آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
لندن و منچستر، دو شهرِ صنعتیِ انگلستان، نه تنها در اقتصاد و فرهنگ، بلکه در فوتبال نیز همواره رقیبانی سرسخت برای یکدیگر بوده‌اند. تقابلِ آرسنال و منچستریونایتد، تنها یک مسابقه نیست؛ این یک حماسه‌ی تمام‌عیار است که نسل‌ها را سرِ ذوق آورده و لحظاتی تلخ و شیرین را برای میلیون‌ها هوادار در سراسرِ جهان رقم زده است. از دهه‌ی نودِ میلادی، با حضورِ دو استراتژیستِ بزرگ، یعنی سرالکسِ فرگوسن و آرسنِ ونگر، این رویارویی به اوجِ خود رسید. نبردهایِ لفظیِ این دو سرمربی، پیش از هر بازی، آتشِ زیرِ خاکسترِ رقابت را شعله‌ور می‌کرد. هر بازی میانِ شیاطینِ سرخ و توپچیها، نه فقط برای کسبِ سه امتیاز، بلکه برای اثباتِ برتریِ یک فلسفه‌ی فوتبالی بر دیگری بود. دورانِ طلاییِ این رقابت، مصادف بود با اوج‌گیریِ دو تیم و خلقِ بازیکنانی که نامشان در تاریخِ این ورزش جاودانه شد.
با این حال، امشب و در هفته‌ی سومِ لیگِ برتر، داستان از جنسِ دیگری بود. دربیِ پایتخت، میانِ دو تیمِ صددرصدیِ این فصل، در استادیومِ امارات برگزار شد؛ جایی که آرسنالِ مدافعِ عنوانِ قهرمانی، میزبانِ چلسیِ جسور و تازه‌نفس بود. در حالی که هوادارانِ هر دو تیم، امیدوار به تداومِ روندِ بی‌نقصِ خود بودند، سوتِ آغازین، سرآغازِ یک نمایشِ پرهیجان و تماشایی شد. چلسی که در فصلِ جاری، به شروع‌هایِ زودرس معروف شده بود، این بار نیز برایِ غافلگیریِ حریف، برنامه‌ای حساب‌شده داشت. این برنامه، تنها ۷۷ ثانیه پس از آغازِ بازی به ثمر نشست؛ زمانی که شوتِ ناگهانی و زمینیِ مورگان راجرز، دروازه‌ی داوید رایا را باز کرد تا آبی‌پوشانِ لندن، پیش از آنکه نفس‌هایِ هوادارانِ میزبان به شماره بیفتد، در رویاییِ شیرین غرق شوند. راجرز که در تابستان، موردِتوجهِ آرسنال نیز بود، با این گل، پیامِ روشنی را به مدیرانِ باشگاهِ سابقش مخابره کرد.
اما طوفانِ اولیه، به سرعت با واکنشِ آرسنال روبرو شد. شاگردانِ میکل آرتتا که عادت به پذیرشِ شکست در خانه ندارند، از همان دقایقِ ابتدایی، برایِ جبرانِ نتیجه به سمتِ دروازه‌ی امیلیانو مارتینز هجوم آوردند. تلاشِ آنها در دقیقه‌ی ۱۱ به ثمر نشست؛ زمانی که ریکاردو کالافیوری، توپِ برگشتی از تیرکِ دروازه را به گل تبدیل کرد، اما داورِ کمک‌داورِ ویدئویی، این گل را به دلیلِ آفساید، مردود اعلام کرد تا طلسمِ ناکامیِ میزبان، چند دقیقه‌ای بیشتر ادامه یابد. با این حال، شاگردانِ آرتتا تسلیمِ این ناکامی نشدند و با حملاتِ پی‌درپی، دیوارِ دفاعیِ چلسی را تحتِ فشار قرار دادند. این فشارِ طوفانی، در دقیقه‌ی ۲۵ به ثمر نشست؛ جایی که کای هاورتز، مهاجمِ آلمانیِ آرسنال، با یک حرکتِ استادانه، از سمتِ راست به داخلِ محوطه نفوذ کرد و با شوتی زمینی و دقیق، دروازه‌ی تیمِ سابقش را گشود تا بازی به تساویِ ۱-۱ برسد. این گل، بارِ روانیِ سنگینی را از دوشِ توپچیها برداشت و آنها را برایِ حملاتِ بعدی، مصمم‌تر کرد.
