زنان چگونه به ارگاسم می رسند؟!

آسیانیوز ایران؛ سرویس سلامت و زیبایی:

بسیاری از زوج‌ها معتقدند هر بار که رابطه جنسی دارند، هر دو طرف باید به ارگاسم برسند تا آن رابطه «موفق» محسوب شود. اما چنین طرز فکری می‌تواند مشکل‌ساز باشد. اکثر مردان به طور منظم ارگاسم را تجربه می‌کنند، اما زنان به روش‌های مختلفی ارگاسم را تجربه می‌کنند و نیازهای متفاوتی نسبت به مردان دارند. به همین دلیل، داشتن انتظارات یکسان برای هر دو جنس ممکن است زمینه‌ای برای شکست و ناامیدی باشد. تحقیقات نشان می‌دهد که تاکید فرهنگی بر ارگاسم به عنوان تنها معیار رابطه جنسی رضایت‌بخش، موانعی برای زوج‌ها ایجاد می‌کند: از ایجاد ایده تحریف‌شده از نقش ارگاسم برای زنان تا وادار کردن آنها به لذت جنسی ساختگی. واقعیت این است که زنان معمولاً برای رسیدن به ارگاسم به رابطه جنسی طولانی‌تر، کندتر و توجه بیشتری به صمیمیت عاطفی نیاز دارند. فشار برای ارگاسم، توانایی زنان را برای رسیدن به آن مهار می‌کند.

راه حل چیست؟

 «ذهن آگاهی جنسی». یعنی تمرین حضور، آگاه بودن، مشارکت و عدم قضاوت در حین رابطه جنسی. استر پرل، درمانگر جنسی معروف، می‌گوید: باید کمیت جنسی خود را کاهش دهیم و به سکس به عنوان وسیله‌ای برای ارتباط عمیق نگاه کنیم. در پژوهشی تازه از دانشگاه فلوریدا، میلان ساوری و همکارانش نشان دادند که مردان زمانی که شریک خیالی آنها با تحریک کلیتوریس (نه دخول) به ارگاسم می‌رسد، احساس مردانگی کمتری دارند. اما آنهایی که دانش کلیتورال داشتند، این احساس را تجربه نمی‌کردند. جالب آنکه استفاده از ویبراتور، کمترین میزان احساس مردانگی را در مردان ایجاد کرد. آنها ممکن است استفاده از ویبراتور را به عنوان شکست از طرف خود در مقابل ارگاسم با اعضای بدن خود در نظر بگیرند. در این گزارش جامع، شما را با مفهوم ذهن آگاهی جنسی، تأثیر هدف‌گرایی در رابطه جنسی، اهمیت تحریک کلیتوریس و نقش ویبراتور در رضایت زناشویی آشنا می‌کنیم. همچنین بررسی می‌کنیم که چرا رابطه جنسی خوب، فراتر از ارگاسم است.

آسیب‌های تمرکز بیش از حد بر ارگاسم (رابطه جنسی هدف‌گرا)

بسیاری از زوج‌ها تحت تأثیر فرهنگ عامه و رسانه‌ها، این باور غلط را درونی کرده‌اند که «رابطه جنسی موفق» لزوماً باید با ارگاسم هر دو طرف پایان یابد. این طرز فکر که به «رابطه جنسی هدف‌گرا» معروف است، می‌تواند آسیب‌های جدی به همراه داشته باشد. نخست اینکه فرصت زوجین را برای ایجاد ارتباط عاطفی، رشد مشترک و تنوع جنسی محدود می‌کند. دوم اینکه احتمال اضطراب عملکرد را به شدت افزایش می‌دهد.

برای زنان، این فشار مضاعف است. از یک سو، جامعه به آنها پیام می‌دهد که باید لذت ببرند (تا شریکشان احساس موفقیت کند) و از سوی دیگر، آناتومی بدن آنها برای رسیدن به ارگاسم نیازمند زمان، تحریک مناسب کلیتوریس و آرامش روانی است. تحقیقات نشان می‌دهد که کمتر از یک زن از هر پنج زن قادر است در طول رابطه جنسی صرفاً از طریق دخول به ارگاسم برسد. با این حال، بسیاری از مردان (و حتی زنان) این واقعیت را نمی‌دانند. نتیجه این ناآگاهی و فشار مضاعف، چیزی است که محققان «لذت جنسی ساختگی» می‌نامند. بسیاری از زنان برای جلوگیری از ناراحتی یا شرم شریک زندگی خود، ارگاسم را جعل می‌کنند. این نه تنها صمیمیت واقعی را از بین می‌برد، بلکه مانع از حل شدن مشکل اصلی (نبود تحریک کافی) می‌شود. به جای تمرکز بر ارگاسم، زوج‌ها باید تمرکز را به سمت صمیمیت، ارتباط و لذت لحظه‌ای تغییر دهند.

