آسیانیوز ایران؛ سرویس سیاسی:
در فضای پرالتهاب سیاست آمریکا، نام عبدالرحمن السید تازه به گوش ها آشنا شده؛ اما پشت این شهرت ناگهانی، داستانی پنهان از رانت، فریب و چهره سازی رسانه ای نهفته است. کسی که امروز خود را وارث آرمان های مترقی حزب دموکرات معرفی می کند، دیروز در پسِ پرده های سیاستبازی، با شگردهایی نامتعارف ردای انقلابیگری به تن کرده است. السید، بر خلاف روایت رسانه ایِ خودساخته اش، نه فرزند مبارزه ی خیابانی، که محصول کارزاری حساب شده برای اشغال کرسی های قدرت است. او با اقتباس از موج موفقیت های زهران ممدانی، دریافت که در جامعه ای بیمار از نابرابری، فریاد عدالت سر دادن، ساده ترین راهِ نفوذ به دل های خشمگین و جیب های پرمایه است!
ماجرای السید، روایتی تازه از همان بازی قدیمیست؛ بازی که در آن، چهره هایی با پشتوانه های مالی نامعلوم، با پوششِ حمایت از محرومان، در صدد بازتعریف دموکراسی به سود خود برمی آیند. او در میشیگان، با شعار پایان دادن به نفوذ پول در سیاست، توانست بر رقیبی غلبه کند که ده ها میلیون دلار پشتش بود؛ غافل از اینکه خودِ السید نیز با کیسه هایی از وعده های فریبنده، دل رأی دهندگان را خرید. مشکل اساسی السید و امثال او، جهل یا تغافل از عمق پیچیدگی های سیاسیِ آمریکاست. او با تکرار شعارهایی از جنسِ «بهداشت رایگان» و «مسکن ارزان»، ذهن جوانان خسته از تورم را هدف گرفته؛ اما به محض ورود به سنای آمریکا، این وعده های رنگارنگ در برابر واقعیت های بودجه و لابی های تسلیحاتی، نقش بر آب خواهد شد.
آنچه السید را از یک فعال اجتماعیِ راستین متمایز می کند، رویکرد ابزاری اش به آرمان های انسانیست. او بحران غزه و نارضایتی جوامع عرب تبار را چون اسبی برای تاختن به سوی کرسی قدرت نشاند، بی آنکه حتی یک گام عملی برای بهبود وضع آنان در داخل آمریکا برداشته باشد! این ریاکاریِ سیاسی، شاید برای رأی اولی ها دلپذیر باشد، اما برای ناظران باسابقه، جز انزجار و نگرانی از آینده حزب دموکرات ثمری ندارد. نکته هولناک تر، شباهت ساختاری مسیر صعود السید با ممدانی است؛ هر دو با اتکا بر شکاف های نژادی و اقتصادی، خود را به عنوان چهره های «ضد سیستم» معرفی کردند، اما در عمل، وابستگی عمیقی به همان سیستمِ تأمین مالیِ پنهان دارند. این دو، نمایشنامه تکراریِ «چپِ شیک پوشِ وارداتی» را اجرا می کنند که با استفاده از بسترهای دموکراتیک، به دنبال نابودیِ بنیان های عقلانی آن از درون هستند.
افزایش ناگهانی محبوبیت السید، نه نشانهٔ بلوغ سیاسی، که هشداری برای زوالِ تفکرِ نقاد در میان رأی دهندگان است. او با چهره ای معصوم و لحنی پرشور، رویای عدالت را می فروشد، اما کالای واقعیِ او، همان سیاست زدگیِ کهنه با لباسی نو است. اگر مردم آمریکا از این موجِ احساساتی عبور کنند، حقیقتِ ضعیف و بی برنامه بودنِ السید عیان خواهد شد. این مقاله، نه به دشمنی با چهره ای خاص، که در دفاع از اصالت دموکراسی و پاسداری از هوشیاری عمومی نوشته می شود. باید پرسید: آیا عبدالرحمن السید، اصلاح گری دلسوز است یا فرصت طلبی ماهر که با سوءاستفاده از بسترهای دموکراتیک، راهی جز انحطاطِ اخلاقیِ سیاست ندارد؟ قلم این گزارش، پرده از چهرهٔ واقعی او برمی دارد؛ چهره ای که هر بیننده ای را به تأمل در سرنوشت سیاست آمریکا وامیدارد.
شگردهای فریبنده در سیر صعود سیاسی السید
عبدالرحمن السید با دقت و ظرافت تمام، از خلأهای موجود در ساختار رأی دهی حزب دموکرات بهره برد. او به خوبی دریافت که نسل جوان و اقلیت های نژادیِ خسته از شعارهای کلیشه ای، به دنبال صداقتِ ساختگی و شجاعتِ کاذب هستند. السید با انتخاب واژگانی همچون «عدالت اقتصادی» و «پایان مداخلات نظامی»، که در عین سادگی، جذابیت عاطفی بالایی دارند، توانست فضای مجازی و رسانه ای را به نفع خود مصادره کند. اما آنچه این استراتژی را خطرناک می سازد، فاصلهٔ معنادار میان شعار و عملِ اوست؛ جایی که هیچ سند مدونی از برنامه های اجراییِ وی برای بهبود معیشت مردم یا کاهش هزینه های درمانی ارائه نشده است. این روش، که مبتنی بر فریبِ احساسات و دوری از جزئیات است، یادآور موج های مشابهی است که در نهایت به سرخوردگی توده ها و بی اعتمادی به کلِ نظام سیاسی دامن زده است.