نیمه‌ی دوم، با یک نمایشِ فنی و تاکتیکیِ مثال‌زدنی از سویِ آرسنال آغاز شد. در دقیقه‌ی ۵۰، کریستوس تزولیس با یک حرکتِ هوشمندانه از سمتِ راست، توپ را به محوطه‌ی جریمه فرستاد. در این صحنه، کای هاورتز با یک حرکتِ فریبنده، از رویِ توپ عبور کرد تا پایِ چپِ مارتین اودگارد، کاپیتانِ نروژی، را در موقعیتِ شوتزنی قرار دهد و او نیز با خونسردیِ تمام، دروازه‌ی مارتینز را برایِ بارِ دوم باز کرد. این گل، نشان از هماهنگیِ فوق‌العاده و سطحِ بالایِ هوشِ تاکتیکیِ بازیکنانِ آرسنال داشت. پس از این گل، چلسی برایِ جبرانِ نتیجه، دست به حملاتِ گسترده‌ای زد و چندین موقعیتِ خطرناک را نیز رویِ دروازه‌ی آرسنال ایجاد کرد. با این حال، خطِ دفاعیِ مستحکمِ میزبان، با رهبریِ دکلان رایس و گابریل ماگالایش، در برابرِ حملاتِ آبی‌ها، همچون سدیِ محکم عمل کرد. تلاش‌هایِ پدرو نتو که در اواخرِ نیمه‌ی اول، شوتِ او به تیرِ دروازه خورد و همچنین ضربه‌ی استواو در اواخرِ بازی که با واکنشِ عالیِ رایا دفع شد، نتوانست راهی به دروازه بیابد. در نهایت، این دربیِ تماشایی، با برتریِ ۲-۱ به سودِ آرسنال به پایان رسید تا توپچیها با ۹ امتیاز، صدرنشینِ لیگِ برتر باقی بمانند و یک پیامِ قدرتمند به مدعیانِ قهرمانی بفرستند.
تقابلِ تاکتیکیِ آرتتا در برابرِ آلونسو؛ کنترلِ بازی در برابرِ ضد حملات
در این دربیِ حساس، تقابلِ دو فلسفه‌ی متفاوت، چهره‌ی اصلیِ بازی بود. میکل آرتتا که تیمش را با فلسفه‌ی مالکیتِ توپ و پرسینگِ بالا به میدان فرستاده بود، به دنبالِ تحمیلِ بازیِ خود به حریف بود. در سویِ دیگر، ژابی آلونسو با الهام از رویکردِ عمل‌گرایانه‌اش، به دنبالِ استفاده از ضد حملات و غافلگیریِ مدافعانِ آرسنال بود. این تقابلِ تاکتیکی، به‌خوبی در همان دقایقِ ابتدایی به نمایش درآمد؛ جایی که چلسی با برنامه‌ریزیِ دقیق، از یک ضربه‌ی ایستگاهی و غفلتِ کوتاهِ مدافعان، توانست به گلِ زودهنگامِ خود دست یابد.
با این حال، آرسنال با تغییرِ رویکردِ خود، پس از دریافتِ گل، توانست کنترلِ بازی را به دست بگیرد. شاگردانِ آرتتا با افزایشِ فشار در یک سومِ هجومی و اشغالِ فضاهایِ کلیدی، اجازه‌ی گردشِ توپ را به هافبک‌هایِ چلسی ندادند. این تسلط، به ویژه پس از گلِ تساویِ هاورتز، به اوجِ خود رسید و آرسنال با حفظِ مالکیتِ توپ، چلسی را وادار به دفاعِ فشرده کرد. نیمه‌ی دوم نیز شاهدِ ادامه‌ی این برتریِ تاکتیکی بود، جایی که آرسنال با یک حرکتِ ترکیبیِ تماشایی، به گلِ برتری دست یافت و پس از آن، با دفاعِ هوشمندانه، مانع از شکل‌گیریِ حملاتِ خطرناکِ حریف شد. چلسی اما در دقایقِ پایانی، با تغییرِ سیستم و فشارِ بیشتر، توانست چند موقعیتِ خطرناک را ایجاد کند و تا آستانه‌ی گلزنی نیز پیش رفت. با این حال، کمبودِ زمان و استحکامِ دفاعیِ آرسنال، مانع از کامبکِ آبی‌ها شد. در نهایت، این بازی نشان داد که تیمی که بتواند بازی را کنترل کند و در لحظاتِ کلیدی، از فرصت‌هایِ خود نهایتِ بهره را ببرد، شانسِ بیشتری برایِ پیروزی دارد.
