آسیانیوز ایران؛ سرویس فرهنگی هنری:
دکتر پوریا زرشناس - دبیر ارشد تحریریه آسیانیوز ایران
سریال «اکسیر» به کارگردانی احمد درویش‌علی‌پور و نویسندگی محمد درویش‌علی‌پور، جدیدترین اثر شبکه دو سیما است که با بازگشت داریوش فرضیایی (چهره محبوب برنامه‌های کودک و نوجوان) به تلویزیون، توانسته است توجه طیف وسیعی از مخاطبان را به خود جلب کند. این سریال که از اول شهریور ۱۴۰۵ پخش خود را آغاز کرده، داستان «پیروز» (با بازی فرضیایی)، یک عطرساز سنتی را روایت می‌کند که با رخ دادن یک رویداد غیرمنتظره، زندگی‌اش وارد مسیری تازه و متفاوت می‌شود. سریال با «فضای خانوادگی و صمیمی» و «طنز موقعیت»، به «تفاوت نسل‌ها»، «ارزش زمان» و «میل به جوان ماندن» می‌پردازد.
خلاصه داستان
«پیروز» (داریوش فرضیایی)، عطرسازی سنتی است که با یک اتفاق غیرمنتظره، زندگی او و خانواده‌اش وارد مسیری تازه می‌شود. او در این مسیر با «تغییرات نسل جدید» و «دنیای مدرن» مواجه می‌شود و باید با «ارزش زمان» و «میل به جوان ماندن» آشنا شود. سریال با «قصه‌ای طنزآمیز» و «شخصیت‌های جذاب»، «فاصله میان نسل‌ها» را به تصویر می‌کشد. «داریوش فرضیایی» در نقش «پیروز» (عطرساز سنتی) یکی از نقاط قوت سریال است. فرضیایی (که پیش از این با برنامه «عمو پورنگ» و سریال «گل و بلبل» شناخته می‌شود) با «چهره گرم» و «بازی صمیمی» خود، شخصیتی «دوست‌داشتنی» و «خانوادگی» را به تصویر کشیده است.
«مهلقا باقری» (در نقش همسر پیروز)، «حامد وکیلی» (در نقش باجناق پیروز)، «سوسن پرور» و «سپیده خداوردی» نیز در سطح قابل قبولی ظاهر شده‌اند. «فرهاد بشارتی» و «ترنم کرمانیان» نیز در نقش‌های مکمل در سطح خوبی ظاهر شده‌اند. در مجموع، «اکسیر» یک «سریال خانوادگی و سرگرم‌کننده» است که با «بازگشت داریوش فرضیایی» و «پرداخت به موضوعات روز» (تفاوت نسل‌ها، ارزش زمان)، توانسته است توجه مخاطبان را به خود جلب کند. تماشای آن را به علاقه‌مندان سریال‌های خانوادگی و طرفداران داریوش فرضیایی توصیه می‌کنیم.
فیلمنامه و ساختار روایی
فیلمنامه «اکسیر» (نوشته محمد درویش‌علی‌پور) از یک «ایده مرکزی» جذاب (عطرساز سنتی در مواجهه با دنیای مدرن) و «ساختار کمدی-خانوادگی» بهره می‌برد . با این حال، فیلمنامه در «بسط» و «پرداخت» این ایده، دچار «کندی» و «سطحی‌نگری» جزئی شده است. «گره‌های داستانی» (رویداد غیرمنتظره و تغییر مسیر زندگی پیروز) به خوبی «بسط» و «پرداخت» می‌شوند، اما «ریتم» سریال در برخی قسمت‌ها «کند» می‌شود.
محور سوم: کارگردانی و فیلمبرداری
احمد درویش‌علی‌پور در «اکسیر» کارگردانی «مطمئن» و «هماهنگ» با فضای سریال ارائه داده است. او با «نماهای بسته» (برای ثبت ریزه‌های احساسی بازیگران) و «نماهای باز» (برای نمایش فضای کارگاه عطرسازی) به «فضاسازی» کمک کرده است. «فیلمبرداری مجید گل‌سفیدی» و «تدوین امید شهالیی» در سطح «قابل قبول» قرار دارد.
موسیقی و طراحی صحنه
«موسیقی مهرداد نصرتی» در سطح «قابل قبول» قرار دارد و با «فضای کمدی-خانوادگی» سریال هماهنگ است. «طراحی صحنه قاسم ترکاشوند» و «طراحی لباس سحر گوران» در سطح «معمولی» قرار دارد و فضای سریال را بازآفرینی کرده است.
جایگاه سریال در سینمای ایران
«اکسیر» را در مقایسه با سایر سریال‌های خانوادگی-کمدی سیمای ایران (مثل «پایتخت» (۱۳۹۰) و «گل و بلبل») باید ارزیابی کرد. این سریال از نظر «فضای خانوادگی» و «بازی‌ها» در سطح قابل قبولی قرار دارد، اما از نظر «ریتم» و «نوآوری» در سطح پایین‌تری است.