فوتبال ایران یکی دیگر از چهره‌های قدیمی خود را از دست داد؛ مردی که هم بازوبند تیم ملی را بست و هم سال‌ها کنار زمین، نسل‌های بعدی بازیکنان را هدایت کرد. حسن حبیبی برای علاقه‌مندان تاریخ فوتبال، نامی پیوندخورده با نخستین قهرمانی آسیایی ایران و روزهای موفق پاس تهران است.
به گزارش آسیانیوز ایران، ورزش سه و ایران اینترنشنال خبر درگذشت حسن حبیبی، کاپیتان و سرمربی پیشین تیم ملی فوتبال ایران، را منتشر کرده‌اند. این دو رسانه سن او را ۸۶ سال اعلام کرده و نوشته‌اند که پس از دوره‌ای طولانی از بیماری، در تهران درگذشته است. گزارش حاضر علاوه بر مرور کارنامه ورزشی او، روایت اختصاصی نوید جمشیدی از زندگی حبیبی در سال‌های بیماری را بازگو می‌کند.
روایت اختصاصی از حسن‌آقا در کوی نویسندگان
نوید جمشیدی، سردبیر «آسیانیوز ایران»، در روایتی اختصاصی می‌گوید حسن حبیبی در کوی نویسندگان زندگی می‌کرد و در دوران ابتلا به آلزایمر، همسرش با توجه و مهربانی فراوان از او پرستاری می‌کرد.
این یادآوری، تصویر دیگری از حسن‌آقای فوتبال ایران است؛ تصویری دور از جام‌ها، نتیجه‌ها و نیمکت مربیگری. در آن، همراهی همسر و مراقبت روزمره از یک عزیز بیمار دیده می‌شود؛ بخشی از زندگی که معمولاً در مرور افتخارات ورزشی کمتر به چشم می‌آید. روایت جمشیدی درباره دوران بیماری است و نباید آن را اعلام پزشکیِ علت درگذشت دانست.
بیوگرافی حسن حبیبی؛ از کرمان تا کاپیتانی تیم ملی
حبیبی در گفت‌وگویی که آذر ۱۳۹۶ در وب‌سایت جام تخت جمشید منتشر شد، زادروز خود را ۱۸ بهمن ۱۳۱۸ در کرمان معرفی کرده بود. او در همان گفت‌وگو از انتقال خانواده‌اش به تهران در کودکی یاد می‌کند. مسیر فوتبالی‌اش از محله و باشگاه آغاز شد و به بازی در شاهین، تاج و پاس رسید.
نام او در ترکیب ایران در المپیک ۱۹۶۴ توکیو ثبت شده است. چهار سال بعد، در جام ملت‌های آسیای ۱۹۶۸، کاپیتان تیمی بود که در تهران به نخستین قهرمانی ایران در این رقابت‌ها رسید. آن دوره یکی از ایستگاه‌های مهم تاریخ تیم ملی است؛ افتخاری که نام بازیکنان آن نسل را در حافظه فوتبال ایران نگه داشته است.
از پاس تهران تا نیمکت تیم ملی و امید
کارنامه حبیبی با پایان بازیگری تمام نشد. مرور زندگی حرفه‌ای او در کانال کانون مربیان فوتبال ایران، دو قهرمانی پاس در جام تخت جمشید را از افتخارات دوران مربیگری‌اش برمی‌شمارد. او سپس نخستین سرمربی تیم ملی پس از انقلاب ۱۳۵۷ شد.
یکی از تفاوت‌های مهم در بازخوانی این دوران، تفکیک «صعود» از «حضور» است: تیم ایران با هدایت حبیبی سهمیه المپیک ۱۹۸۰ مسکو را گرفت، اما ایران در مرحله نهایی آن بازی‌ها شرکت نکرد. او همچنین تیم ملی را در جام ملت‌های آسیای ۱۹۸۰ کویت به مقام سوم رساند.
هدایت تیم امید در مسیر انتخابی المپیک‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۶ نیز بخشی از سابقه او بود. به این ترتیب، حبیبی تنها متعلق به یک عکس قدیمی یا یک جام نبود؛ حضورش در فوتبال ایران از زمین بازی تا پرورش و هدایت بازیکنان نسل‌های بعد امتداد پیدا کرد.
نگاه تحریریه؛ قدر پیشکسوت را در زمان حیات بدانیم
نوید جمشیدی از حسن حبیبی به‌عنوان انسانی بسیار خوب یاد می‌کند. این داوری شخصی، در کنار خاطره همراهی همسر او، یادآور ارزشی است که فراتر از برد و باخت قرار می‌گیرد: خوش‌نامی و احترام انسانی.
از نگاه تحریریه، جمهوری اسلامی در قدرشناسی و حمایت مادی و معنوی از پیشکسوتان ورزش کارنامه قابل دفاعی ندارد. احترام به کسانی که سال‌ها برای ورزش ایران زحمت کشیده‌اند، نباید به پیام تسلیت و مراسم پس از درگذشت محدود شود. حمایت پایدار در دوران سالمندی، بیماری و دوری از میدان، مطالبه‌ای روشن و ضروری است.
این نقدِ رویکرد حمایتی است؛ در این گزارش سندی از میزان کمک مالی، پوشش درمانی یا هزینه‌های شخصی حسن حبیبی ارائه نشده و نباید از آن نتیجه گرفت که جزئیات وضعیت مالی او بررسی شده است. اصل مطالبه روشن است: پیشکسوت باید در زمان حیات، هم احترام ببیند و هم پشتوانه‌ای مطمئن داشته باشد.
خداحافظی با یکی از چهره‌های ماندگار فوتبال ایران
خبر درگذشت حبیبی در فاصله کوتاهی پس از درگذشت حمید علیدوستی منتشر شده است؛ دو نام از نسل‌هایی که بخش مهمی از خاطرات فوتبال باشگاهی و ملی ایران را ساخته‌اند. مرور زندگی آنان، تنها شمارش جام‌ها نیست؛ یادآوری آدم‌هایی است که سال‌های طولانی زندگی خود را با فوتبال گذراندند.
نوید جمشیدی و تیم «آسیانیوز ایران» درگذشت حسن حبیبی را به خانواده آن زنده‌یاد و جامعه ورزشی ایران تسلیت می‌گویند.
پرسش‌های رایج: