برای گروهی از تماشاگران، پاتریک استوارت (Patrick Stewart) همان فرمانده آرامی است که روی عرشه یک سفینه تصمیم‌های دشوار می‌گرفت؛ برای گروهی دیگر، استادی است که در جهان پرآشوب «ایکسمن» از شاگردانش محافظت می‌کرد. خبر درگذشت او، این دو خاطره سینمایی و تلویزیونی را به زندگی طولانی بازیگری پیوند زده که پیش از هالیوود، روی صحنه تئاتر شناخته شده بود.
به گزارش آسیانیوز ایران، آسوشیتدپرس به نقل از کلی بوش نوواک (Kelly Bush Novak)، سخنگوی این بازیگر، درگذشت استوارت در ۸۶سالگی را تأیید کرده است. سی‌ان‌ان نیز در گزارش جداگانه خود، تأیید سخنگو و بیانیه منتشرشده در حساب‌های اجتماعی او را نقل کرده است.
پاتریک استوارت چه زمانی درگذشت؟
طبق گزارش سی‌ان‌ان از بیانیه خانواده، استوارت چهارشنبه ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶، برابر با ۶ آبان ۱۴۰۵، در خانه‌اش در لس‌آنجلس درگذشت. خبر مرگ او پنجشنبه ۲۹ اکتبر، برابر با ۷ آبان، اعلام شد؛ بنابراین روز اعلام خبر با روز درگذشت یکسان نیست.
در همان بیانیه، از دوره‌ای کوتاه از بیماری آلزایمر و زوال عقل با اجسام لویی نام برده شده است. این اطلاعات، روایت اعلام‌شده خانواده است و جزئیات پزشکی بیشتری در این گزارش مطرح نمی‌شود. گزارش‌های اولیه همچنین به حضور نزدیکان او در خانه اشاره دارند؛ اما برای شناخت جایگاهش، بهتر است به کارنامه‌ای برگردیم که چند نسل با آن زندگی کرده‌اند.
کاپیتان پیکارد؛ چهره‌ای فراتر از یک نقش تلویزیونی
استوارت در مجموعه «پیشتازان فضا: نسل بعدی» (Star Trek: The Next Generation)، نقش ژان‌لوک پیکارد (Jean-Luc Picard) را بازی کرد. این مجموعه از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴ در هفت فصل پخش شد و او سپس در چهار فیلم سینمایی نیز به همان شخصیت بازگشت.
بازگشت بعدی او در مجموعه «پیشتازان فضا: پیکارد» (Star Trek: Picard)، از ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳، نشان داد که این پیوند به خاطره یک دوره محدود نمانده است. تفاوت جذاب چنین کارنامه‌ای با شهرت کوتاه‌مدت، همین فرصت همراهی طولانی با یک شخصیت است: تماشاگر، هم بازیگر را در گذر زمان می‌بیند و هم قهرمانی را که روزگاری با او آشنا شده بود.
پروفسور ایکس در سینما و بازیگری که از تئاتر آمد
برای مخاطبان سینمای ابرقهرمانی، نام او با پروفسور چارلز اگزاویه (Charles Xavier) در «ایکسمن» (X-Men) گره خورده است؛ نقشی که از فیلم سال ۲۰۰۰ آغاز شد و در آثاری چون «لوگان» (Logan) در کنار هیو جکمن (Hugh Jackman) ادامه یافت. این بخش از کارنامه، راه دیگری برای آشنایی نسل تازه با او باز کرد. علاقه‌مندان به بازیگران این جهان سینمایی می‌توانند مرور کارنامه رایان رینولدز، بازیگر ددپول را نیز بخوانند.
بااین‌حال، آغاز داستان حرفه‌ای استوارت را نباید به لباس فرماندهی یا نقش‌های ابرقهرمانی محدود کرد. شرح کارنامه او در وب‌سایت رسمی کمپانی رویال شکسپیر (Royal Shakespeare Company) می‌گوید در سال ۱۹۶۶ به این گروه پیوست. نقش‌هایی چون شایلاک در «تاجر ونیزی»، تیتوس آندرونیکوس و پروسپرو در «توفان» بخشی از این مسیر بوده‌اند.
همین نهاد تئاتری، حضور او در نقش کلادیوس در اجرای سال ۲۰۰۸ «هملت» را نیز ثبت کرده است. کنار هم گذاشتن این نقش‌ها و آثار عامه‌پسند، تصویر کامل‌تری می‌سازد: هنرمندی که میان متن کلاسیک و سرگرمی فراگیر رفت‌وآمد داشت، بی‌آنکه یکی را از زندگی حرفه‌ای خود حذف کند.
یادگاری که روی صحنه و پرده می‌ماند
درگذشت استوارت پایان زندگی یک بازیگر است، نه پایان تماشای نقش‌های او. برای دنبال کردن کارنامه‌اش، می‌توان از پیکارد یا پروفسور ایکس شروع کرد و سپس به اجراهای شکسپیری رسید؛ مسیری که نشان می‌دهد پشت یک چهره آشنا، چه تجربه‌های متفاوتی قرار داشته است.
تحریریه «آسیانیوز ایران» درگذشت این هنرمند را به خانواده، همکاران و دوستدارانش تسلیت می‌گوید و یاد او را گرامی می‌دارد.
پرسش‌های رایج: