آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
ارلینگ هالند، هیولای گلزنی که مدافعان لیگ جزیره را به زانو درآورده، حالا در جام جهانی پا گذاشته. شاید برای او، بازی با عراق فقط یک گام دیگر در مسیر قهرمانی باشد. اما برای «شیرهای بینالنهرین»، این بازی فقط یک مسابقه نیست؛ یک تاریخ است. یک تمدن باستانی در برابر یک کشور مدرن شمال اروپا. یک هفته پیش از این بازی، هواداران عراقی از شهرهای مختلف به ورزشگاه سرازیر شدند تا لحظهای را ببینند که ۴۰ سال انتظارش را کشیده بودند. بله، ۴۰ سال. آخرین باری که عراق در جام جهانی حضور داشت، سال ۱۹۸۶ بود. آن سال، بیشتر بازیکنان امروزی تیم ملی عراق به دنیا نیامده بودند. اما آنها در طول چهار دهه، با وجود جنگ، تحریم و ناامنی، هیچوقت رویای فوتبال را رها نکردند. و حالا، در سال ۲۰۲۶، دوباره به بزرگترین صحنه فوتبال بازگشتهاند. در مقابلشان، نروژ قرار دارد؛ تیمی که پس از ۲۸ سال به جام برگشته و با نسلی طلایی، به دنبال غافلگیری بزرگ است.
این مسابقه را نمیتوان صرفاً یک بازی گروهی دانست. این تقابل، نشاندهنده دو فلسفه متفاوت فوتبالی است. عراق با تکیه بر تکنیک فردی، تعصب بینهایت و روحیه جنگندگی، میخواهد نشان دهد که فوتبال فقط پول و ستاره نیست. نروژ اما با تکیه بر تاکتیکهای مدرن، پاسکاریهای سریع و حضور یک غول تمامعیار به نام هالند، به دنبال کنترل بازی و پیروزی است. ارلینگ هالند، نامی که این روزها همه از او میترسند. ۱۶ گل در مقدماتی اروپا، او را به یکی از مرگبارترین مهاجمان تاریخ تبدیل کرده است. او در کنار مارتین اودگارد، کاپیتان و مغز متفکر آرسنال، خط حملهای را تشکیل دادهاند که هر دفاعی را میلرزاند. سوال بزرگ اینجاست: مدافعان عراقی که در لیگهای عربی و آسیایی بازی میکنند، چطور میتوانند جلوی این دو ستاره را بگیرند؟
عراق اما فقط مدافع نیست. آنها ایمن حسین را در اختیار دارند؛ مهاجمی که در نبردهای هوایی استاد است و میتواند با استفاده از قدرت بدنی و ضربات سر، دفاع نروژ را به هم بریزد. همچنین، هافبکهای خلاق عراقی میتوانند با پاسهای عمقی، ضدحملات خطرناکی را طراحی کنند. نروژ اگر یک لحظه غافل شود، ممکن است شیرهای بینالنهرین او را غافلگیر کنند. داستان این بازی، فقط به زمین خلاصه نمیشود. عراقیها در خیابانهای اطراف ورزشگاه، با پرچمهای سهرنگ و لباسهای محلی، جشن گرفتهاند. آنها میگویند: «ما برای تاریخ به اینجا آمدهایم.» نروژیها اما خونسرد و متمرکز هستند. آنها میدانند که اگر هالند در روز خوبش باشد، هیچ دفاعی نمیتواند جلوی او را بگیرد. یک گل از هالند، میتواند تمام رویاهای عراق را نقش بر آب کند. سوت آغازین نزدیک است. دو تیم با دو رویای متفاوت. یکی میخواهد تاریخ را تکرار کند (در سال ۱۹۸۶، عراق توانست یک تساوی ارزشمند برابر بلژیک بگیرد)، دیگری میخواهد تاریخ را بسازد. نروژ هرگز به فینال نرسیده، اما این نسل، با این ستارهها، میتواند فراتر از همیشه پیش برود. عراق هم میخواهد ثابت کند که محبوبیت میلیونی هوادارانش، از هر ستارهای قدرتمندتر است. در ادامه، این نبرد تماشایی را از نزدیک دنبال کنید.
