برای بعضی هنرمندان، مهاجرت پایان یک رؤیاست؛ برای ایمیا، فرصتی شده تا همان رؤیا شکل تازه‌ای بگیرد. گروه راک ایرانی ایمیا (Aemia)، مستقر در ونکوور کانادا، با خوانندگی کیمیا «میا» روانگر (Kimia Ravangar) و گیتارنوازی کوروش زراندوز (Kourosh Zarandooz) مسیر خود را ادامه می‌دهد؛ مسیری که از تجربهٔ موسیقی در تهران آغاز شده و اکنون به انتشار تک‌آهنگ‌های تازه و اجراهای اعلام‌شده در دو شهر کانادا رسیده است.
اهمیت ایمیا در این است که دو هنرمند ایرانی، برای ساختن موسیقیِ دلخواه خود، از رؤیایشان دست نکشیده‌اند. این گزارش آسیانیوز ایران به گروهی می‌پردازد که حق آوازخواندن، انتخاب سبک و روایت تجربهٔ شخصی را در کارنامهٔ هنری خود جدی گرفته است.
ایمیا چه گروهی است و میا و کوروش چه نقشی دارند؟
ایمیا در وب‌سایت رسمی‌اش خود را گروهی در سبک راک آلترناتیو معرفی می‌کند؛ شاخه‌ای از راک که به هنرمند مجال می‌دهد از قالب‌های معمول فاصله بگیرد و صدای شخصی‌تری بسازد. ترکیب گیتارهای پرقدرت و آواز ملودیک، توصیفی است که خود گروه برای موسیقی‌اش به کار می‌برد. میا خواننده و کوروش گیتاریست، دو چهرهٔ محوری این پروژه‌اند و نام هر دو در اطلاعات ترانه‌نویسی آثار نیز دیده می‌شود.
همین مشارکت در نوشتن و ساختن، نکته‌ای ارزشمند است: صدایی که شنونده با آن روبه‌رو می‌شود، حاصل حضور هنرمندانی است که در شکل‌گیری اثر سهم دارند. برای شناخت ایمیا، باید سراغ نام قطعه‌ها، کلمات ترانه‌ها و عوامل تولید رفت. این‌ها اطلاعاتی‌اند که امکان داوری دقیق‌تر دربارهٔ یک گروه را فراهم می‌کنند.
روایت تهران؛ رؤیایی که با مهاجرت خاموش نشد
در زندگی‌نامهٔ رسمی گروه آمده است که میا و کوروش بیش از یک دهه پیش در تهران با هم آشنا شدند. آن‌ها در همان روایت از یورش پلیس به گروه پیشین و ضبط سازهایشان سخن گفته‌اند و توضیح داده‌اند که پس از رفتن به کانادا، همکاری هنری خود را از نو پی گرفتند. این بخش، روایت خود اعضای ایمیا از گذشته‌شان است؛ تاریخ دقیق آن واقعه در این زندگی‌نامه ذکر نشده است.
از نگاه فرهنگی، نکتهٔ مهم در این روایت، تداومِ خواستن است. وقتی ساز و صدای هنرمند با مداخلهٔ قدرت روبه‌رو می‌شود، هزینه را فقط یک گروه نمی‌پردازد؛ شنونده نیز امکان شناختن صدایی تازه را از دست می‌دهد. این پرسش باید پیش روی مسئولان جمهوری اسلامی بماند: چرا جوان ایرانی برای دنبال‌کردن چنین رؤیایی باید احساس کند جایی برای او در کشور خودش وجود ندارد؟
در مورد ایمیا، پاسخ هنرمندانه به آن تجربه، ادامهٔ کار بوده است. این پافشاری شایستهٔ احترام است؛ به‌ویژه وقتی صدای زن، که بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ و زندگی ایرانی است، در مرکز یک گروه راک قرار می‌گیرد.
مسیر ایمیا بخشی از چشم‌انداز گسترده‌تر موسیقی ایرانی در مهاجرت است؛ چشم‌اندازی که در آن، تجربه‌هایی مانند حضور آریانا ماه‌سایه در جهان متال و راک نیز راه‌های متنوعِ ادامه‌دادن یک زندگی هنری را نشان می‌دهند.
از «استارز» تا تازه‌ترین تک‌آهنگ
«استارز» (Stars) در کانال رسمی میا به‌عنوان نخستین تک‌آهنگ ایمیا معرفی شد و تاریخ انتشارش ۱۱ آبان ۱۴۰۳، برابر با اول نوامبر ۲۰۲۴، اعلام شده بود. فهرست آثار در اپل موزیک، «فرام» (From) و «کلپتومنیاک» (Kleptomaniac) را نیز در سال ۲۰۲۵ ثبت کرده است. کانال رسمی گروه برای این آثار، ویدیو و محتوای پشت صحنه منتشر کرده؛ نشانه‌ای از توجه به معرفی تصویری موسیقی و فرایند ساخت آن.