نبردِ میانه‌ی میدان؛ رایس، اودگارد و هاورتز در برابرِ جیمز و لاویا
قلبِ این دربیِ پرهیجان، در میانه‌ی میدان می‌تپید و نبردِ بازیکنانِ این منطقه، نقشیِ تعیین‌کننده در نتیجه‌ی نهایی داشت. در سویِ آرسنال، مثلثِ دکلان رایس، کاپیتان مارتین اودگارد و کای هاورتز، نمایشیِ درخشان و هماهنگ ارائه دادند. رایس با یک عملکردِ بی‌نقص، نه تنها به عنوانِ یک هافبکِ دفاعیِ مستحکم عمل کرد، بلکه با پاس‌هایِ کلیدیِ خود، بارِ اصلیِ انتقالِ توپ از دفاع به حمله را بر عهده داشت. او در این بازی، ۱۴ پاسِ خط‌شکن را به یک سومِ هجومی ارسال کرد و با مهارِ بازیکنانِ کلیدیِ چلسی، خصوصاً کول پالمر، نقشِ اصلی را در مهارِ حملاتِ حریف ایفا کرد.
در سویِ مقابل، مارتین اودگارد، کاپیتانِ نروژی، با یک نمایشِ فنی و با کیفیت، مغزِ متفکرِ حملاتِ آرسنال بود. او نه تنها گلِ برتریِ تیمش را به ثمر رساند، بلکه با حرکت‌هایِ هوشمندانه و پاس‌هایِ خلاقانه، بارِ اصلیِ هدایتِ بازی را بر عهده داشت. کای هاورتز نیز با وجودِ اینکه به عنوانِ مهاجمِ میانی بازی می‌کرد، با حرکت‌هایِ رو به عقب و شرکت در کارهایِ ترکیبی، عملاً به یک هافبکِ اضافی تبدیل شد و با یک گل و یک حرکتِ فریبنده در گلِ دوم، تأثیرِ مستقیمی بر نتیجه‌ی بازی گذاشت. چلسی اما در این منطقه، به ویژه در نیمه‌ی دوم، نتوانست پاسخِ مناسبی به این مثلثِ هماهنگ بدهد. ریس جیمز و رومئو لاویا، با وجودِ تلاشِ فراوان، نتوانستند گردشِ توپ را در میانه‌ی میدان به خوبی مدیریت کنند و در برابرِ پرسینگِ شدیدِ آرسنال، کم‌آوردند. عدمِ هماهنگیِ کافی در خطِ میانیِ چلسی، باعث شد تا مهاجمانِ این تیم، از حمایتِ کافی برخوردار نباشند و کارِ آنها در گلزنی، به شدت دشوار شود.
خطِ دفاعیِ آرسنال، سدی در برابرِ طوفان؛ نبردِ فردیِ ساکا با هاتو
یکی از اصلی‌ترینِ عواملِ پیروزیِ آرسنال، عملکردِ فوق‌العاده‌ی خطِ دفاعیِ این تیم بود. با وجودِ اینکه چلسی در ضد حملات، خطرناک ظاهر شد و پدرو نتو یک بار به تیرِ دروازه شوت زد، خطِ دفاعیِ آرسنال با رهبریِ گابریل ماگالایش و ازری کونسا، یک بلوکِ منسجم و فشرده را تشکیل داده بود. این زوج، با خوانشِ بالایِ بازی و قطعِ پاس‌هایِ کلیدی، مانع از شکل‌گیریِ موقعیت‌هایِ خطرناک برایِ چلسی شدند و داوید رایا را تا حد زیادی از خطر دور نگه داشتند. درخششِ داوید رایا در سیوِ شوتِ استواو در دقایقِ پایانی، یکی از نقاطِ عطفِ بازی بود که نشان از تمرکزِ بالایِ او داشت.
