آسیانیوز ایران؛ سرویس علم و تکنولوژی:
اگر تلفن خانهتان خراب شود، باید ماهها در نوبت بمانید و آخر سر هم بشنوید: «بودجه نداریم، کابل مسی گران شده است»! اما همین شرکت مخابرات که برای خدماترسانی لنگ میزند، برای طراحی نقشههای جدید درآمدزایی، سریعترین اپراتور جهان است! شرکت مخابرات ایران در اطلاعیهای که بیشتر به یک «تبریک» شبیه است تا «تغییر تعرفه»، از افزایش سه برابری اعتبار مکالمه مشترکان خبر داد اما پشت این ویترین جذاب، حقیقتی تلخ نهفته است و آن این است که مخابرات نه تنها باری از دوش مردم برنداشته است، بلکه با بالا بردن سقف اعتبار، مسیر را برای صدور قبضهای سنگینتر هموار کرده است.
چه کسی سقف بدهی خواست؟
در روزگاری که تلفن ثابت در رقابت با موبایل به حاشیه رفته است و حالا این پرسش مطرح است که چرا مردم باید تاوان سوءمدیریت و زیانده بودن شرکتی را بدهند که سالهاست خدماتش درجا میزند و این شرکت حالا مدعی است میانگین اعتبار مشتریان ۳ برابر شده تا تلفنها قطع نشود اما باید از مدیران این شرکت پرسید در شرایطی که مردم با مشکلات معیشتی دست و پنجه نرم میکنند، چه کسی از شما خواست سقف بدهی ما را بالا ببرید؟ این اقدام به معنای آن است که اگر مشترکی متوجه میزان مکالمات خود نباشد، در پایان دوره با قبضی مواجه میشود که سه برابر گذشته است و مخابرات هم با این توجیه که «خط را قطع نکردیم تا شما راحت باشید»، پول بیشتری از جیب مردم خارج میکند و این نه یک خدمت، که یک «تله هزینهای» برای مشترکان کماطلاع است.
پشت پرده مهربانی ناگهانی مخابرات
اما گلایه مخاطبان اینست که مخابرات بر چه مبنایی و با کدام مجوز قانونی، هزینههای تمام شده و تعرفهها را بالا برده است؟! آن هم در شرایطی که خرابیهای بیپایان خطوط تلفن و اینترنت پرسرعت (ADSL) در بسیاری از نقاط کشور همچنان پابرجاست و مردم همچنان با انتظار چندین ماهه و گاهی چند ساله برای ثبتنام یک خط جدید و البته سرقت کابلهای مسی و پاسخ تکراری «بودجه برای نوسازی نداریم» مواجه هستیم. مساله مهم این است که چطور مخابرات برای نوسازی تجهیزات بودجه ندارد، اما برای طراحی مدلهای جدید درآمدزایی از مردم، همیشه داوطلب است اما این طرح که مشتریان بدون قطعی میتوانند مکالمه کنند براساس طبق قوانین حقوق شهروندی و قراردادهای خدماتی، پایداری شبکه وظیفه ذاتی اپراتور است، نه یک آپشن تشویقی!
کیفیت را ۳ برابر کنید نه بدهی مردم را !
اینکه مخابرات قطع نکردن خط را به عنوان یک «منت» بر سر مردم میگذارد تا در ازای آن اعتبار و در نتیجه بدهی را بالا ببرد، نوعی فرار رو به جلو برای توجیه تعرفههای گزافی است که در قالب «حق اشتراک» و «هزینه نگهداری» از قبل به قبضها اضافه شده بود. سوال اصلی از «سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی» این است که چگونه اجازه داده میشود شرکتی که در بسیاری از نقاط کشور انحصار مطلق دارد، به تنهایی برای معیشت و هزینههای ارتباطی مردم تصمیم بگیرد؟ این افزایش سه برابری اعتبار، مستقیماً نقدینگی عظیمی را از سمت مردم به سمت مخابرات سرازیر میکند، بدون آنکه کیفیت خدمات حتی یک درصد بهبود یابد. مطالبه مردم این است که به جای «اعتبار سه برابری» برای مکالمه، به «کیفیت سه برابری» در خدمات و «پاسخگویی سه برابری» در خرابیها نیاز فکری شود نه آنکه با بالا بردن سقف بدهی مردم، تنها یک مسکن موقت برای تراز مالی قرمز مخابرات باشد و برای مردمی که زیر بار تورم هستند، این فقط یک «کد دستوری جدید برای خالی کردن جیب» است نه چیز دیگر.