به گزارش آسیانیوز ایران ؛ در روزهای گذشته، انتشار ویدیویی از یکی از برنامههای شبکه افق صداوسیما در شبکههای اجتماعی، موج گستردهای از انتقاد و اعتراض را به دنبال داشته است. در این ویدیو، مجری برنامه با لحنی تمسخرآمیز به موضوع جانباختگان اخیر میپردازد؛ رویکردی که بسیاری آن را بیاحترامی آشکار به حرمت مرگ و رنج خانوادههای عزادار توصیف کردهاند.
کاربران شبکههای اجتماعی با بازنشر گسترده این ویدیو، شوخی با جانباختگان را رفتاری ناپسند و غیراخلاقی دانسته و تأکید کردهاند که جانباخته، پیش از هرگونه برداشت سیاسی یا رسانهای، متعلق به خانوادهای داغدار است؛ به مادری که عزادار فرزندش است، پدری که فرو ریخته یا فرزندی که دیگر پاسخی دریافت نمیکند. به باور منتقدان، تمسخر جانباختگان در واقع بازی با رنج زندهها و بیاعتنایی به درد اجتماعی است.
بسیاری از واکنشها، این اتفاق را نشانهای از سقوط استانداردهای حرفهای و اخلاقی در رسانهای دانستهاند که عنوان «رسانه ملی» را یدک میکشد. به گفته منتقدان، صداوسیما که در بزنگاههای اجتماعی باید نقش همدلانه و آرامشبخش ایفا کند، با پخش چنین محتوایی نهتنها به وظیفه خود عمل نکرده، بلکه عزای عمومی را به سخره گرفته است.
تحلیلگران رسانهای تأکید میکنند مسئولیت این خطا صرفاً متوجه مجری برنامه نیست. به باور آنان، تهیهکنندهای که چنین محتوایی را تولید و تأیید کرده، سردبیری که اجازه پخش داده و ناظری که وظیفه کنترل و نظارت بر محتوا را برعهده داشته، همگی در این اتفاق سهیم هستند. این زنجیره تصمیمگیری، از تولید تا پخش، نشاندهنده ضعف جدی در نظام نظارت محتوایی صداوسیماست.
در سالهای اخیر، صداوسیما بارها به دلیل نحوه پوشش حوادث تلخ اجتماعی، اعتراضات و جانباختگان، با انتقاد افکار عمومی مواجه شده است. منتقدان معتقدند تکرار چنین رویکردهایی موجب کاهش اعتماد عمومی به این رسانه شده و فاصله آن با جامعه را بیش از پیش افزایش داده است. به گفته آنان، رسانهای که نتواند حرمت مرگ و عزای عمومی را رعایت کند، جایگاه اخلاقی و اجتماعی خود را از دست خواهد داد.
در فضای مجازی، بسیاری از کاربران خواستار برخورد رسمی با عوامل این برنامه و عذرخواهی صریح صداوسیما شدهاند. آنان تأکید میکنند سکوت یا توجیه چنین رفتارهایی، به معنای عادیسازی توهین به جانباختگان و بیاعتنایی به احساسات عمومی است.
این ماجرا بار دیگر بحث مسئولیت اجتماعی رسانهها در کشور را به صدر گفتوگوهای عمومی بازگردانده است؛ مسئولیتی که نهتنها به انتقال پیام، بلکه به رعایت کرامت انسانی، اخلاق حرفهای و همدلی با جامعه در بزنگاههای تلخ گره خورده است.