در جناحین نیز، نبردِ فردیِ بوکایو ساکا با جورل هاتو، یکی از صحنه‌هایِ جذابِ بازی بود. ساکا با وجودِ اینکه چندان درخشان ظاهر نشد، اما با حرکت‌هایِ خود، مدافعِ چپِ چلسی را به شدت تحتِ فشار قرار داد و چندین کرنر و موقعیتِ خطرناک را برایِ تیمش ایجاد کرد. از سویِ دیگر، هاتو که در گلِ اولِ چلسی نقشِ کلیدی داشت، در دفاعِ تک‌به‌تک، عملکردیِ قابلِ قبول داشت و بارها مانع از نفوذِ ساکا شد. اما نقطه‌ی قوتِ اصلیِ دفاعِ آرسنال، هماهنگیِ بالا و پوششِ فضاهایِ خالی بود. در صحنه‌ی گلِ دومِ آرسنال، حرکتِ فریبنده‌ی هاورتز، مدافعانِ چلسی را به اشتباه انداخت و فضاهایِ مناسبی را در اختیارِ اودگارد قرار داد. این نشان از هوشِ تاکتیکیِ بالایِ بازیکنانِ آرسنال در لحظاتِ حساس دارد. در مجموع، خطِ دفاعیِ آرسنال که در این فصل، به ندرت گل خورده، یک بار دیگر استحکامِ خود را به نمایش گذاشت.
تأثیرِ این پیروزی بر جدول و آینده‌ی دو تیم
پیروزیِ ۲-۱ آرسنال برابرِ چلسی، پیامدهایِ مهمی برایِ هر دو تیم در جدولِ لیگِ برتر داشت. توپچیها با این سومینِ پیروزیِ متوالی، ۹ امتیازی شدند و با تکیه بر تفاضلِ گلِ بهتر، در صدرِ جدول باقی ماندند. این برد، یک پیامِ قدرتمند به سایرِ مدعیان، به ویژه منچسترسیتی، بود و نشان داد که قهرمانِ فصلِ گذشته، همچنان مصمم به حفظِ جایگاهِ خود است. تداومِ روندِ ۹ بازیِ بدونِ شکست برابرِ چلسی در لیگِ برتر، یک رکوردِ ارزشمند است که اعتمادِ به نفسِ این تیم را دوچندان می‌کند.
در سویِ مقابل، چلسی با این شکست، طعمِ اولینِ تلخیِ فصل را چشید و با ۶ امتیاز، در رده‌ی چهارم باقی ماند. این نتیجه، هرچند ناامیدکننده بود، اما نشان از پتانسیلِ بالایِ این تیمِ جوان داشت. چلسی در ضد حملات، بسیار خطرناک ظاهر شد و تا آستانه‌ی گلزنیِ دوباره نیز پیش رفت. با این حال، ناهماهنگی در خطِ میانی و کمبودِ تجربه در لحظاتِ حساس، باعث شد تا آنها نتوانند از برتریِ زودهنگامِ خود محافظت کنند. این بازی، یک زنگِ خطر برایِ ژابی آلونسو است تا نقاطِ ضعفِ تیمش را در هفته‌هایِ آینده برطرف کند. با توجه به اینکه هر دو تیم در این مسابقه، نقاطِ قوت و ضعفِ خود را به خوبی به نمایش گذاشتند، پیش‌بینیِ جایگاهِ نهاییِ آنها در جدول، بسیار دشوار است. اما این بازی نشان داد که آرسنال به عنوانِ مدافعِ عنوانِ قهرمانی، از تجربه و هماهنگیِ بالایی برخوردار است و چلسی نیز به عنوانِ یک تیمِ جوان و جویایِ نام، می‌تواند در آینده، چالش‌هایِ بزرگی را برایِ مدعیانِ قهرمانی ایجاد کند.