آسیانیوز ایران؛ سرویس فرهنگی هنری:
سکوت؛ واژهای که این روزها مهمان ناخوانده موسیقی ایران شده است. کمتر از چند هفته از خاموشی صدای ماندگار افسانه ملک نگذشته بود که خبری دیگر، فضای هنری کشور را در سوگ نشاند. حسن محمد صراف کردی، نوازنده چیرهدست ساز ضرب (تنبک) که با نام پرویز صراف شناخته میشد، روز دوشنبه اول تیرماه، بر اثر ایست قلبی در سن ۷۸ سالگی درگذشت. پرویز صراف، یکی از نوازندگان برجسته و تأثیرگذار موسیقی ایران بود. او در هنرستان موسیقی، شاگردی استادانی چون حسین تهرانی را کرد و بعدها با حضور در ارکسترهای مختلف و تدریس به نسلهای بعدی، تأثیری ماندگار بر موسیقی ایرانی گذاشت. صدای تنبک در آثار بسیاری از آهنگسازان بزرگ، حاصل نبوغ و ظرافت انگشتان او بود.
او بهعنوان یکی از حلقههای میانی نسل طلایی موسیقی ایران شناخته میشد؛ نسلی که از ردیفخوانی و ضربآهنگهای محفلی به سمت ارکستراسیون مدرن حرکت کرد. پرویز صراف، با تکنیکهای منحصربهفرد خود در نواختن تنبک، توانست مرزهای این ساز کوبهای را گسترش دهد و آن را از یک ساز همراه به یک ساز تکنواز تبدیل کند. صدای ضربآهنگهای او تا سالها در خاطر دوستداران موسیقی ایرانی باقی خواهد ماند.
فعالیتهای هنری او محدود به اجرا نبود. او سالها به تدریس در دانشگاه و هنرستانهای موسیقی پرداخت و شاگردان بسیاری را تربیت کرد. بسیاری از نوازندگان جوان امروز، خود را مدیون آموزههای او میدانند. پرویز صراف، با این کار، رسالت خود را در انتقال فرهنگ و هنر این سرزمین، به خوبی انجام داد. در سالهای پایانی عمر، اگرچه کمتر در محافل عمومی دیده میشد، اما نامش همواره در میان اهالی موسیقی، با احترام و ارادت یاد میشد. از دست رفتن او، یک ضایعه بزرگ برای جامعه هنری ایران است. یادش گرامی و راهش پررهرو باد. در ادامه، نگاهی به کارنامه هنری و بیوگرافی این هنرمند فقید خواهیم داشت.
پرویز صراف؛ حلقه مفقوده نسل طلایی موسیقی ایران
پرویز صراف به نسلی از هنرمندان تعلق داشت که موسیقی ایرانی را از دوران قاجار به دوره مدرن منتقل کردند. او در هنرستان موسیقی، در کنار استادان بزرگی چون حسین تهرانی (پدر تنبک نوازی مدرن ایران)، موسیقی را آموخت و با تسلط بر تکنیکهای پیشرفته، به یکی از چهرههای شاخص این ساز تبدیل شد. او نه تنها یک نوازنده، بلکه یک معلم و نظریهپرداز بود که به گسترش جایگاه تنبک در ارکستراسیون مدرن کمک کرد.
نقش تنبک در موسیقی ایرانی و تأثیر پرویز صراف
تنبک، یکی از مهمترین سازهای کوبهای موسیقی ایرانی است که در طول تاریخ، نقشی اساسی در اجرای ردیفها و تصنیفها داشته است. پرویز صراف، با ابداع تکنیکهای جدید و استفاده از ظرافتهای انگشتگذاری، توانست صدای تنبک را از یک ساز صرفاً ریتمیک به یک ساز ملودیک و گویا تبدیل کند. آثار ضبطشدهاش، بهعنوان مرجعی برای نسلهای بعدی، باقی خواهد ماند.
همکاری با ارکسترهای بزرگ و هنرمندان مطرح
پرویز صراف، در طول دوران هنری خود، با ارکسترها و آهنگسازان بزرگی همکاری داشت. حضور او در ضبط آثار ماندگار موسیقی ایران، نشاندهنده جایگاه والای او در میان هنرمندان بود. صدای تنبک او، در بسیاری از برنامههای رادیویی و تلویزیونی دهههای ۴۰ تا ۷۰، خاطرهانگیز شده است.
تدریس و تربیت نسل جدید
یکی از مهمترین دستاوردهای پرویز صراف، تربیت شاگردان متعدد بود. او با تدریس در هنرستانها و دانشگاهها، به انتقال تجربیات خود به نسلهای بعدی پرداخت. بسیاری از نوازندگان مطرح امروز، خود را مدیون آموزههای او میدانند.
میراث ماندگار پرویز صراف
با درگذشت پرویز صراف، یکی از حلقههای مهم نسل طلایی موسیقی ایران، از میان ما رفت. اما میراث او، در میان نواها و ضربآهنگهایی که از خود به جای گذاشته است، برای همیشه زنده خواهد ماند. کارهای آموزشی و تکنیکهای ابداعی او، همچنان الهامبخش نوازندگان جوان خواهد بود.
آسیانیوز ایران(روزنامه آسیا سابق)، درگذشت این عزیز گرانسنگ را
به خانواده محترم ایشان، و تمامی هنردوستان ایران زمین، تسلیت گفته
و آرزوی صبر برای بازماندگان محترم ایشان دارد.
یادش گرامی