در ادامهٔ همین مسیر، «زنده‌باد» (Zendebad) و «نوور تو هاید» (Nowhere to Hide) به کارنامهٔ گروه افزوده شدند. تازه‌ترین تک‌آهنگ ثبت‌شده در صفحهٔ ایمیا در اپل موزیک، «نوور تو هاید» است که ۶ شهریور ۱۴۰۵، برابر با ۲۸ اوت ۲۰۲۶، منتشر شده است. این توالی نشان می‌دهد ایمیا پروژه‌ای در حال پیش‌رفتن است؛ گروهی که مخاطب می‌تواند مسیر انتشار آثارش را دنبال کند.
راهنمای چند اثر و اجراهای اعلام‌شدهٔ ایمیا؛ اطلاعات برنامه تا ۱۱ مهر ۱۴۰۵.
«زنده‌باد»؛ جایی که صدای شخصی به آزادی پیوند می‌خورد
«زنده‌باد» در ۲۲ اسفند ۱۴۰۴، برابر با ۱۳ مارس ۲۰۲۶، منتشر شد. متن ترانه بخش‌هایی به انگلیسی و فارسی دارد و عبارت کوتاه «زنده‌باد آزادی» در متن آن آمده است. حضور زبان فارسی در چنین اثری، پیوند گروه با تجربهٔ ایرانی را آشکارتر می‌کند؛ پیوندی که با زندگی در کانادا از میان نرفته است.
میا در توضیحی که مجلهٔ تخصصی فم‌موزیک منتشر کرده، این قطعه را به دخترانی مرتبط دانسته که در خلوت می‌خواندند و می‌رقصیدند، اما امکان بیان آزادانه نداشتند؛ همچنین به کسانی که برای دنبال‌کردن رؤیاهایشان از سرزمین خود دور شده‌اند. اهمیت این توضیح در نزدیکی آن به زندگی واقعی است: آزادی، برای یک خواننده، می‌تواند معنایی به سادگی امکان خواندن داشته باشد.
حقِ شنیده‌شدن صدای یک زن، یکی از حق‌های ساده‌ای است که فرهنگ با آن زنده می‌ماند.
این جمله بیان نگاه تحریریه به موضوع است. ارزش همراهی با ایمیا نیز از همین‌جا می‌آید: حمایت از هنرمندی که می‌خواهد تجربهٔ خود را با صدای خودش بیان کند و آن را به گوش دیگران برساند.
کار حرفه‌ای در پشت نام گروه
اطلاعات تولید «نوور تو هاید» نام میا و کوروش را در کنار جی‌تی دیلی (JT Daly) در بخش آهنگ‌نویسی ثبت کرده است. چنین اعتبارهایی به خواننده کمک می‌کند سهم خلاقهٔ اعضای گروه را بشناسد. برای یک پروژهٔ رو به رشد، ادامهٔ ترانه‌نویسی و همکاری در تولید، پایهٔ مهمی برای ساختن کارنامه است.
شهامتِ آغاز، وقتی با تداوم همراه شود، ارزش بیشتری پیدا می‌کند. ایمیا تا اینجا چند اثر قابل شناسایی و پیگیری دارد. بهتر است فرصت شنیده‌شدن این آثار را جدی بگیریم و گفت‌وگو دربارهٔ گروه را بر همین کارنامه بنا کنیم. کنجکاوی دربارهٔ موسیقی تازه، به فرهنگ مجال رشد می‌دهد.
ونکوور و تورنتو؛ قدم بعدی روی صحنه
برنامه‌های رسمی سالن‌ها، اجرای ایمیا در «د پرل» (The Pearl) ونکوور را برای یکشنبه ۱۲ مهر ۱۴۰۵، برابر با ۴ اکتبر ۲۰۲۶، و در «لیز پالاس» (Lee’s Palace) تورنتو را برای پنجشنبه ۱۶ مهر، برابر با ۸ اکتبر، فهرست کرده‌اند. این‌ها در زمان تنظیم گزارش، اجراهای پیشِ رو هستند؛ برنامهٔ اعلام‌شده را نباید با اجرای انجام‌شده یکی گرفت.
حضور روی صحنه فرصت مهمی برای ارتباط مستقیم با شنونده است. برای مخاطب ایرانی نیز دیدن نام گروهی با خوانندهٔ زن و ریشه‌های ایرانی در برنامهٔ سالن‌های کانادا، می‌تواند امیدوارکننده باشد. ایمیا نشان می‌دهد یک رؤیای هنری را می‌توان با وجود فاصله از خانه، همچنان زنده نگه داشت و برای آن قدم بعدی برداشت.
پرسش‌های پرتکرار:
گروه ایمیا ایرانی است یا کانادایی؟
ایمیا گروهی با چهره‌های محوری ایرانی و مستقر در ونکوور کاناداست. میا و کوروش در معرفی رسمی گروه، از آغاز آشنایی و تجربهٔ موسیقی در تهران گفته‌اند.
همهٔ آهنگ‌های ایمیا فارسی‌اند؟
خیر. آثاری از گروه به انگلیسی منتشر شده‌اند و «زنده‌باد» بخش‌های فارسی و انگلیسی دارد. برای شروع آشنایی، «استارز»، «زنده‌باد» و تازه‌ترین تک‌آهنگ، «نوور تو هاید»، سه نقطهٔ متفاوت از مسیر انتشار آثارند.
کدام اثر ایمیا برای شما ماندگارتر بوده است؟ تجربهٔ شنیدن گروه و دلیل انتخابتان را در بخش نظرات بنویسید.