آسیانیوز ایران؛ سرویس سلامت و زیبایی:
در دنیای فوتبال، گاهی کوچک‌ترین جزئیات هم می‌تواند به بزرگ‌ترین جنجال‌ها تبدیل شود. باندپیچی ساده‌ای که این روزها روی مچ دست برخی ستاره‌های بارسلونا دیده می‌شود، دقیقاً همین‌طور است؛ یک تکه باند که ظاهراً برای محافظت از آسیب دیدگی بسته می‌شود، اما حالا به سوژه داغ رسانه‌های ورزشی جهان تبدیل شده است. ماجرا از آنجا شروع شد که نیکو میهیچ، پزشک سابق تیم رئال مادرید، ادعای عجیبی را مطرح کرد. او گفت این باندپیچی‌ها ممکن است پوششی برای پنهان کردن آثار تزریق باشد و به نوعی به دوپینگ اشاره کرد. اظهاراتی که خیلی سریع در فضای مجازی و رسانه‌ها دست به دست چرخید.
پشت دست و مچ، از دیرباز یکی از نقاط محبوب برای تزریق وریدی بوده است. همین مسئله باعث شد که ادعای میهیچ رنگ و بوی جدی‌تری بگیرد. او معتقد بود بازیکنان با بستن باند روی این ناحیه، می‌خواهند نشانه‌های احتمالی تزریق را از چشم دوربین‌ها و ناظران پنهان کنند. اما ماجرا به همین سادگی نیست. وقتی پای دفاعیات به میان می‌آید، تصویر کاملاً عوض می‌شود. لامین یامال، ستاره جوان و آینده‌دار بارسلونا، شخصاً توضیح داد که داستان این باندپیچی هیچ ربطی به دوپینگ ندارد. به گفته او، ماجرا از یک بازی پلی‌استیشن شروع شد که با عصبانیت مشتش را به تلویزیون کوبید و انگشتش آسیب دید.
یامال اضافه کرد که بعد از باندپیچی کردن، از این سبک خوشش آمد و تصمیم گرفت آن را نگه دارد. او حتی اشاره کرد که این کار یادآور باندپیچی معروف کریم بنزما در سال‌های گذشته است. به این ترتیب، باندپیچی برای او به یک عنصر تزئینی و حتی طلسم خوش‌شانسی تبدیل شد. در مقابل این توضیحات، کارشناسان پزشکی ورزشی هم وارد میدان شدند. مارکو اسکورکو، پزشک باشگاه کالیاری و نایب رئیس انجمن پزشکان ورزشی ایتالیا، ادعای میهیچ را غیرقابل قبول خواند. او با منطق ساده‌ای استدلال کرد که اگر کسی بخواهد تزریق را پنهان کند، هرگز ناحیه‌ای به این اندازه قابل مشاهده را انتخاب نمی‌کند.
اما این تمام ماجرا نیست. در پس‌زمینه این جنجال، نام دارویی به گوش می‌خورد که سال‌هاست در دنیای ورزش دردسرساز شده است: تروفودرمین. پمادی که برای ترمیم زخم و سوختگی استفاده می‌شود، اما به دلیل داشتن کلستبول، در فهرست مواد ممنوعه آژانس جهانی مبارزه با دوپینگ قرار دارد. همین ترکیب است که ماجرای باندپیچی دست را پیچیده‌تر می‌کند. آیا این باندها فقط یک انتخاب استایل هستند یا پشتشان چیزی پنهان شده است؟ برای رسیدن به پاسخ، باید هم ادعاها را بررسی کرد، هم دفاعیات را شنید و هم نگاهی دقیق به تاریخچه داروهایی مانند تروفودرمین انداخت؛ داروهایی که بارها باعث مثبت شدن تست ورزشکاران شده‌اند.
ریشه‌های ادعا و زمینه‌های شکل‌گیری سوءظن
وقتی صحبت از دوپینگ در فوتبال می‌شود، حساسیت‌ها به سرعت بالا می‌گیرد. این ورزش پرطرفدار سال‌هاست که با پرونده‌های مختلف دوپینگ دست‌وپنجه نرم می‌کند و همین باعث شده هر نشانه کوچکی هم جدی گرفته شود. ادعای نیکو میهیچ دقیقاً در همین فضا مطرح شد؛ جایی که تاریخچه پرونده‌های دوپینگ باعث شده هیچ چیز بعید به نظر نرسد. میهیچ به عنوان پزشک سابق رئال مادرید، قطعاً با فضای پزشکی فوتبال حرفه‌ای آشناست. او می‌داند که مچ و پشت دست، نقاطی هستند که دسترسی وریدی را آسان می‌کنند. همین دانش تخصصی باعث شد ادعایش وزن بیشتری بگیرد. او فقط یک تماشاگر عادی نبود که از روی حدس حرف بزند؛ او کسی بود که سال‌ها در رختکن تیم‌های بزرگ حضور داشته است.
اما زمینه‌های شکل‌گیری این سوءظن فقط به دانش میهیچ محدود نمی‌شود. رقابت شدید بین بارسلونا و رئال مادرید همیشه بستری برای جنجال‌های مختلف بوده است. وقتی چنین ادعایی از سوی چهره‌ای مرتبط با رئال مادرید مطرح می‌شود، ناخودآگاه رنگ و بوی رقابت هم به خود می‌گیرد. همین ترکیب دانش تخصصی و رقابت تاریخی، باعث شد که ادعا خیلی سریع جدی گرفته شود.
دفاعیات و روایت بازیکنان
در مقابل ادعاها، روایت بازیکنان کاملاً متفاوت است. لامین یامال با صراحت توضیح داد که داستان باندپیچی دستش هیچ ارتباطی به دوپینگ ندارد. او گفت که در جریان یک بازی پلی‌استیشن عصبانی شده و مشتش را به تلویزیون کوبیده و انگشتش آسیب دیده است. این توضیح، هرچند ساده به نظر می‌رسد، اما کاملاً منطقی است.
