ماجرای خداحافظی جواد خیابانی از صدا و سیما پس از 36 سال

اما حالا او بازنشسته شده است. از اول خرداد ۱۴۰۵، جواد خیابانی رسماً دیگر کارمند سازمان صداوسیما نیست. و برای اولین بار، پشت میز یک برنامه غیرتلویزیونی نشسته است؛ برنامه «برجام» در سایت ورزش سه، ویژه جام جهانی ۲۰۲۶. لحظه خداحافظی، چنان احساسی و پر از بغض بود که حتی خود خیابانی هم نتوانست به راحتی از آن عبور کند. او در ابتدای صحبت‌هایش گفت: «انگار قلبم دارد از تنم جدا می‌شود. انگار پایم روی زمین نیست. انگار در وجودم زلزله‌ای به پا شده و ولوله‌ای در درونم افتاده است.»

خیابانی که با نام «جواد» شناخته می‌شود، در این برنامه با مرور خاطراتش، از وفاداری به سازمانش گفت، از وطنش، از خانه‌ای که شبکه سه و شبکه ورزش برایش بود و از همسایگان و هم‌خانه‌های میلیونی پشت دوربین. او که بغض گلویش را گرفته بود، سرش را پایین انداخت و پس از چند ثانیه مکث ادامه داد: «در سازمان صداوسیما به کارم وفادار بودم و حداقل این است که در دلم می‌توانم بگویم به کار خودم خیانت نکردم.» و قول داد که در رسانه جدیدش نیز به کارش خیانت نکند.

اما شاید تأثیرگذارترین بخش صحبت‌های خیابانی، اشاره به پیشنهادهای خارج از کشور بود. او گفت: «پیشنهادهای خیلی زیادی از کشورهای مختلف و شبکه‌های مختلف داشتم. به همه‌شان یک حرف زدم: من کوچه‌های خیابان شهرم را جارو می‌کنم، اما برای شما کار نمی‌کنم.» و در پایان، برنامه جدیدش را با طنز همیشگی و گلی که در خاطره‌ها ماندگار شد، شروع کرد: «من، جمشید خیابانی ملقب به جواد خیابانی، برنامه را شروع می‌کنم با اولین پلی‌بک، گلی است که من برابر استرالیا به ثمر رساندم.» و تصویر خداداد عزیزی با سر خیابانی روی آنتن رفت.

صحبت‌های احساسی جواد خیابانی در برنامه «برجام» را نمی‌توان صرفاً یک «خداحافظی تشریفاتی» تلقی کرد. این یک روایت صادقانه از تعلق خاطر به یک حرفه، به یک سازمان و به مخاطب بود. او که سال‌ها پشت میز شبکه سه و شبکه ورزش نشسته بود، حالا رو به دوربینی نشسته بود که دیگر متعلق به صداوسیما نبود. و این تفاوت، تمام احساسات ۳۵ ساله را در وجودش زلزله انداخته بود.

خیابانی در صحبت‌هایش بارها به «خانه» اشاره کرد. شبکه سه و شبکه ورزش را خانه خود می‌دانست. میلیون‌ها ایرانی پشت دوربین را همسایگان و هم‌خانه‌های خود خطاب می‌کرد. و حالا که از آن خانه بیرون آمده بود، نه با خشم، که با حسرت و عشق از آن یاد می‌کرد. او تأکید کرد که از همکاران سابقش تنها خاطرات خوب در ذهنش می‌ماند و گفت: «دوستان بسیار زیادی دارم که همچنان دوستان من هستند، همچنان همه‌شان را دوست دارم.» اما شاید مهم‌ترین لحظه این خداحافظی، وقتی بود که خیابانی نتوانست جلوی اشک‌هایش را بگیرد. او که خودش می‌دانست مخاطبان می‌گویند «خیابانی اشکش توی مشکش است»، سعی کرد خود را کنترل کند، اما بغضش ترکید و سرش را پایین انداخت. این لحظه، تصویری ماندگار از صداقت یک مجری با مردمش خواهد بود.

یکی از پرمعناترین جملات جواد خیابانی در این برنامه، پاسخ او به پیشنهادهای خارج از کشور بود. او که تصریح کرد پیشنهادهای زیادی از کشورهای مختلف و شبکه‌های متفاوت داشته، به همه آنها یک پاسخ داده است: «من کوچه‌های خیابان شهرم را جارو می‌کنم، اما برای شما کار نمی‌کنم.» این جمله، نه از سر تعصب کور، که از سر عشق به سرزمین و مردم ایران بود. خیابانی با غرور گفت که هنوز در سرزمین خودش، در رسانه‌ای ایرانی (سایت ورزش سه) برنامه اجرا می‌کند  هیچ گاه تن به مهاجرت حرفه‌ای نخواهد داد. او با شمردن نام شهرهای ایران از تهران و تبریز تا چابهار و زابل، تأکید کرد: «همه جای ایران سرای من است. هر جای این سرزمین خاک من است، هر جای این سرزمین وجود من است.» این رویکرد خیابانی، در تضاد کامل با موج سنگین مهاجرت سلبریتی‌ها و مجریان ایرانی در سال‌های اخیر است. او با افتخار ماندن را انتخاب کرد، حتی اگر این ماندن به معنای شروع دوباره در یک رسانه خصوصی (و نه دولتی) باشد. او برای خودش «کوچه‌های خیابان شهرم را جارو کردن» را به هر پیشنهاد خارجی ترجیح داد.

