شنبه / ۱۸ مهر ۱۴۰۵ / ۰۶:۱۵
کد خبر: 41863
گزارشگر: 593
۸۵
۰
۰
۱
درگذشت فیلمبردار «خانه پدری» و «خواهران غریب»

داریوش عیاری درگذشت؛ فیلمبرداری که پشت قاب‌های ماندگار سینمای ایران بود

داریوش عیاری پشت دوربین سینما؛ عکس هنرآنلاین
نام داریوش عیاری بیشتر پشت دوربین دیده می‌شد تا روی پرده؛ اما بسیاری از تصویرهای آشنای سینمای ایران با نگاه او ثبت شده‌اند. خبر درگذشت این فیلمبردار، دوباره توجه‌ها را به کارنامه‌ای جلب کرده که به همکاری با برادرش، کیانوش عیاری، محدود نبود.

داریوش عیاری، فیلمبردار باسابقه سینمای ایران، جمعه ۱۷ مهر ۱۴۰۵، برابر با ۹ اکتبر ۲۰۲۶ درگذشت. هنرآنلاین خبر درگذشت او را با استناد به تأیید خانه سینما منتشر کرده و علت مرگ را سکته اعلام کرده است. ایران‌وایر نیز پیام تسلیت روابط عمومی خانه سینما را گزارش کرده است.

به گزارش آسیانیوز ایران، عیاری از آن سینماگرانی بود که نامش با چند نسل از فیلم‌های ایرانی پیوند داشت؛ از «تنوره دیو» و «خواهران غریب» تا «دختری با کفش‌های کتانی»، «زندان زنان» و «خانه پدری». مرور همین نام‌ها نشان می‌دهد چرا کارنامه او را نمی‌توان فقط به نسبت خانوادگی‌اش با یک کارگردان شناخته‌شده خلاصه کرد.

داریوش عیاری که بود؟

داریوش عیاری (Dariush Ayari)، متولد سال ۱۳۲۵ در اهواز، برادر بزرگ‌تر کیانوش عیاری بود. او در رشته روزنامه‌نگاری تحصیل کرد و به روایت هنرآنلاین و پایگاه فیلم‌دیتا، فعالیت حرفه‌ای‌اش در سینما را با مدیریت فیلمبرداری «تنوره دیو» در سال ۱۳۶۴ آغاز کرد؛ فیلمی به نویسندگی و کارگردانی کیانوش عیاری. فیلم‌دیتا سن او هنگام درگذشت را ۸۰ سال اعلام کرده است.

همکاری این دو برادر در فیلم‌هایی چون «شبح کژدم»، «روز باشکوه»، «دو نیمه سیب» و «خانه پدری» ادامه یافت. با این حال، داریوش عیاری تنها فیلمبردار آثار برادرش نبود؛ در کارنامه او همکاری با رسول صدرعاملی، کیومرث پوراحمد، منیژه حکمت و دیگر فیلمسازان نیز دیده می‌شود.

پرتره داریوش عیاری، فیلمبردار سینمای ایران؛ منبع فیلم‌دیتا

نام او در کدام فیلم‌ها مانده است؟

برای شناخت دامنه کار عیاری، می‌توان چند همکاری متفاوت را کنار هم گذاشت:

  • «تنوره دیو» و «خانه پدری»: دو مقطع از همکاری طولانی او با کیانوش عیاری.
  • «خواهران غریب»: ساخته کیومرث پوراحمد که نام عیاری در میان عوامل آن به‌عنوان مدیر فیلمبرداری ثبت شده است.
  • «دختری با کفش‌های کتانی»: همکاری او با رسول صدرعاملی در یکی از فیلم‌های شناخته‌شده این کارگردان.
  • «زندان زنان»، «سه زن» و «جاده قدیم»: سه عنوان از همکاری‌های او با منیژه حکمت.

«ویلای ساحلی»، «کاناپه»، «راز مینا» و «این سیب هم برای تو» نیز از دیگر فیلم‌های کارنامه او هستند. این تنوع، جایگاه عیاری را به‌عنوان یک فیلمبردار حرفه‌ای روشن‌تر می‌کند: سینماگری که در کنار کارگردانان مختلف، در شکل‌گرفتن تصویر فیلم‌هایشان سهم داشت.

یاد یک سینماگر پشت دوربین

مدیریت فیلمبرداری، از نور و قاب تا شیوه ثبت صحنه، بخشی از حافظه تصویری یک فیلم را شکل می‌دهد. نام عیاری در کنار فیلمسازانی با مسیرهای متفاوت، یادآور همین سهم کمتر دیده‌شده است؛ سهم هنرمندی که چند دهه از زندگی‌اش را پشت دوربین گذراند.

برای ادامه این مرور سینمایی، نقد «بودن یا نبودن» و نگاه کیانوش عیاری به سینما نیز در آرشیو ما در دسترس است.

کدام‌یک از فیلم‌هایی که داریوش عیاری فیلمبرداری کرده، بیشتر در خاطرتان مانده است؟

تحریریهٔ «آسیانیوز ایران» درگذشت داریوش عیاری را به خانواده، همکاران و دوستداران او تسلیت می‌گوید.

آسیانیوز ایران
https://www.asianewsiran.com/u/jKx
اخبار مرتبط
لیلا مصدقی، بازیگر توانمند سینمای ایران که با فیلم «دو نیمه سیب» در سال ۱۳۷۰ پا به عرصه هنر گذاشت و با بازی درخشان در «تحفه هند» به اوج شهرت رسید، پس از سال ۱۳۷۴ به دلایل نامعلومی از سینما کناره گرفت و دیگر هرگز روی پرده نقره‌ای دیده نشد. این بازیگر که در کارنامه کوتاه خود فقط چهار فیلم دارد، با نقش‌آفرینی در «دو نیمه سیب»، «مهاجران»، «دو روی سکه» و «تحفه هند»، توانست جایگاهی ماندگار در دل مخاطبان پیدا کند و چهره‌اش، به ویژه در نقش فرنگیس، برای همیشه در خاطره دوستداران سینمای ایران باقی بماند. همکاری او با خواهر دوقلویش، مریم مصدقی، در فیلم «دو نیمه سیب» نیز یکی از نکات جالب توجه کارنامه هنری اوست.
پخش فیلم سینمایی «بودن یا نبودن» ساخته کیانوش عیاری از تلویزیون ایران، اگرچه به خودی خود اتفاقی مثبت و ارزشمند در جهت آشنایی مخاطبان عام با گنجینه‌های سینمای کشور محسوب می‌شود، اما متأسفانه با ممیزی‌های بی‌جای قیچی نظارتی مواجه شد. صحنه‌هایی از این فیلم که داستان تلاش بیماران نیازمند پیوند قلب برای جلب رضایت خانواده فرد دچار مرگ مغزی را روایت می‌کند، حذف شده است. «بودن یا نبودن» که در سال ۱۳۷۷ ساخته شده، یکی از شاخص‌ترین آثار سینمای جدی ایران در ژانر ملودرام اجتماعی به شمار می‌رود. لحن سرد و مستندگونه فیلم، بازی‌های طبیعی و بی‌تکلف بازیگرانی همچون عسل بدیعی، فرهاد شریفی و مریم بوبانی، و پرهیز از قطب‌بندی خوب و بد، از مهم‌ترین ویژگی‌های این اثر ماندگار است.
آسیانیوز ایران هیچگونه مسولیتی در قبال نظرات کاربران ندارد.
تعداد کاراکتر باقیمانده: 1000
نظر خود را وارد کنید