آسیانیوز ایران؛ گزارش مصدومیت یک دانش‌آموز کلاس یازدهم در بخش دهبکری شهرستان بم، بار دیگر پرسش درباره امنیت دانش‌آموزان در مدرسه را پیش کشیده است. در گزارش ایسنا که «انتخاب» شامگاه چهارشنبه ۲۹ مهر ۱۴۰۵ بازنشر کرده، پدر دانش‌آموز می‌گوید معلم با دسته صندلی به سر و صورت فرزندش ضربه زده است. رئیس آموزش‌وپرورش بم نیز از پیگیری موضوع تا رسیدن به نتیجه نهایی سخن گفته است.
جزئیات چگونگی ضربه‌زدن و ادعای تکرار خشونت، روایت خانواده است و نباید آن را با نتیجه یک رسیدگی قضایی یا اداری یکسان دانست. در منابع بررسی‌شده برای این گزارش، نتیجه نهایی پرونده، توضیح مستقیم معلم و ارزیابی پزشکی تازه‌ای از وضعیت دانش‌آموز در دسترس نبود.
خانواده درباره حادثه دهبکری چه می‌گوید؟
پدر دانش‌آموز گفته فرزندش روز چهارشنبه ۲۹ مهر، برابر با ۲۱ اکتبر ۲۰۲۶، برای پرسیدن درباره برگزاری درس به کلاس دیگری رفته، همکلاسی‌ها او را به داخل هل داده‌اند و معلم به سر و صورتش ضربه زده است.
پدر همچنین از رفتار خشونت‌آمیز همین معلم در سال قبل سخن گفته است. این بخش از روایت، به‌طور مستقل برای «آسیانیوز ایران» تأیید نشده است؛ با این حال، ادعایی جدی است که رسیدگی به آن باید جدا از بررسی حادثه تازه انجام شود. درخواست خانواده، برخورد قانونی و پیگیری ماجراست.
آموزش‌وپرورش بم چه پاسخی داده است؟
حسام فراهانی، رئیس آموزش‌وپرورش بم، در پاسخ نقل‌شده از ایسنا، بر اهمیت کرامت انسانی و پیگیری پرونده تا نتیجه نهایی تأکید کرده است.
این پاسخ، اعلام شروع یا ادامه پیگیری است؛ از آن نمی‌توان حکم اخراج، تعلیق یا محکومیت معلم را نتیجه گرفت. همچنین روشن نمی‌کند چه حمایت مشخصی برای دانش‌آموز آسیب‌دیده در نظر گرفته شده است. بازنشر خبر در چند رسانه نیز به‌خودی‌خود به معنای وجود چند شاهد مستقل نیست؛ بخش اصلی روایت‌های در دسترس به همان گزارش ایسنا برمی‌گردد.
تصویر شاخص این گزارش، عکسی آرشیوی از یک کلاس خالی در صربستان است، نه محل حادثه بم. عکس: Dobrislava، ویکی‌مدیا کامنز (Wikimedia Commons)، مجوز CC BY-SA 4.0، با برش و تغییر اندازه؛ نشانی مجوز: creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0. طرح میان‌متن نیز توضیح تحریریه است، نه سند تصویری حادثه.
پاسخ‌گویی نباید به وعده پیگیری محدود بماند
از منظر حقوق دانش‌آموز، پرسش اصلی فقط این نیست که پرونده‌ای بررسی می‌شود یا نه. خانواده باید بداند چه مرجعی مسئول رسیدگی است، چگونه می‌تواند روند آن را دنبال کند و چه تدبیری برای ادامه تحصیل فرزندش در محیطی امن اتخاذ می‌شود. اگر ادعای خشونت در سال گذشته درست باشد، پرسش بعدی این است که آیا آن واقعه گزارش شده بود و مدیران مدرسه چه اقدامی انجام داده‌اند. بدون پاسخ مستند، نه می‌توان وقوع قصور قبلی را قطعی دانست و نه این پرسش را نادیده گرفت.
مدرسه جای تنبیه خشن نیست. مسئولان آموزش‌وپرورش باید به‌جای اکتفا به عبارت‌های کلی، نتیجه بررسی و اقدام‌های حمایتی را با حفظ حریم خصوصی نوجوان توضیح دهند. شنیدن دفاع معلم و پرهیز از محکومیت پیشاپیش، با حمایت فوری از دانش‌آموز و مطالبه رسیدگی بی‌طرفانه تعارضی ندارد.
موضوع خشونت در مدرسه پیش‌تر نیز در گزارش حادثه پرتاب لیوان به دانش‌آموز در بهارستان مطرح شده بود. این سوابق، لزوم پیگیری نتیجه پرونده‌ها را یادآوری می‌کنند؛ نه اینکه بتوان از یک حادثه، درباره همه معلمان داوری کرد.
در این گزارش، برای پرهیز از بازنشر آسیب و حفظ حریم خصوصی نوجوان، تصویر چهره مجروح و نام کامل او درج نشده است. حق خانواده برای دادخواهی باید دیده شود، بدون آنکه دانش‌آموز برای همیشه به تصویر حادثه در اینترنت تقلیل پیدا کند.