نتیجه بازی فوتسال ایران ازبکستان؛ جام ملت های آسیا 2026

تیم ملی فوتسال ایران با یک نمایش حماسی و به یادماندنی، موانع را یکی پس از دیگری پشت سر می‌گذارد. در دیدار پرهیجان و پرگل یک‌چهارم نهایی جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۶، شاگردان وحید شمسایی در برابر ازبکستان، رقیب سنتی و سرسخت خود، آزمونی دشوار را پشت سر گذاشتند. بازی که با یک کابوس برای ایران آغاز شد، به یک رویای گلزنی و نمایش برتری فنی تبدیل گشت و در نهایت با نتیجه قاطع ۷ بر ۴ به نفع ایران به پایان رسید. این پیروزی، گذر از یک سد روانی مهم بود. ایران در حالی که برای نخستین بار در این تورنمنت از حریف خود عقب افتاد، آن هم با دو گل زودهنگام، اما ذهنیت قهرمانی و روحیه جنگندگی خود را به نمایش گذاشت. شمسایی و بازیکنانش ثابت کردند که در شرایط سخت، می‌توانند بازی را کنترل کرده و با تکیه بر کیفیت فردی و کار تیمی، کامبکی فراموش‌نشدنی را رقم بزنند. گل اول ازبکستان از روی پنالتی و گل دوم آنان در دقیقه پنجم، شوک بزرگی به تیم ایران وارد کرد. اما به جای فروپاشی، این شوک موجب بیداری یوزهای آسیایی شد. از دقیقه هفتم به بعد، ایران با افزایش سرعت بازی، فشار خود را آغاز کرد. گل اول ایران که حاصل حرکت انفجاری مسلم اولاد قباد بود و به طور تصادفی به ثمر رسید، جرقه امید را زد.

سپس، در فاصله‌ای کوتاه، سیل گل‌های ایران آغاز شد. تساوی با ضربه آکروباتیک و دیدنی سعید احمدعباسی، پیش‌تازی با گل سوم توسط محمدحسین درخشانی و افزایش اختلاف با گل چهارم حسین سبزی، همه در نیمه اول رخ داد و بازی را به کلی دگرگون کرد. ایران در عرض چند دقیقه، نه تنها دو گل عقب‌افتادگی را جبران کرد، بلکه با اختلاف دو گل به جلو افتاد. نیمه دوم نیز صحنه تسلط ایران بود، اگرچه ازبکستان لحظات خطرناکی ایجاد کرد. گل پنجم ایران از روی پنالتی توسط حسین طیبی و گل ششم بهروز عظیمی پس از اخراج دروازه‌بان ازبکستان، برتری ایران را غیرقابل بازگشت کرد. ازبکستان اگرچه دو گل دیگر زد تا نتیجه را تا حدی تعدیل کند، اما گل هفتم و پایانی ایران در ثانیه‌های پایانی توسط حسین سبزی (که دوبل کرد)، مهر تأیید نهایی بر برتری مطلق ایران بود. این بازی، نمایشی از عمق استعداد و قدرت تهاجمی ایران بود. از سعید احمدعباسی با کنترل‌های خیره‌کننده و پاس‌های کلیدی، تا حسین سبزی با دو گل، و دیگر بازیکنان که هر کدام سهمی در این پیروزی بزرگ داشتند. دروازه‌بانی باقر محمدی نیز در شروع مجددها و برخی مواقع حساس، نقش خود را به خوبی ایفا کرد. با این پیروزی، ایران به عنوان نخستین تیم، راهی مرحله نیمه‌نهایی شد و در این مرحله در انتظار حریف دیگری از قدرت‌های سنتی آسیا، یعنی عراق، خواهد نشست. این بازی نشان داد که ایران با وجود حساسیت بالای بازی‌های حذفی، از نظر روانی و فنی برای کسب عنوان قهرمانی آماده است و می‌تواند در شرایط سخت، بهترین واکنش را نشان دهد. در نهایت، این پیروزی قاطع پیامی واضح به تمام مدعیان قهرمانی فرستاد: ایران نه تنها یک مدعی، که یک ابرقدرت متمرکز و آماده برای فتح جام است. راه تا فینال هنوز ادامه دارد، اما پشت سر گذاشتن ازبکستان با این شیوه، اعتماد به نفس تیم را به اوج رسانده است.