ذهن آگاهی جنسی؛ راهی برای حضور در لحظه و رهایی از انتظارات

ذهن آگاهی جنسی (سکشوال مایندفولنس) به معنای تمرین حضور کامل، آگاه بودن از احساسات بدنی، مشارکت فعال و مهمتر از همه «عدم قضاوت» در حین رابطه جنسی است. این مفهوم ریشه در روانشناسی مثبت‌گرا و تمرینات ذهن آگاهی دارد. وقتی ذهن شما در حین رابطه سرگردان است (مثلاً به کار، صورت حساب‌ها یا نگرانی از عملکردتان)، در واقع از تجربه لذت لحظه‌ای جدا شده‌اید. تحقیقات نشان داده است که ذهن آگاهی جنسی به طور مستقیم با ارگاسم بیشتر و رضایت جنسی بالاتر مرتبط است. اما تناقض ظاهری این است: هر چه کمتر روی «رسیدن به ارگاسم» تمرکز کنید، بیشتر به آن می‌رسید. ذهن آگاهی جنسی با حذف انتظارات، به شما اجازه می‌دهد تجربه جنسی را همان طور که هست (با تمام فراز و نشیب‌هایش) بپذیرید و از آن لذت ببرید. تمرینات ساده ذهن آگاهی جنسی شامل توجه به حس لامسه، بو، صداها و طعم در هر لحظه است. آیا می‌توانید گرمای پوست شریک خود را احساس کنید؟ آیا می‌توانید صدای نفس‌هایش را بشنوید؟ اگر ذهنتان سرگردان شد، بدون سرزنش، آن را به لحظه حال برگردانید. استر پرل، درمانگر جنسی مشهور، توصیه می‌کند: «کمیت جنسی خود را کاهش دهید و به سکس به عنوان وسیله‌ای برای ارتباط عمیق نگاه کنید.» یعنی به جای شمارش تعداد دفعات یا ارگاسم‌ها، به کیفیت هر لحظه توجه کنید.

دانش کلیتورال، مردانگی و ویبراتور

میلان ساوری، روانشناس دانشگاه فلوریدا، در مطالعه‌ای تازه روی ۹۳ مرد جوان، تأثیر روش رسیدن زن به ارگاسم بر احساس مردانگی، موفقیت و عزت نفس مردان را بررسی کرد. شرکت‌کنندگان ابتدا از نظر دانش کلیتورال (آگاهی از مکان و نحوه تحریک کلیتوریس) و باورهای ناکارآمد جنسی ارزیابی شدند. سپس به طور تصادفی در سه سناریوی خیالی قرار گرفتند: در سناریوی اول، شریکشان در حین مقاربت به ارگاسم می‌رسید. در سناریوی دوم، از طریق تحریک کلیتوریس. در سناریوی سوم، با کمک ویبراتور.

• نتایج کاملاً واضح بود: مردان بالاترین سطح احساس مردانگی و موفقیت را زمانی گزارش کردند که شریک خیالی آنها در حین مقاربت به ارگاسم رسیده بود. کمترین سطح این احساسات نیز زمانی بود که ارگاسم با کمک ویبراتور اتفاق افتاده بود. جالب آنکه روش ارگاسم بر عزت نفس تأثیر معناداری نداشت (اگرچه تحقیقات پیشین نشان داده بود نرسیدن به ارگاسم عزت نفس را کاهش می‌دهد).
• اما مهم‌ترین یافته: مردانی که نمره بالایی در دانش کلیتورال داشتند، حتی زمانی که شریکشان با تحریک کلیتوریس به ارگاسم رسید، سطوح بالایی از مردانگی را گزارش کردند. یعنی این مردان تحریک کلیتوریس را بخشی از مجموعه مهارت‌های جنسی خود می‌دانستند و آن را به اندازه مقاربت ارزشمند تلقی می‌کردند. با این حال، ویبراتور همچنان برای همه گروه‌ها با کاهش احساس مردانگی همراه بود.

