یادداشت بازسازی آرشیو: این گزارش در اول آبان ۱۴۰۵ برای تکمیل یک رکورد تکراری، با اتکا به منابع در دسترس تا چهارم شهریور ۱۳۹۹ تهیه شده است. تاریخ قدیمی رکورد حفظ شده؛ متن حاضر در سال ۱۳۹۹ نوشته یا منتشر نشده است.
دنباله‌دار نئووایز پس از نمایش تابستانی‌اش در آسمان، سوژه نمای نزدیک تلسکوپ هابل شد. گزارش ۲۱ اوت ۲۰۲۰، برابر با ۳۱ مرداد ۱۳۹۹، تصاویر ثبت‌شده در ۸ اوت را معرفی کرد؛ تصاویری که به جای منظره بلند دنباله، جزئیات اطراف مرکز جرم را نشان می‌دادند.
هابل چه چیزی را دید و چه چیزی را ندید؟
در توضیح ناسا، هسته یخی دنباله‌دار سی/۲۰۲۰ اف۳ نئووایز (C/2020 F3 NEOWISE) برای دیده شدن مستقیم در این تصویر بسیار کوچک بود. آنچه به شکل روشنایی پخش‌شده دیده می‌شود، بخشی از کُما یا پوشش گاز و غبار پیرامون هسته است. بنابراین نقطه درخشان را نباید عکس مستقیم سطح یک گلوله یخی دانست.
تیم هابل قطر هسته را حداکثر حدود ۴٫۸ کیلومتر برآورد می‌کرد؛ گستره ابرِ ثبت‌شده در تصویر حدود ۱۸ هزار کیلومتر بود. این دو عدد درباره دو چیز متفاوت‌اند و جای یکدیگر نمی‌نشینند.
دو فواره در دو سوی مرکز
توضیح مشترک مأموریت در ناسا و آژانس فضایی اروپا، دو ساختار بیرون‌زده از دو سوی مرکز را فواره‌های غبار و گاز معرفی می‌کرد. خروج مواد از زیر سطح و چرخش هسته، شکل مخروطی اولیه را به ساختاری بادبزنی تبدیل می‌کند. این جزئیات برای شناخت رفتار دنباله‌دار پس از گرم شدن در نزدیکی خورشید اهمیت داشت.
نئووایز در ۳ ژوئیه از نزدیک‌ترین نقطه مدارش به خورشید گذشته بود. برداشت پژوهشگران از رصد تازه این بود که هسته ظاهراً سالم مانده است؛ قید «ظاهراً» مهم است، زیرا خود هسته مستقیماً تفکیک نشده بود.
عکس علمی، با توضیح علمی
تصویر شاخص از داده‌های واقعی هابل ساخته شده، اما رنگ آن ترکیبی علمی از نوردهی‌ها و فیلترهای مختلف است؛ نه منظره‌ای که چشم انسان دقیقاً به همین صورت می‌بیند. نسخه حاضر بدون کشیدگی و با حاشیه‌گذاری آماده شده است.
این خبر به رصد مرداد ۱۳۹۹ مربوط است و با گزارش ظهور نئووایز در آسمان تیر ۱۳۹۹ تفاوت دارد. آرشیو آسیانیوز ایران هر دو مرحله، تماشای عمومی و بررسی دقیق‌تر تلسکوپی، را جداگانه مرور می‌کند.
منابع: گزارش‌های NASA و ESA/Hubble، ۲۱ اوت ۲۰۲۰. اعتبار تصویر: NASA, ESA, A. Pagan (STScI) and Q. Zhang (Caltech). تاریخ داده‌ها: ۸ اوت ۲۰۲۰؛ تصویر رنگی ترکیبیِ علمی.