آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
در فوتبال ایران، گاهی ستارهها از خطای فنی، از پنالتی یا مصدومیت نمیبازند؛ گاهیشان را از دست میدهند چون «در تیم نمیجوشند» یا باعث «ناهماهنگی» میشوند. رامین رضاییان، ستارهی بیچونوچرای فصل گذشته فوتبال ایران، این بار قربانی یک انتخاب تاکتیکی-روانی شد. داستان جدایی رامین از استقلال، روایتی تکراری اما همیشه جذاب از تقابل «ستاره» و «ساختار» است. جایی که تصمیمگیری نهایی بر عهدهی سرمربی میافتد و او به جای حفظ یک بازیکن فنی، «آرامش رختکن» را انتخاب میکند. این بار، سهراب بختیاریزاده در قامت یک مربی، تکرارکنندهی تصمیم برانکو ایوانکوویچ دربارهی همین بازیکن بود؛ تصمیمی که آن موقع هم با انتقاد همراه شد.
اما این قصه، تنها به رختکن و تصمیمهای تاکتیکی ختم نمیشود. در پشت پرده این جدایی، رفاقتهای کهنه، رقابتهای تازه، دلخوریهای اینستاگرامی و حتی یک دوستیِ ازدسترفته با یاسر آسانی هم به چشم میخورد. رامین رضاییان، آخرین بار با پیراهن استقلال، به عنوان یکی از بهترینهای لیگ شناخته شد؛ بازیکنی که با رفتن به فولاد در نیمفصل دوم، به تیم ملی برگشت و بهترین بازیکن فصل شد. اما در استقلال، نتوانست جایگاه محبوبش را در دلِ سرمربی تیم پیدا کند.
سهراب در مذاکرات پنجشنبهشب به این نتیجه رسید که ماندن رامین میتواند «یکدستی» تیم را به هم بزند. او بهویژه نگران رقابتهای جناح راست و احتمال بروز تنش میان رضاییان و صالح حردانی بود؛ رقابتی که در فضای مجازی و با «آنفالو» کردنهای اینستاگرامی، از قبل شروع شده بود. در این میان، نقش روزبه چشمی هم جالب بود؛ کسی که نزدیکترین دوست رامین در استقلال است و تلاش کرد او را برگرداند. اما دوستی کاپیتان هم نتوانست بر نگرانیهای سهراب غلبه کند و حالا باشگاه با انتشار اطلاعیهای رسمی اعلام کرده که همکاری با رامین به دلیل «نپذیرفتن شرایط پیشنهادی» پایان یافته است. اما همه میدانند که این تصمیم، ریشههای عمیقتری در روابط انسانی و جو رختکن دارد. شاید جالبترین بخش ماجرا، شباهت این تصمیم به تصمیم برانکو در پرسپولیس باشد؛ جایی که سرمربی کروات نیز ترجیح داد تیم را بدون رامین اداره کند. حالا باید دید که سهراب در پایان فصل، قضاوت هواداران را دربارهی این انتخاب «سخت» خواهد پذیرفت یا خیر.
تحلیل تصمیم سهراب در مقایسه با برانکو؛ تکرار یک الگوی مدیریتی
سهراب بختیاریزاده در تصمیمگیری درباره رامین، دقیقاً همان مسیری را رفت که برانکو ایوانکوویچ سالها قبل در پرسپولیس طی کرد. هر دو مربی با وجود آگاهی از کیفیت بالای فنی رضاییان، ترجیح دادند که از او عبور کنند تا «آرامش رختکن» حفظ شود. این تصمیم، نشان از یک رویکرد مدیریتی دارد که در آن، «سیستم» بر «فرد» ارجحیت پیدا میکند؛ رویکردی که در فوتبال ایران، همیشه با چالشهای زیادی همراه بوده است.
نقش رقابتهای پنهان در خط راست استقلال
رقابت رامین رضاییان و صالح حردانی برای تصاحب جایگاه دفاع راست، یکی از مهمترین عواملی بود که به تصمیم سهراب دامن زد. این رقابت که از فضای مجازی شروع شد و به قطع رابطه اینستاگرامی انجامید، نشان داد که حضور همزمان این دو بازیکن، میتواند به یک تهدید برای انسجام تیم تبدیل شود. سهراب ترجیح داد که به جای مدیریت یک درگیری احتمالی، یکی از طرفین را حذف کند.
تأثیر روابط انسانی بر تصمیمات فنی
داستان رامین نشان میدهد که فوتبال، فقط یک بازی ۹۰ دقیقهای نیست؛ بلکه شبکهای از روابط انسانی، دوستیها، رقابتها و حتی کدورتهای اینستاگرامی است. رابطهی رامین با یاسر آسانی که از یک دوستی صمیمی به یک رقابت تلخ تبدیل شد، یکی از عواملی بود که تصویر رامین را در ذهن سهراب مخدوش کرد. این موضوع نشان میدهد که گاهی تصمیمات فنی، بیش از آنکه به آمار و عملکرد بازیکن مربوط باشد، به «جو» و «حس» پیرامون او وابسته است.
چالشهای حقوقی و آینده مبهم آسانی
در حالی که جدایی رامین قطعی شده، وضعیت یاسر آسانی در استقلال نیز با ابهام روبروست. او با فسخ یکطرفهی قرارداد، عملاً تردیدهایی دربارهی آیندهاش ایجاد کرده است. این موضوع، انتخاب سهراب را دشوارتر کرد؛ چرا که او نمیتوانست با اطمینان کامل روی حضور آسانی برای فصل آینده حساب کند. در نهایت، سهراب ریسک کرد و ترجیح داد با گزینههای داخلی خط راست خود را مدیریت کند.
آینده رامین و واکنش هواداران
با جدایی رامین، حالا او میتواند به عنوان یک بازیکن آزاد به هر تیمی بپیوندد. اما سوال اصلی این است که آیا رامین میتواند این بار نیز مانند گذشته، جدایی از یک تیم بزرگ را به فرصتی برای درخشش دوباره تبدیل کند؟ واکنش هواداران استقلال به این تصمیم، هنوز روشن نیست؛ اما با توجه به محبوبیت رامین، قطعاً این جدایی، حاشیههای زیادی را در روزهای آینده به همراه خواهد داشت.