پیامدهای فرهنگی و آموزشی مطالعه ویبراتور

یافته‌های ساوری و همکارانش یک نقص اساسی در دانش جنسی مردان را آشکار می‌کند. بسیاری از مردان هنوز بر این باورند که «یک عاشق خوب» باید شریکش را در حین مقاربت (نه با تحریک کلیتوریس و نه با ابزار) به ارگاسم برساند. این باور غلط نه تنها از آناتومی واقعی بدن زن نادیده می‌گیرد، بلکه فشار غیرضروری بر هر دو طرف وارد می‌کند. نکته نگران‌کننده این است که مردان استفاده از ویبراتور را به عنوان «شکست از طرف خود» در مقابل ارگاسم با اعضای بدن خود تلقی می‌کنند. در حالی که واقعیت این است که بیش از یک سوم زنان در طول رابطه جنسی با همسر خود از ویبراتور استفاده می‌کنند و نزدیک به نیمی از زنان در خودارضایی از آن بهره می‌برند. ویبراتور یک ابزار مدرن و کارآمد برای لذت است، نه نشانه ناتوانی. راه حل، همانطور که ساوری تأکید می‌کند، آموزش جنسی جامع است. مردانی که می‌خواهند رابطه جنسی خوبی با همسر خود داشته باشند، باید درباره آناتومی کلیتوریس، نحوه تحریک آن و نقش ابزارهای کمکی مانند ویبراتور اطلاعات کسب کنند. مهم‌تر از همه، مردان باید این واقعیت را بپذیرند که «هیچ کس نمی‌تواند به فرد دیگری ارگاسم بدهد». هر فردی مسئول اوج گیری لذت جنسی خودش است. نقش شریک زندگی فقط ارائه تحریک مناسب و پیروی از راهنمایی‌های اوست.

رابطه جنسی، شادی و سلامت روانی (فراتر از ارگاسم)

پژوهش بلندمدت دانشگاه هاروارد که بیش از ۸۰ سال ادامه داشته، نشان می‌دهد که کیفیت روابط صمیمی، مهم‌ترین پیش‌بینی‌کننده رضایت از زندگی و سلامت روان در بلندمدت است. رابطه جنسی، به عنوان یکی از صمیمی‌ترین اشکال ارتباط انسانی، می‌تواند بخشی از این معادله باشد. اما نه هر رابطه جنسی، بلکه رابطه‌ای که در بستر اعتماد، احترام و ارتباط عاطفی شکل می‌گیرد. از دیدگاه زیست‌شناسی، رابطه جنسی مجموعه‌ای از واکنش‌های شیمیایی را فعال می‌کند. دوپامین (احساس پاداش و انگیزه)، اکسی‌توسین (هورمون پیوند عاطفی و اعتماد) و اندورفین‌ها (مسکن‌های طبیعی بدن) همگی در طول برانگیختگی و اوج لذت ترشح می‌شوند. این ترکیب شیمیایی می‌تواند استرس (کورتیزول) را کاهش دهد، خلق و خو را بهبود بخشد و احساس نزدیکی را تقویت کند.

اما نکته مهم این است که رابطه جنسی زمانی با شادی پیوند دارد که کیفیت رابطه عاطفی مناسب باشد. صمیمیت بدون احترام، رضایت متقابل یا ارتباط عاطفی عمیق، معمولاً اثر مثبتی بر سلامت روان ندارد و گاهی حتی احساس تنهایی را تشدید می‌کند. به بیان ساده، آنچه شادی می‌آورد صرفاً «عمل» نیست، بلکه «ارتباط» است؛ احساس دیده شدن، خواسته شدن و پذیرفته شدن از سوی شریک زندگی. شادی پایدار معمولاً حاصل ترکیبی از عوامل است: ارتباطات معنادار، احساس هدفمندی، سلامت روان، امنیت و تجربه‌های مثبت روزمره. رابطه جنسی می‌تواند یکی از این عناصر باشد، نه جایگزین همه آن ها.