آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
آستانه صعود به فینال جام ملتهای آسیا، فضای سالن پر از هیاهوی هوادارانی بود که باور داشتند رنگ سرخ پیروزی، بار دیگر بر تن این زمین خواهد نشست. اما کمتر کسی پیشبینی میکرد که مسیر این صعود، تا این اندازه پُرپیچوخم و نفسگیر باشد؛ گویی سرنوشت میخواست قهرمانی را به سادگی تقدیم این تیم نکند. از اولین سوت آغاز بازی، خطوط حملات ایران مانند رودی خروشان به سوی دروازه عراق جاری شد. بازیکنان ما، با پاسهای کوتاه و حرکات موزون، گویی در حال بافتن تورهایی از حمله بودند که باید مدافعان حریف را در خود گیر بیندازند. اما عراق، با برنامهای حسابشده، دیواری بلند از دفاع را برپا کرده بود. ناگهان، در میانه این هجوم یکطرفه، صحنهای رخ داد که گویی از فیلمی مهیج برگرفته شده بود: یک توپربایی سریع، یک ضدحمله برقآسا و سکوت ناباورانه تماشاگران. عراق پیش افتاد؛ گویی میخواست بگوید که این راه به سادگی گشوده نخواهد شد.
اما تیم ما، با روحیهای که در رگهایش به جای خون، عزم و اراده جریان داشت، تنها چند ثانیه بعد پاسخ را در تور حریف ثبت کرد. این آغاز نمایشی از تسلیمناپذیری بود؛ نمایشی که ثابت کرد عقبافتادن برای این تیم، پایان ماجرا نیست، بلکه آغازی برای اوجگیری است. بازی به میدانی تبدیل شده بود برای آزمون صبر و خلاقیت؛ جایی که هر پاس باید از میان جنگلی از پاهای مدافعان عبور میکرد و هر شوت، باید از سد دروازهبانی میگذشت که خود را به دیواری آهنین تبدیل کرده بود. و در این میان، مردانی مانند درخشانی و عظیمی، با حرکاتی جادویی، صحنهساز شدند. در نیمه دوم، تلاشها به ثمر نشست و ایران پیش افتاد، اما داستان به این سادگی به پایان نرسید. پنالتی از دست رفته، ضربه به تیرک، و نجات معجزهآسای دروازهبان موقت روی خط، همگی گوشهای از کشمکشی نفسگیر را روایت میکردند که تا آخرین ثانیه ادامه داشت. و سرانجام، در میان هیاهوی ثانیههای پایانی، ضربهای فنی مانند تیری خلاص بر پیکره مقاومت حریف نشست و طوفان سرخ، پیروزمندانه به فینال راه یافت. این، داستان یک پیروزی نبود؛ داستان اثبات روحیهای بود که در برابر هیچ طوفانی سر فرود نمیآورد.
آزمون روانی و تابآوری؛ نقطه قوت ایران
این بازی بیش از هرچیز یک آزمایش بزرگ روانی برای تیم ملی بود. دو بار عقبافتادن در شرایطی که ایران کاملاً مسلط بر بازی بود و مالکیت بالای توپ را داشت، میتوانست تیمهای بسیاری را دچار سردرگمی و تنش کند. اما شاگردان وحید شمسایی با حفظ آرامش و ادامه بازی طبق برنامه، نشان دادند که از بلوغ روانی قابلتوجهی برخوردارند. این توانایی بازگشت از موقعیتهای دشوار، یکی از بزرگترین داراییهای تیم در مسیر قهرمانی است. عامل کلیدی دیگر، حفظ ساختار تهاجمی تیم علیرغم گلهای دریافتشده بود. ایران به جای جمعکردن بازی و پرداختن به بازیگری، به فشار خود ادامه داد و این پافشاری در نهایت منجر به فرسایش دفاع منسجم عراق و گلهای تعیینکننده شد. این نشان میدهد که تیم به تاکتیک و توان خود اطمینان کامل دارد. نقش کاپیتان و بازیکنان با تجربه در مدیریت این شرایط بحرانی را نمیتوان نادیده گرفت. آنان با آرامکردن فضای زمین و جلوگیری از عجله بیمورد در بازیسازی، اجازه ندادند کار از کنترل خارج شود. این مدیریت تجربه، تفاوت اصلی ایران با تیم جوان و پرانرژی عراق بود.
