اوا مری سینت درگذشت؛ از «در بارانداز» تا دنیای هیچکاک

گاهی یک نقش برای ماندن در حافظهٔ سینما کافی است؛ اوا مری سینت دست‌کم دو تصویر فراموش‌نشدنی به جا گذاشت: ادی دویل در «در بارانداز» و ایو کندال در «شمال از شمال غربی». بازیگر برندهٔ اسکار در ۱۰۲سالگی درگذشت؛ اما فاصلهٔ میان این دو شخصیت، هنوز راه خوبی برای شناختن توانایی اوست.

به گزارش آسیانیوز ایران، آسوشیتدپرس به نقل از جف سندرسون، نمایندهٔ خانواده، خبر داد که اوا مری سینت روز سه‌شنبه ۶ اکتبر ۲۰۲۶، برابر با ۱۴ مهر ۱۴۰۵ به وقت محلی لس‌آنجلس، در خانه‌اش در این شهر درگذشت. سی‌ان‌ان نیز به نقل از اطلاعیهٔ سندرسون، علت درگذشت را طبیعی گزارش کرده است.

اولین فیلم، نخستین اسکار؛ شروعی که آسان تکرار نمی‌شود

اوا مری سینت (Eva Marie Saint)، که نامش در فارسی «اوا ماری سنت» نیز نوشته می‌شود، بازیگر آمریکایی سینما، تئاتر و تلویزیون، متولد ۴ ژوئیهٔ ۱۹۲۴ (۱۳ تیر ۱۳۰۳) بود. فعالیتش از صحنه و تلویزیون زنده به سینما رسید. در زندگی‌نامهٔ او در وب‌سایت فیلارمونیک لس‌آنجلس آمده است که الیا کازان پس از دیدن بازی‌اش در نمایش «سفر به بونتیفول»، او را برای «در بارانداز» انتخاب کرد.

این فیلم در سال ۱۹۵۴ ساخته شد و نخستین حضور سینمایی او بود. سینت در کنار مارلون براندو نقش ادی دویل را بازی کرد؛ زنی که کشته‌شدن برادرش او را به جست‌وجوی حقیقت می‌کشاند. اهمیت ادی فقط در رابطه‌اش با شخصیت براندو نیست: حضورش به پرسش اخلاقی فیلم دربارهٔ سکوت در برابر فساد، چهره‌ای انسانی می‌دهد.

کارنامهٔ رسمی آکادمی اسکار تأیید می‌کند که سینت برای همین نقش، در مراسم سال ۱۹۵۵ جایزهٔ بهترین بازیگر زن نقش مکمل را گرفت.

هیچکاک، قطار و زنی که نمی‌شد به‌سادگی شناخت

پنج سال پس از «در بارانداز»، سینت در «شمال از شمال غربی» ساختهٔ آلفرد هیچکاک، کنار کری گرانت ظاهر شد. این‌بار نقش زنی را بازی کرد که اطمینان‌داشتن به او آسان نبود: ایو کندال، زنی با ظاهری آرام و نقشی تعیین‌کننده در ماجرای جاسوسی فیلم.

دیدار ایو و راجر تورنهیل در قطار، نمونه‌ای روشن از تفاوت این نقش با ادی دویل است. در فیلم کازان، پیگیری حقیقت نیروی پیش‌برندهٔ شخصیت اوست؛ در فیلم هیچکاک، بخشی از جذابیت از پنهان‌ماندن حقیقت می‌آید. کنار هم گذاشتن این دو بازی، تصویری دقیق‌تر از سینت می‌دهد تا محدودکردن کارنامه‌اش به ظاهر یا همراهی با ستاره‌های مرد.

کارنامه‌ای فراتر از دو فیلم مشهور

سینت در یک قالب ثابت نماند. «مشتی باران»، «خروج» و «جایزه بزرگ» از دیگر فیلم‌های کارنامهٔ او هستند. مسیر تلویزیونی‌اش نیز ادامه یافت: پایگاه رسمی آکادمی تلویزیون پنج نامزدی امی و یک پیروزی را برای او ثبت کرده است؛ جایزهٔ سال ۱۹۹۰ برای بازی در «آدم‌هایی مثل ما» (People Like Us).

برای دوباره دیدن سینت، از کجا شروع کنیم؟

اگر قرار باشد به‌جای مرور نام‌ها، خود بازی او را دنبال کنیم، این ترتیب کوتاه می‌تواند شروع مناسبی باشد:

1. «در بارانداز» را برای نقش ادی و کشمکش اخلاقی داستان ببینید.
2. بعد سراغ «شمال از شمال غربی» بروید و تفاوت لحن و حضور سینت را در تعلیق هیچکاک دنبال کنید.
3. برای شناخت بخش دیگری از کارنامه‌اش، یکی از آثار بعدی مانند «خروج» یا «جایزه بزرگ» را انتخاب کنید.

برای دنبال‌کردن زبان تصویری کارگردانی که ایو کندال را به سینما معرفی کرد، یادداشت «دکتر جکیل و آقای هاید» یا «باغ لذت»؟ در آرشیو ما به تجربه‌های بصری هیچکاک می‌پردازد.

یاد سینت تنها با عدد بزرگِ سن او زنده نمی‌ماند؛ نقش‌هایی که از او باقی مانده‌اند هنوز ارزش دیدن و گفت‌وگو دارند. شما بازی او را با کدام فیلم به یاد می‌آورید؟

تحریریهٔ «آسیانیوز ایران» درگذشت اوا مری سینت را به خانواده، همکاران و دوستداران او تسلیت می‌گوید.