پنج سال سفر برای رسیدن به جایی که هنوز هیچ فضاپیمایی از نزدیک بررسی‌اش نکرده است؛ لوسی (Lucy) ناسا وارد منطقه سیارک‌های تروجان مشتری شده، اما این خبر به معنی رسیدن به نخستین سیارک هدف یا گرفتن عکس نزدیک از آن نیست. به گزارش آسیانیوز ایران، ناسا در اطلاعیه ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶، برابر با ۶ آبان ۱۴۰۵، از این مرحله تازه مأموریت خبر داد. ملاقات نزدیک نخست با اوریباتس (Eurybates) همچنان برای ۱۱ اوت ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده است.
لوسی کجا رسیده است؟
طبق توضیح ناسا، این فضاپیما پس از پیمودن بیش از ۲٫۲ میلیارد مایل از زمان پرتاب، به ناحیه نقطه لاگرانژی چهارم یا L4 نزدیک می‌شود؛ جایی در مسیر مداری مشتری به دور خورشید. مرز این منطقه مانند مرز یک کشور یا دیوار یک اتاق مشخص نیست. مهندسان با سیگنال‌های رادیویی فضاپیما و تصاویر ستارگان اطراف، موقعیت آن را دنبال می‌کنند.
تروجان‌ها قمر مشتری نیستند. آنها همراه با این سیاره به دور خورشید می‌گردند و در دو جمعیت عمده قرار دارند: گروهی جلوتر از مشتری و گروهی پشت سر آن. بنابراین عبارت «رسیدن به تروجان‌های مشتری» را نباید با ورود به مدار خود مشتری اشتباه گرفت.
چرا این سنگ‌های دوردست مهم‌اند؟
پرسش اصلی لوسی درباره گذشته منظومه شمسی است. صفحه علمی مأموریت ناسا توضیح می‌دهد که این اجرام احتمالاً بقایایی از موادی هستند که سیاره‌های بیرونی از آنها شکل گرفته‌اند. مطالعه تفاوت‌هایشان می‌تواند به دانشمندان کمک کند بفهمند سیاره‌ها چگونه ساخته شدند و چرا امروز در جایگاه کنونی خود قرار دارند.
این ایده را می‌توان شبیه خواندن چند صفحه پراکنده از یک کتاب بسیار قدیمی دانست: هر سیارک بخشی از داستان را نگه داشته، اما یک نمونه به‌تنهایی تصویر کامل نمی‌دهد. برنامه لوسی به همین دلیل به یک مقصد محدود نیست؛ مأموریت اصلی، گذر از کنار ۱۱ جرم را در نظر دارد که سه مورد در کمربند اصلی و هشت مورد در جمعیت تروجان‌ها، با احتساب قمرهای آنها، قرار می‌گیرند.
پرواز نزدیک، نه فرود و نمونه‌برداری
لوسی قرار نیست روی تروجان‌ها بنشیند یا نمونه‌ای را به زمین بیاورد. این تفاوت مهمی با عملیات نمونه‌برداری اوسایریس‌رکس از بنو دارد. ابزارهای لوسی در هنگام عبور نزدیک، شکل و ویژگی‌های سطح را بررسی می‌کنند؛ پس کیفیت نشانه‌روی و برنامه‌ریزی هر گذر اهمیت زیادی دارد.
در توضیحات فنی ناسا، دوربین رنگی و طیف‌سنج فروسرخ L’Ralph برای شناخت ترکیب سطح، دوربین L’LORRI برای ثبت جزئیات و ابزار L’TES برای اندازه‌گیری دما و ویژگی‌های حرارتی معرفی شده‌اند. داده رادیویی هم به برآورد جرم اهداف کمک می‌کند. به زبان ساده، مأموریت تنها یک آلبوم عکس نیست؛ تصویر، دما و ترکیب مواد باید کنار هم قرار بگیرند تا شناخت بهتری از این جهان‌های کوچک به دست آید.
ملاقات‌های بعدی چه زمانی هستند؟
مؤسسه پژوهشی جنوب‌غرب آمریکا، رهبر علمی مأموریت، در مرور پنج‌سالگی لوسی در ۱۹ اکتبر تأکید کرد که بخش اصلی این سفر هنوز پیش رو است. پس از اوریباتس و قمرش کوئتا (Queta) در اوت ۲۰۲۷، برنامه به پلیمله (Polymele) در سپتامبر همان سال، لوکوس (Leucus) در آوریل ۲۰۲۸ و اوروس (Orus) در نوامبر ۲۰۲۸ می‌رسد.
سپس یک گذر گرانشی دیگر از کنار زمین در سال ۲۰۳۰، مسیر را به سوی جمعیت دوم تروجان‌ها تغییر می‌دهد؛ دیدار با پاتروکلوس (Patroclus) و منوئتیوس (Menoetius) برای مارس ۲۰۳۳ در برنامه است. این تاریخ‌ها برنامه مأموریت‌اند، نه رویدادهایی که اکنون انجام شده باشند.
خبر امروز یک پیشرفت واقعی در مسیر است، نه پایان کاوش. ارزش علمی بزرگ‌تر زمانی روشن می‌شود که تصاویر و اندازه‌گیری‌های نزدیک برسند و فرضیه‌های کنونی با داده سنجیده شوند. شما از این سفر طولانی بیشتر منتظر چه کشفی هستید؟ دیدگاهتان را در کادر ثبت نظر پایین همین خبر بنویسید.