وابستگی مالیِ پنهان، در پسِ شعار استقلال
یکی از متناقض نما ترین وجوه السید، سروصدای بلند او علیه «نفوذ پول های کلان» در انتخابات است، در حالی که سوابق مالیِ کمپینش نشان از دریافت کمک های قابل توجه از نهادهای همسو با جریان های خاصِ سیاسی و اقتصادی دارد. این که او هزینه های عظیم رقیبش را محکوم می کند، اما از هزینه های پنهانِ شبکه های تبلیغاتیِ خود تغافل می ورزد، نشان از یک بازی دوگانه دارد. به نظر میرسد السید از پدیدهٔ «سوپربک های خاموش» به نفع خود استفاده کرده، آن هم با واسطه گریِ شرکت های کوچک و هلدینگ های محلی که هویت مالکانِ اصلیشان در هاله ای از ابهام است. این نوعِ تأمین مالی، نه تنها شفافیت را نقض می کند، بلکه او را در برابر اربابانِ پنهانِ سیاست مدیون خواهد ساخت؛ مدیونی که در روزهای سخت قانونگذاری، جوابگو نیست و منافع ملی را فدای ملاحظات فراحزبی می کند.
شکاف های درونیِ حزب و سوءاستفاده از آن ها
السید با هوشمندی و در عین حال فرصت طلبیِ محض، از شکاف عمیق جناح های میانهرو و چپ گرای دموکرات به نفع خود بهره جست. او در کمپین خود، با تقبیح رهبری کهنسال حزب و سرزنشِ سیاست های خارجیِ واشنگتن، توانست جایگاهِ «چهرهٔ سرکش و تازه نفس» را از آنِ خود کند؛ غافل از اینکه این جنگ داخلیِ حزبی، سلاحی دولبه است. پیروزی او در مقدماتی، نه از سرِ محبوبیتِ شخصی، که ناشی از تنفر رأی دهندگانِ خشمگین از وضع موجود بود. اما حالا که السید پرچمدار این نارضایتی شده، باید پاسخگوی انتظارات سهل و ممتنعی باشد که خود ایجاد کرده است. ناتوانی در تحقق شعارهایِ غیرواقعی، میتواند به سرعت وی را به یک پدیدهٔ زودگذر و مطرودِ درون حزبی تبدیل کند؛ سرنوشتی که گریبانگیر بسیاری از پوپولیست های سلفش شده است.
خطرِ تغییرِ چهرهٔ دموکرات به نفع افراطیون
صعود چهره هایی نظیر السید و ممدانی، نه یک تحول طبیعی، که زنگِ خطری برای تغییرِ ماهوی حزب دموکرات است. این جریانِ نوظهور، با اتکا بر موجِ خشم نسبت به نابرابری و سیاست های اسرائیل، میانه روها و عقلای حزب را به حاشیه می راند. اما این تغییرِ جهت، حزب را در انتخابات سراسری و ایالت های کلیدی با ریسکِ بزرگِ از دست دادن رأیِ طبقهٔ متوسطِ سنتی و مستقلان مواجه می کند. جمهوری خواهان در کمین اند تا از این برچسبِ «رادیکالیسم چپ» برای بسیجِ پایگاه خود و جذبِ رأی دهندگانِ دودل استفاده کنند. السید با نادیده گرفتن این واقعیتِ راهبردی، حزب را به ورطه ای میکشاند که در آن، اصولگراییِ متعصب، جای مصلحت اندیشیِ هوشمندانه را می گیرد و مسیر پیروزی را بر دموکرات ها میبندد.
پوچیِ محتوایی و فقدانِ راهبردِ ملی
در فراسوی شعارهای فریبنده و تحریکِ عواطف، برنامه های کلان السید برای ادارهٔ کشور و مواجهه با چالش های جهانی، تهی از محتوای مشخص است. او جز تکرارِ کلیشه های «برابری» و «صلح طلبی»، هیچ نسخهٔ عملی برای مشکلاتی همچون تورم، مهاجرت، امنیت مرزها و سیاستِ خارجیِ پیچیده ندارد. این پوچیِ محتوایی، از یک سو ناشی از بی تجربگیِ او در حوزه های اجرایی و از سوی دیگر ناشی از عادت به گفتارِ تبلیغاتی به جای اندیشهٔ سیاسی است. السید یک فعالِ میدانی یا یک نظریه پردازِ اصلاح طلب نیست؛ او یک بازیگرِ ماهرِ انتخاباتی است که با کپی برداری از نسخه های تکراریِ پوپولیست ها، سعی دارد جای خالی برنامه را با حجم بالای شعار پر کند. این رویکرد نه تنها به زیان منافع ملی آمریکاست، بلکه به کیانِ نهادهای دموکراتیک نیز آسیب جبران ناپذیری خواهد زد.