لباس‌هایی که فردی مرکوری با آنها صحنه را به نمایش تبدیل می‌کرد، این بار در موزه دیده می‌شوند. موزه ویکتوریا و آلبرت لندن برنامه «فردی مرکوری؛ چیزهای باشکوه» را از شنبه ۲ آبان ۱۴۰۵، برابر با ۲۴ اکتبر ۲۰۲۶، برای تماشای عمومی در نظر گرفته است؛ مسیری رایگان میان گالری‌ها که به ظاهر و شیوه اجرای خواننده گروه کوئین می‌پردازد.
به گزارش آسیانیوز ایران، این برنامه در ساختمان ساوت کنزینگتون موزه برگزار می‌شود و طبق اعلام رسمی تا ۱۷ ژانویه ۲۰۲۷ ادامه دارد. برای دیدن آن رزرو بلیت لازم نیست. مناسبت برنامه، سال هشتادمین سالگرد تولد مرکوری است، نه اینکه روز افتتاح با زادروز او مصادف باشد.
فردی مرکوری در موزه؛ هشت پوشش، نه یک کنسرت
عنوان انگلیسی برنامه Freddie Mercury | Splendid Things است. موزه از نمایش هشت پوشش مربوط به کارنامه او خبر داده است؛ اشیایی که از اجراها و نماهنگ‌ها به فضای موزه آمده‌اند. موضوع این رویداد، برگزاری کنسرت تازه یا انتشار آهنگی جدید نیست، بلکه مرور نقش لباس در تصویر عمومی یک خواننده است.
برای مخاطبی که مرکوری را بیشتر با صدای او می‌شناسد، این زاویه متفاوتی است: روی صحنه، حرکت، نور، لباس و موسیقی جدا از هم عمل نمی‌کنند. نمایش لباس بدون حضور صاحب آن نیز پرسشی جذاب دارد؛ چه مقدار از انرژی یک اجرا در شیء باقی می‌ماند و چه مقدار را خاطره تماشاگر به آن برمی‌گرداند؟
برای نگاهی دیگر به پیوند اجرای زنده و هویت موسیقایی، گزارش مسیر آریانا ماه‌سایه در جهان متال و راک نیز خواندنی است.
از تی‌شرت فلش تا شنل تور مجیک
راهنمای موزه که ۲۳ اکتبر منتشر شده، تی‌شرت «فلش» و میکروفون نیمه‌پایه، همچنین تاج و شنل تور مجیک سال ۱۹۸۶ را از بخش‌های مسیر معرفی می‌کند. لباس‌های سیاه‌وسفید سال ۱۹۷۵ و پوشش نماهنگ «ساخته‌شده در بهشت» نیز در این روایت حضور دارند. این تفاوت‌ها نشان می‌دهد ظاهر صحنه‌ای مرکوری به یک لباس مشهور محدود نبود.
مری آستین، از نزدیکان مرکوری، در شکل‌گیری برنامه همکاری کرده و هفت پوشش را به امانت داده است. موزه زمان تقریبی گردش در مسیر را ۳۵ دقیقه اعلام می‌کند. بنابراین با مجموعه‌ای گسترده از تمام زندگی خواننده روبه‌رو نیستیم؛ انتخابی محدود از اشیا برای روایت بخشی از کارنامه اوست.
اولین نگاه مستقل چه می‌گوید؟
لورا رینولدز در گزارش تصویری ۲۳ اکتبر لندن‌ایست توضیح می‌دهد که آثار در نقاط مختلف ساختمان چیده شده‌اند، نه در یک سالن واحد. او بخش لباس‌های سیاه‌وسفید همراه با پخش «بوهمین راپسودی» را از نقاط برجسته می‌داند، اما ارزیابی کلی‌اش یک‌سره ستایش‌آمیز نیست و به محدودیت انسجام و جلوه نمایشی مسیر اشاره دارد.
این تمایز برای برنامه‌ریزی بازدید مهم است: رایگان‌بودن و دیدن لباس‌های اصلی امتیاز برنامه است، اما نباید انتظار بازسازی یک اجرای زنده را داشت. برای علاقه‌مندان موسیقی و طراحی لباس، جذابیت اصلی همان فاصله میان شیء خاموش پشت ویترین و تصویری است که از آن روی صحنه به خاطر مانده است.