آسیانیوز ایران؛ سرویس فرهنگی هنری:
جواد لگزیان - شهریار به عنوان شاعر ملی در شعرش بازتاب روحیه یک ملت را کاملاً آشکار می سازد و در اشعارش به خوبی از عهدة آن برآمده که روح جمعی مردم ایران را نشان دهد. استاد با آگاهی از تأثیرات اجتماعی و فرهنگ جامعه، خود را جدا از مردم نمی داند و با درک این حقیقت که اگر جامعه را از شاعر بگیرند او خواهد مُرد، وی می کوشد در پرتو واقعیت و در راستای حرکت تکاملی جامعه، هماهنگ با نیازهای مردم و همراه با شادی هایشان شاد شود و در غصه هایشان بگرید. شهریار پیش از آنکه شاعر باشد انسان است و فرزند جامعه، او میراث دار فرهنگ چند هزارساله مردمانش است و وظیفه پاسداری و ارتقاء این فرهنگ را به عهده داشته است. در این اثر به گوشه هایی از این رسالت پرداخته شده است.
در بخشی از کتاب آمده است که قطعه «فردوسی» در سال ۱۳۴۸ خورشیدی در تبریز سروده شده است. شاهنامه فردوسی برای استاد شهریار نمونه شعر عالی است. روح بلند حماسی فردوسی در کلام شهریار پیداست. فردوسی از نظر شهریار «پیکره غرور ملیت ماست» اگر به حکیم توس عشق میورزد به خاطر حماسه جاودان اوست، حماسه ملی اوست؛ شهریار میداند که اساطیر و حماسه، چکیده اندیشه ما و تخیل مردم گذشته هستند و بیانکننده حقیقت و واقعیت زندگی، او میداند که حماسه هر قوم، بهترین سند برای حقانیت و اثبات عشق به وطن است، شاعران حماسهسرای ما این عشق را تنها برای خود نمیخواستند مگر فردوسی تنها خود عاشق ایران بود.
اصالت ملیت و قومیت آنقدر ارزش دارد که مایه غرور و مباهات است. از اینرو شاعر فردوسی را «خلاق غرور ملت» میداند:
او شاعر ایدهآل ما فروسی است/ او پیکره غرور ملیت ماست
کتاب «پاسداشت ایران در اشعار استاد شهریار» نوشته دکتر محمدتقی سبکدل را انتشارات آرمان رشد در ۲۸۰ صفحه منتشر کرده است.
ارتباط با انتشارات آرمان رشد
- واحد فروش: 09214381773
- واحد نشر: 09214381774 (پاسخگویی سریع از طریق تمام پیامرسانهای ایرانی.)