برای او بود. مصدومیت‌ها باعث شدند فصل نامنظمی را تجربه کند اما همیشه پاریس پناهگاه او بود. پس از آن نیز پنج قهرمانی دیگر در رولان گاروس به دست آورد. امروز رافا از بازنشستگی شایسته‌اش لذت می‌برد. در همین مدت، ایتالیا هنوز نتوانسته است به جام جهانی برگردد. پنج رولان گاروس دیگر برگزار شد و آنها هنوز موفق نشده‌اند.

سومین قهرمانی سویا در لیگ اروپا

پادشاه لیگ اروپا دوباره کار خودش را کرد. در سال ۲۰۱۴، باشگاه سویا از قبل در حال تثبیت جایگاه افسانه‌ای خودش بود که با گذشت زمان قوی‌تر هم شد. آن سال، سویا تحت هدایت اونای امری در تورین سومین جام اروپایی را بالای سر برد و در ضربات پنالتی بنفیکا را شکست داد. امروز اما داستان در پایتخت آندلس کاملاً متفاوت است. لوییس گارسیا پلازا مأموریت دشواری دارد تا سویا را نجات دهد که از زمان جدایی مربی باسکی از نروئون، با سرعتی عجیب مربیانش را تغییر داده است.

سالی پر از خداحافظی اسطوره ها

آخرین باری که ایتالیا در جام جهانی بازی کرد، بسیاری از چهره‌های بزرگ ورزش در حال خداحافظی با دنیای حرفه‌ای بودند. ستاره‌هایی که فصل پایانی دوران‌شان را تجربه می‌کردند، چه به دلیل سن، چه مصدومیت یا تصمیم شخصی. کارلس پویول، جانی ویلکینسون، رایان گیگز، نیکولای داویدنکو، درک فیشر، کلارنس سیدورف، ریوالدو، رافا مارتینز، خاویر زانتی، جیسون کالینز، تیری آنری… فهرست بلندی از اسطوره‌هایی که هنوز فعال بودند و همان سالی که طلسم ایتالیا آغاز شد، از ورزش خداحافظی کردند.

برادران مارکز، قهرمانان موتورسواری!

در سال ۲۰۱۴ دو برادر تاریخ‌ساز شدند. مارک و الکس مارکز هر دو قهرمان جهان شدند. مارک در موتو جی‌پی و الکس در Moto3. آنها اولین برادرانی بودند که به چنین دستاوردی رسیدند. چه کسی تصور می‌کرد بیش از ۱۰ سال بعد، این دو برای قهرمانی جهان با یکدیگر رقابت کنند؟

مسی، اسطوره زنده لالیگا

در همان سال و برای تکمیل این فهرست، لیونل مسی از رکورد تلمو زارا عبور کرد و به بهترین گلزن تاریخ لالیگا تبدیل شد. رکوردی که بعدها هم آن را بیشتر و بیشتر افزایش داد. او در سال ۲۰۱۴ با عبور از ۲۵۱ گل زارا، رکورد افسانه‌ای را شکست و چه شکستی! مسی سرانجام با ۴۷۴ گل لالیگا و بارسلونا را ترک کرد. واقعاً باورنکردنی است که زمان چقدر سریع می‌گذرد. کافی است از ایتالیایی‌ها بپرسید. برای شما، به‌یادماندنی‌ترین لحظه از آخرین سالی که ایتالیا در جام جهانی بازی کرد چه بود؟