یامال اضافه کرد که بعد از باندپیچی، از این سبک خوشش آمد و تصمیم گرفت آن را حفظ کند. او حتی به باندپیچی معروف کریم بنزما اشاره کرد که سال‌ها پیش توجه‌ها را به خود جلب کرده بود. این اشاره نشان می‌دهد که باندپیچی دست می‌تواند جنبه تزئینی و حتی مد روز داشته باشد، نه لزوماً پوششی برای پنهان کردن چیزی. نکته مهم دیگر این است که یامال یک بازیکن جوان است که تازه وارد دنیای حرفه‌ای شده. برای چنین بازیکنی، انتخاب‌های ظاهری و استایل شخصی بخشی از هویت ورزشی‌اش را تشکیل می‌دهد. بسیاری از ستاره‌های جوان فوتبال به دنبال ایجاد سبک منحصر به فرد خود هستند و باندپیچی دست می‌تواند یکی از این راه‌ها باشد. این توضیح، روایت میهیچ را تا حد زیادی تضعیف می‌کند.
نظر کارشناسان پزشکی و منطق علمی
کارشناسان پزشکی ورزشی هم در این ماجرا ساکت نماندند. مارکو اسکورکو، پزشک باشگاه کالیاری و نایب رئیس انجمن پزشکان ورزشی ایتالیا، ادعای میهیچ را غیرقابل قبول خواند. استدلال او ساده اما محکم بود: اگر کسی بخواهد تزریق را پنهان کند، هرگز ناحیه‌ای به این اندازه قابل مشاهده را انتخاب نمی‌کند.
این استدلال از نظر علمی کاملاً درست است. مچ و پشت دست، اگرچه نقاط مناسبی برای دسترسی وریدی هستند، اما در معرض دید دائمی دوربین‌ها و ناظران قرار دارند. در دنیای فوتبال حرفه‌ای، هر حرکت بازیکنان زیر ذره‌بین است. انتخاب چنین ناحیه‌ای برای پنهان کردن تزریق، از نظر منطقی یک اشتباه بزرگ محسوب می‌شود. اسکورکو همچنین به جنبه روانی و خرافی این رفتار اشاره کرد. بسیاری از ورزشکاران حرفه‌ای عادت‌های خاصی دارند که به ظاهر بی‌معنی به نظر می‌رسند، اما برای خودشان اهمیت زیادی دارند. باندپیچی دست می‌تواند یکی از همین عادت‌ها باشد. این تفسیر، توضیح یامال را تأیید می‌کند و ادعای دوپینگ را به حاشیه می‌راند.
تروفودرمین و تاریخچه پرونده‌های دوپینگ
اما در پس‌زمینه این جنجال، نام دارویی وجود دارد که سال‌هاست دردسرساز شده است: تروفودرمین. این پماد که برای ترمیم زخم و سوختگی استفاده می‌شود، حاوی کلستبول است؛ یک استروئید آنابولیک که در فهرست مواد ممنوعه آژانس جهانی مبارزه با دوپینگ قرار دارد. تاریخچه پرونده‌های دوپینگ مرتبط با تروفودرمین پر است از نام فوتبالیست‌هایی که به دلیل استفاده از این دارو محروم شدند. خوزه لوئیس پالومینو، مدافع آتالانتا، در سال ۲۰۲۲ به دلیل تشخیص متابولیت کلستبول تعلیق موقت شد.
فابیو لوچونی در سال ۲۰۱۷ و کریستیانو پاوونه در سال ۱۹۹۸ نیز به دلیل مشابهی محرومیت دریافت کردند. نکته مهم این است که حتی استفاده موضعی از تروفودرمین هم می‌تواند باعث مثبت شدن تست دوپینگ شود. کلستبول از طریق پوست جذب می‌شود و متابولیت‌های آن در ادرار قابل شناسایی هستند. همین مسئله باعث شده ورزشکاران حرفه‌ای حتی برای درمان زخم کوچک هم احتیاط کنند و به سراغ داروهای جایگزین بروند.
جمع‌بندی و ارزیابی نهایی
جمع‌بندی این ماجرا نیازمند نگاهی متوازن به همه جوانب است. از یک طرف، ادعای میهیچ بی‌اساس نیست؛ مچ دست واقعاً یکی از نقاط دسترسی وریدی است و تاریخچه پرونده‌های دوپینگ نشان می‌دهد که سوءاستفاده از داروهایی مانند تروفودرمین واقعاً اتفاق می‌افتد. از طرف دیگر، توضیحات یامال و دفاعیات کارشناسان پزشکی نشان می‌دهد که این ادعا حداقل در مورد او قابل قبول نیست.
احتمال زیادی وجود دارد که باندپیچی دست، حداقل در مورد یامال، واقعاً یک انتخاب استایل و خرافی باشد. اما این ماجرا یک هشدار مهم هم دارد: در دنیای فوتبال حرفه‌ای، هیچ چیز را نمی‌توان به سادگی نادیده گرفت. حتی یک باند ساده هم می‌تواند به سوژه جنجال تبدیل شود. در نهایت، این ماجرا نشان می‌دهد که مرز بین درمان و دوپینگ در ورزش حرفه‌ای چقدر باریک است. داروهایی مانند تروفودرمین که برای درمان استفاده می‌شوند، می‌توانند به راحتی به پرونده دوپینگ تبدیل شوند. برای ورزشکاران، هوشیاری و مشورت با پزشکان متخصص، تنها راه جلوگیری از گرفتار شدن در چنین ماجراهایی است.