انتقال جواد خیابانی از صداوسیما به سایت ورزش سه، نمادی از تحول در رسانه ورزشی ایران است. سال‌ها بود که صدای خیابانی فقط از قاب تلویزیون شنیده می‌شد. اما حالا با گسترش پلتفرم‌های دیجیتال و کاهش انحصار صداوسیما بر پوشش رویدادهای بزرگ ورزشی، یک ستاره تلویزیون به جرگه رسانه‌های آنلاین پیوسته است.

برنامه «برجام» که توسط سایت ورزش سه برای جام جهانی ۲۰۲۶ تولید شده، نشان می‌دهد که رسانه‌های خصوصی ایران توانایی جذب بزرگ‌ترین چهره‌های ورزشی را دارند. این برنامه که با حمایت تجاری و سرمایه‌گذاری بخش خصوصی تولید می‌شود، می‌تواند رقیب جدی برای برنامه‌های تلویزیونی باشد. خیابانی با تجربه ۳۵ ساله خود، وزنه سنگینی برای این رسانه نوپا محسوب می‌شود.

خیابانی در صحبت‌هایش تأکید کرد که در رسانه جدیدش نیز مانند صداوسیما صادقانه با مردم سخن خواهد گفت. او قول داد به کارش خیانت نکند و از مخاطبان خواست تا با نظرات و انتقاداتشان به بهبود برنامه کمک کنند. این رویکرد «مخاطب‌محور» یکی از نقاط قوت رسانه‌های آنلاین نسبت به تلویزیون سنتی است.

جواد خیابانی فقط یک مجری یا گزارشگر نبود. او صدای خاطرات جمعی میلیون‌ها ایرانی بود. گل خداداد عزیزی به استرالیا، صعود تاریخی به جام جهانی ۱۹۹۸، بغض علی دایی و لحظات تلخ و شیرین لیگ برتر ایران، همه و همه با صدای خیابانی در خاطرها ماندگار شده است.

خیابانی در این برنامه با نگاهی به گذشته، گفت که همه آن اتفاقات از مقابل چشمش می‌گذرد. از جام جهانی ۱۹۷۰ که به عنوان یک نوجوان فوتبال را دنبال می‌کرد، تا جام جهانی ۲۰۲۶ که حالا به عنوان یک مجری ۶۳ ساله پشت میز نشسته است. او خودش بخشی از تاریخ فوتبال ایران است. با پایان همکاری خیابانی با صداوسیما، قطعاً یکی از ماندگارترین فصل‌های گزارشگری و اجرای ورزشی ایران بسته شد. اما شروع همکاری او با ورزش سه، نویدبخش فصلی جدید است. خیابانی هنوز در ایران است، هنوز برای مردمش کار می‌کند و هنوز هم با همان احساس و صداقت همیشگی، روایتگر لحظات بزرگ فوتبال خواهد بود.

یکی از دلایل محبوبیت جواد خیابانی، توانایی منحصربه‌فرد او در ترکیب طنز و احساس بود. او می‌توانست در یک برنامه، مخاطب را هم بخنداند و هم بگریاند. در برنامه «برجام»، این ویژگی بار دیگر به وضوح دیده شد. او که چند لحظه پیش با بغض از خداحافظی از صداوسیما صحبت می‌کرد، ناگهان با جمله «من، جمشید خیابانی ملقب به جواد خیابانی، برنامه را شروع می‌کنم با اولین پلی‌بک، گلی است که من برابر استرالیا به ثمر رساندم» همه را به خنده واداشت. تصویر خداداد عزیزی با سر خیابانی، یادآور کلیپ‌های فان و شوخی‌های همیشگی او بود. این توانایی در بازی با کلمات، شوخ‌طبعی بدون توهین و صمیمیت بی‌پیرایه، خیابانی را به چهره‌ای بی‌نظیر در تلویزیون ایران تبدیل کرده بود. و حالا در دوران بازنشستگی، او همان ویژگی‌ها را به رسانه جدیدش آورده است. شاید او را «پیر نشدنی» بنامند؛ نه به خاطر سنش، که به خاطر روحیه جوان و ارتباط صمیمی همیشگی‌اش با مردم.