به گزارش آسیانیوز ایران ؛ به نقل از باشگاه روزنامه نگاران ایران - نغمه افشار روزنامهنگار ورزشی؛ خبرهای مدیریتی و اقتصادی فوتبال ایران در هفتههای اخیر، بار دیگر پرسشهای جدی درباره سلامت رقابت در لیگ برتر ایجاد کرده است. نغمه افشار، روزنامهنگار ورزشی، در یادداشتی با طرح این پرسش که «لیگ برتر یا لیگ بانک شهر؟» نسبت به گسترش نفوذ یک نهاد اقتصادی در ساختار فوتبال ایران هشدار داده است.
به نوشته این روزنامهنگار، ماجرا زمانی نگرانکننده میشود که یک مجموعه اقتصادی نهتنها مالک یکی از مدعیان اصلی قهرمانی باشد، بلکه همزمان نقش اسپانسر و حامی مالی چند تیم دیگر لیگ برتر را نیز ایفا کند. بانک شهر که اکنون مالک باشگاه پرسپولیس است، همزمان از تیمهای ملوان، آلومینیوم و شمسآذر نیز حمایت مالی میکند؛ وضعیتی که به باور بسیاری از کارشناسان، از مرز «حمایت ساده» عبور کرده است.
افشار در تحلیل خود تأکید میکند که وقتی یک بنگاه اقتصادی «صاحبخانه» یکی از مدعیان قهرمانی است و همزمان هزینههای رقبای او را نیز تأمین میکند، این سؤال اساسی مطرح میشود که آیا در زمین مسابقه، رقابتها همچنان با همان شدت، بیطرفی و استقلال پیش خواهد رفت یا خیر. بهویژه در هفتههای سرنوشتساز لیگ، این شائبه پررنگتر میشود که تیمهایی با وابستگی مالی مشترک، ناخواسته یا آگاهانه، محتاطتر از حد معمول بازی کنند.
از منظر حقوقی و حرفهای، مقررات کنفدراسیون فوتبال آسیا کنفدراسیون فوتبال آسیا در حوزه صدور مجوز حرفهای و سلامت مسابقات، هرگونه تسلط یا نفوذ همزمان یک شخص یا نهاد بر چند باشگاه حاضر در یک لیگ را مصداق بالقوه «تضاد منافع» میداند. هدف این مقررات، حفظ یکپارچگی رقابتها و جلوگیری از هرگونه شائبه در نتایج مسابقات است؛ اصلی که در فوتبال حرفهای جهان خط قرمز محسوب میشود.
این نگرانی محدود به مقررات AFC نیست. در روح قوانین و اسناد نظارتی فدراسیون جهانی فوتبال فیفا نیز تأکید شده که استقلال مالی و مدیریتی باشگاهها، شرط اساسی رقابت سالم است. کارشناسان حقوق ورزشی معتقدند وقتی منابع مالی چند تیم به یک نقطه مشترک گره میخورد، نخستین قربانی «غیرقابل پیشبینی بودن نتایج» است؛ ویژگیای که جوهره فوتبال و عامل اصلی جذابیت آن برای هواداران به شمار میرود.
در یادداشت نغمه افشار آمده است: تیمی که بقای مالیاش به تصمیم و امضای مدیران یک باشگاه رقیب یا مالک مشترک وابسته باشد، آیا در بزنگاههای حساس فصل میتواند با همان جسارت و بیرحمی همیشگی بازی کند؟ یا ناخودآگاه دستبهعصا میشود تا منافع حامی مالی خود را به خطر نیندازد؟ این پرسشها، اگرچه ممکن است پاسخی رسمی نداشته باشند، اما در ذهن افکار عمومی و هواداران فوتبال شکل گرفتهاند.
در سالهای گذشته، نمونههای مشابه در فوتبال جهان با واکنش سریع نهادهای نظارتی مواجه شده است؛ از الزام به واگذاری سهام تا ممنوعیت حضور همزمان تیمها در یک سطح از رقابتها. حالا این انتظار وجود دارد که فدراسیون فوتبال ایران نیز با شفافسازی و پایبندی به استانداردهای حرفهای، مانع از تبدیل لیگ برتر به میدانی برای تضاد منافع شود.
کارشناسان معتقدند اگر چنین الگوهایی بدون نظارت و اصلاح ادامه یابد، در بلندمدت اعتماد عمومی به نتایج مسابقات آسیب میبیند و فوتبال ایران بیش از پیش با بحران اعتبار روبهرو خواهد شد. هشداری که امروز در قالب یک یادداشت رسانهای مطرح شده، میتواند فردا به مطالبهای جدی از سوی هواداران و نهادهای بینالمللی تبدیل شود.