بازگشت شیرها پس از ۴۰ سال؛ روایتی از تاریخ و امید
عراق برای نخستین بار در سال ۱۹۸۶ به جام جهانی راه یافت. در آن دوره، آنها با تیمهای قدرتمندی مثل برزیل و اسپانیا همگروه بودند و با وجود باختهای سنگین، یک تساوی ارزشمند ۰-۰ مقابل بلژیک به دست آوردند. اما پس از آن، فوتبال عراق درگیر جنگها و بحرانهای داخلی شد و رویای حضور در بزرگترین تورنمنت جهان برایشان به یک کابوس تبدیل شد. حالا بعد از چهار دهه، دوباره به جام برگشتهاند. این بازگشت، فراتر از یک رویداد ورزشی است؛ یک نماد ملی است. بازیکنان کنونی عراق در شرایطی بزرگ شدهاند که فوتبال ایران، عربستان و حتی کشورهای حاشیه خلیج فارس، سرمایهگذاریهای کلانی روی فوتبال خود انجام دادهاند. عراق اما با کمترین امکانات، با تکیه بر استعدادیابی در خیابانها و محلههای فقیرنشین بغداد و بصره، تیمی ساخته است که حالا در جام جهانی حضور دارد. این تیم نماد غرور ملی و مقاومت است. آنها هیچچیز برای از دست دادن ندارند و همهچیز برای به دست آوردن. با این حال، حضور در جام جهانی تنها بخشی از داستان است. عراق برای فراتر رفتن از مرحله گروهی، نیاز به یک شگفتی بزرگ دارد. نروژ، با وجود غیبت ۲۸ ساله، یک تیم فوقالعاده قدرتمند است. اما عراق در طول تاریخ، بارها ثابت کرده که در روزهای بزرگ، میتواند فراتر از انتظارات عمل کند. شاید امشب، یکی از همان شبهای بزرگ باشد.
هالند و اودگارد؛ دوئل مرگبار اسکاندیناوی
ارلینگ هالند در ۲۴ سالگی، به یکی از بهترین مهاجمان تاریخ فوتبال تبدیل شده است. او در منچسترسیتی، رکوردهای گلی متعددی را شکسته و در لیگ قهرمانان اروپا، ترسی از بزرگترین مدافعان جهان ندارد. اما جام جهانی، یک میدان جدید است. هالند در این تورنمنت تازهکار است و فشار روی او برای اولین بار، بسیار زیاد خواهد بود. با این حال، او ثابت کرده که در بازیهای بزرگ، بهترین عملکرد را دارد. مارتین اودگارد، کاپیتان آرسنال، نیز در بهترین دوران حرفهای خود به سر میبرد. او با پاسهای خلاقانه و حرکات هوشمندانهاش، یکی از بهترین هافبکهای هجومی لیگ برتر انگلیس است. اودگارد وظیفه دارد که توپها را به هالند برساند. ترکیب این دو، مثل یک رابطه عاشقانه در فوتبال است؛ یکی میسازد، دیگری تمام میکند. خط دفاع عراق که با بازیکنانی از لیگهای ایران، قطر و عراق تشکیل شده، چگونه میخواهد جلوی این زوج را بگیرد؟ نروژ همچنین در سایر پستها نیز بازیکنان باکیفیتی دارد؛ دروازهبانان خوب، مدافعان وسط مستحکم، و هافبکهای دونده. اما نکته کلیدی این است که نروژ چقدر به هالند و اودگارد وابسته است. اگر عراق بتواند این دو را از بازی خارج کند (با مارکگیری فشرده و قطع خطوط پاس)، ممکن است نروژ دچار مشکل شود. اما این کار، به قول معروف، «گرفتن آفتاب با غربال» است.