تاکتیک دفاعی عراق و پاسخ تکنیکی ایران
تیم عراق با یک برنامه ریزی دقیق دفاعی و تاکتیک دفاع منطقهای فشرده وارد میدان شده بود. آنان با انصراف کامل از پرس و تجمع در نیمه خودی، تمام فضاها را مسدود کردند و به ویژه راه نفوذ به محوطه جریمه را بستند. این استراتژی در دقایق اولیه بسیار موفق عمل کرد و حتی منجر به گلزنی روی ضدحمله شد. پاسخ تکنیکی ایران به این سیستم دفاعی، صبر و شگردهای فردی بود. بازیکنان ایرانی با حرکات انفرادی دقیق و دریبلهای کوتاه سعی در شکافاندازی در دیوار دفاعی عراق داشتند. گلهای بهروز عظیمی و حسین طیبی حاصل همین برتری تکنیکی فردی در لحظات کوتاه بود. آنان ثابت کردند که در شرایطی که بازی جمعی با بنبست روبهرو میشود، کیفیت فردی میتواند بازی را باز کند. با این حال، این بازی ضعفهایی در سازماندهی دفاعی ایران در مقابل ضدحملهها و موقعیتهای ثابت را نیز آشکار کرد. دو گل عراق هر دو حاصل بیدقتی در انتقال توپ و بازگشت دفاعی بود. رفع این نقیصه برای دیدار فینال که احتمالاً مقابل حریفی تاکتیکیتر مانند ژاپن خواهد بود، حیاتی است.
نقش تعیینکننده دروازهبانان و خطای پنالتی
در بازیهای حذفی، نقش دروازهبانان و اجرای موقعیتهای ثابت اغلب سرنوشتساز میشود. در این بازی، هم باقر محمدی و هم دروازهبان عراق عملکرد قابلتوجهی داشتند. دروازهبان عراق با چندین نجات خیرهکننده، به ویژه در مهار پنالتی حسین طیبی، بازی را تا آخرین لحظات برای تیمش زنده نگه داشت. از سوی دیگر، عملکرد محمدحسین درخشانی در نقش دروازهبان موقت در دقیقه ۳۰، یکی از نقاط عطف مسابقه بود. این نجات معجزهآسا نه تنها از گل تساوی جلوگیری کرد، بلکه تیم عراق را از نظر روانی تحت تأثیر قرار داد و انرژی مضاعفی به بازیکنان ایران بخشید. چنین اقداماتی فراتر از مهار یک ضربه است و میتواند بازی را به کلی تغییر دهد. گلنزدن از پنالتی (سومین پنالتی از دست رفته ایران در این تورنمنت) زنگ خطری است که باید جدی گرفته شود. در فینال، فرصتها محدودتر است و چنین موقعیتهای طلایی باید به گل تبدیل شوند. بررسی و تمرین بیشتر بر روی ضربات پنالتی باید در اولویت تیم قرار گیرد.
عمق نیمکت و نقش مؤثر بازیکنان تعویضی
قدرت ذخیرههای ایران یکی از عوامل برتری آن نسبت به بسیاری از تیمها از جمله عراق است. ورود بازیکنان تازهنفس در نیمه دوم، به ویژه در خط حمله، باعث شد فشار بر دفاع عراق ادامه یابد و کیفیت بازی ایران افت نکند. این درحالی است که عراق با توجه به محدودیت عمق بنچ، در دقایق پایانی خستهتر به نظر میرسید. بهروز عظیمی به عنوان یک بازیکن تعویضی، نه تنها یک گل زیبا به ثمر رساند، بلکه در لحظات پایانی با توپربایی خود زمینهساز گل پنجم شد. این تاثیرگذاری بازیکنان ذخیره، دست مربی را برای انتخابهای تاکتیکی در فینال بسیار باز میگذارد. توانایی شمسایی در مدیریت نیروها و زمانبندی صحیح تعویضها، یکی از کلیدهای موفقیت بود. او با حفظ تعادل بین بازیکنان اصلی و ذخیره، از خستگی تیم در دقایق حساس جلوگیری کرد و این موضوع در ضدحمله پایانی و گل آقاپور به وضوح مشهود بود.
درسهایی برای فینال؛ نقاط قوت و ضعف در آینه بازی با عراق
این بازی یک آزمون ارزشمند قبل از فینال بود. تیم ملی نقاط قوت خود مانند روحیه جنگندگی، برتری تکنیکی انفرادی، عمق نیمکت و توانایی بازگشت از موقعیتهای دشوار را به خوبی نشان داد. این ویژگیها برای قهرمانی ضروری هستند. اما در عین حال، نقاط ضعفی نیز آشکار شد که باید سریعاً مورد بازبینی قرار گیرند: نخست، بیدقتی در پایانبازی موقعیتهای گل؛ دوم، اشتباهات دفاعی در انتقال توپ که منجر به ضدحملههای خطرناک حریف شد؛ و سوم، مشکل در اجرای پنالتی. حریف فینال (احتمالاً ژاپن) با مطالعه این بازی، قطعاً سعی خواهد کرد از همین ضعفها بهرهبرداری کند. بنابراین، تیم ملی باید در روزهای باقیمانده بر روی سازماندهی دفاعی به ویژه در زمان از دست دادن توپ و همچنین تمرین موقعیتهای ثابت (هم دفاعی و هم تهاجمی) تمرکز بیشتری داشته باشد. اگر ایران بتواند این اشکالات را مرتفع کند، با توجه به روحیه و کیفیت نمایش دادهشده، شانس بسیار بالایی برای کسب عنوان قهرمانی خواهد داشت.