شرایطی که ایران در آن قرار گرفت – عقب افتادن دو بر صفر در دقایق آغازین یک بازی حذفی – می‌توانست برای هر تیمی فلج‌کننده باشد. این شوک اولیه چند دلیل احتمالی داشت: فشار بازی حذفی، شروع محتاطانه یا شاید دست کم گرفتن حریفی که با انگیزه بالا آمده بود. اما واکنش ایران درس‌دهنده بود. به جای فروپاشی روانی، تیم به رهبری کادر فنی و بازیکنان با تجربه، به تدریج کنترل اعصاب و بازی را به دست گرفت. گل اول ایران که اندکی تصادفی بود، به عنوان یک کاتالیزور عمل کرد. این گل بار روانی سنگین عقب‌افتادگی را کاهش داد و به تیم ثابت کرد که می‌تواند دروازه ازبکستان را باز کند. پس از آن، شاهد یک «توفان گل» بودیم که حاصل آزاد شدن فشار روانی و شکوفایی کیفیت فنی ایران بود. این کامبک نشان‌دهنده بلوغ روانی تیم است. تیمی که می‌تواند در شرایط بحرانی، به جای واکنش احساسی، بر اساس برنامه و توانایی‌های خود بازی کند. این ویژگی برای قهرمانی در تورنمنت‌های حذفی حیاتی است. ایران ثابت کرد که نه تنها از نظر فنی، که از نظر ذهنی نیز برای شرایط سخت جام جهانی آماده است.

وحید شمسایی در این بازی چند تصمیم تاکتیکی کلیدی گرفت. احتمالاً پس از دو گل خورده، دستور افزایش فشار فشار بالا و کاهش فاصله بین خطوط را داد. این کار باعث شد تا ازبکستان نتواند به راحتی از فشار اولیه ایران خارج شود و در نیمه خودی تحت محاصره قرار گیرد. استفاده از سرعت و قدرت جسمانی در حملات نیز مشهود بود. حرکات انفجاری بازیکنانی مانند اولاد قباد و پاس‌های عمقی سریع، دفاع ازبکستان را که احتمالاً پس از دو گل در وضعیت دفاعی عمقی قرار گرفته بود، غافلگیر کرد. همچنین، استفاده هوشمندانه از شروع مجدد‌های باقر محمدی (دروازه‌بان) که چندین بار مستقیماً به موقعیت گل تبدیل شد، یک سلاح تاکتیکی موثر بود. نکته دیگر، تعویض‌ها و چیدمان بازیکنان در میانه بازی بود که اجازه نداد با خستگی، از شدت فشار ایران کاسته شود. شمسایی نشان داد که می‌تواند در میانه یک بازی پرچالش، خوانش درستی از بازی داشته باشد و با تغییرات تاکتیکی و نفراتی، بازی را به سود تیمش تغییر دهد.

با وجود پیروزی درخشان، این بازی نقاط ضعفی را نیز برای ایران آشکار کرد که باید در بازی با عراق و احتمالاً فینال اصلاح شود: ۱. شروع کند و بیدفاع: دو گل ابتدایی نتیجه یک شروع خواب‌آلود و اشتباهات دفاعی فاحش بود. در مراحل بعدی که حریفان قدرتمندتر هستند، چنین اشتباهاتی ممکن است جبران‌ناپذیر باشد. ۲. سازمان دفاعی در ضدحمله: گاهی در انتقال از حمله به دفاع، فاصله بین بازیکنان زیاد شد و ازبکستان توانست از این فضاها استفاده کند. علیه تیم‌های سریع‌تر، این می‌تواند خطرناک باشد. ۳. تمرکز در دقایق پایانی: دریافت دو گل در دقایق پایانی (اگرچه بازی برداشته شده بود) نشان می‌دهد که تمرکز تا آخرین ثانیه باید حفظ شود. این بازی باید به عنوان یک هشدار در کنار یک پیروزی بزرگ دیده شود. تیم باید بتواند از همان دقیقه اول با تمرکز و شدت بالا وارد زمین شود. دفاع باید در تمام طول بازی منسجم باشد، حتی وقتی که در حمله پیشتاز است.

صعود به نیمه‌نهایی و حریف بعدی، تیم ملی عراق، که خود از قدرت‌های در حال صعود آسیاست، مبارزه‌ای دیگر را نوید می‌دهد. عراق تیمی فیزیکی، سریع و با انگیزه بالا است. بازی مقابل آن‌ها به احتمال زیاد جنگ تنگاتنگی خواهد بود و فضای بازی ممکن است به اندازه بازی امروز باز نباشد. کلید پیروزی ایران در نیمه‌نهایی چند مورد است: اول، شروع پرانرژی و متمرکز تا از شوک ابتدایی جلوگیری شود. دوم، کنترل میانه زمین با بازیکنان فنی مانند احمدعباسی و محدود کردن فضا برای ستاره‌های عراق. سوم، استفاده از عمق نیمکت چون بازی ممکن است فشرده و خسته‌کننده باشد. چهارم، حفظ انضباط دفاعی و اجتناب از اشتباهات غیرضروری. اگر ایران بتواند درس‌های بازی امروز (هم قوت‌ها و هم ضعف‌ها) را به خوبی تحلیل کند، با توجه به اعتماد به نفس بالای کسب شده و کیفیت بازیکنان، شانس بسیار بالایی برای صعود به فینال دارد. هدف نهایی قهرمانی است، و پشت سر گذاشتن ازبکستان با این حساب‌وکتاب، گامی بزرگ در آن مسیر بود. اکنون نوبت آن است که با همان جدیت و تمرکز، اما با خطاهای کمتر، قدم بعدی را بردارند.