تقابل سبکها؛ تکنیک فردی در برابر نظم تاکتیکی
عراق به سبک فوتبال جنوب اروپا و آمریکای لاتین نزدیک است: دریبلزنی، حرکات انفرادی، و خلاقیت در یکسوم پایانی. بازیکنان عراقی معمولاً در شرایط تنگاتنگ، بهترین عملکرد را دارند. آنها از موقعیتهای نیمهدرست، گل میسازند. اما نقطه ضعفشان، بینظمی در کارهای دفاعی گروهی است. در برابر نروژ که یک تیم فوقالعاده منظم و تاکتیکمحور است، این ضعف میتواند کشنده باشد. نروژ با یک سیستم ۳-۳-۲ یا ۴-۳-۳ بازی میکند که بر پرس از جلو و انتقال سریع توپ از دفاع به حمله تأکید دارد. آنها معمولاً با پاسهای کوتاه و متوالی، حریف را خسته میکنند و سپس ناگهان، با یک پاس عمقی، هالند را در موقعیت گل قرار میدهند. عراق برای مقابله با این سبک، یا باید دفاعی فشرده و منسجم داشته باشد (که معمولاً نقطه قوتش نیست) یا اینکه خودش با ضدحملات سریع، نروژ را غافلگیر کند. پیشبینی میشود که عراق با ۵ مدافع بازی کند و سعی کند فضای عمقی را بر روی هالند ببندد. اما سوال اینجاست که آیا مدافعان عراقی از پس قدرت بدنی هالند برمیآیند؟ در نبردهای هوایی، هالند تقریباً در هر دوئل پیروز است. بهترین شانس عراق، استفاده از ضدحملات و ضربات ایستگاهی است؛ جایی که ایمن حسین میتواند خطرناک باشد.
نقش تماشاگران و روحیه جنگندگی عراق
عراق در این بازی از حمایت قابل توجه هوادارانش برخوردار است. هزاران عراقی مقیم آمریکا و اروپا، به ورزشگاه آمدهاند تا تیمشان را تشویق کنند. این هواداران، شور و حالی به ورزشگاه میدهند که شاید برای بازیکنان نروژ غافلگیرکننده باشد. فوتبال در عراق، بیش از یک ورزش، یک آیین است. بازیکنان عراقی در حضور این هواداران، انرژی مضاعفی میگیرند. همچنین، عراق یک تیم جنگنده و پرتلاش است. آنها در طول تاریخ ثابت کردهاند که در بازیهای بزرگ، هرگز تسلیم نمیشوند. حتی اگر چند گل عقب بیفتند، تا آخرین دقیقه میجنگند. این روحیه، میتواند نروژ را که شاید به پیروزی آسان فکر میکند، غافلگیر کند. فوتبال پر از شگفتیهایی است که از دل همین روحیهها متولد میشود. اما آیا این شور و اشتیاق، برای جبران کمبود تجربه و کیفیت کافی است؟ نروژ یک تیم بزرگ است که بازیکنانش در معتبرترین لیگهای جهان بازی میکنند. آنها در بازیهای بزرگ، معمولاً خونسردی خود را حفظ میکنند. عراقیها باید از همان دقایق اول، با انرژی بالا و بازی فیزیکی، نروژ را تحت فشار قرار دهند و اعتماد به نفس آنها را بگیرند.
نروژ و چالش غیبت طولانی؛ آیا آن ها مستعد شگفتیاند؟
نروژ در سال ۱۹۹۸ آخرین بار در جام جهانی حاضر بود. آنها با تیمهایی مثل برزیل، مراکش و اسکاتلند همگروه بودند و با یک برد و دو باخت، در مرحله گروهی حذف شدند. پس از آن، فوتبال نروژ افول کرد و نتوانست به جامهای بعدی راه یابد. اما حالا با نسلی طلایی، دوباره به میدان بازگشتهاند. این نسل، تشنه موفقیت و اثبات خود است. با این حال، نبود تجربه جام جهانی برای این بازیکنان (به جز چند نفر که در لیگ قهرمانان بازی کردهاند) میتواند یک نقطه ضعف باشد. بازی در جام جهانی، با بازیهای باشگاهی فرق دارد. فشار روانی، حساسیت رسانهها و ناشناخته بودن حریف، میتواند روی عملکرد بازیکنان تأثیر منفی بگذارد. نروژ ممکن است در نیمه اول کمی محتاط و گرفته باشد، که این فرصت خوبی برای عراق است. اما از سوی دیگر، نروژ با هالند و اودگارد، دو بازیکن فوقالعاده با تجربه بینالمللی بالا (هر چند نه در جام جهانی) دارد. این دو میتوانند رهبری تیم را بر عهده بگیرند و سایر بازیکنان را با خود همراه کنند. اگر نروژ در این بازی پیروز شود، میتواند با اعتماد به نفس بالا به بازیهای بعدی برود. اما اگر عراق را دست کم بگیرد، ممکن است دچار شگفتی شود.
ساعت بازی عراق و نروژ
دو تیم بامداد چهارشنبه 27 خردادماه 1405، از ساعت 1:30 بامداد به مصاف یکدیگر خواهند رفت.