پنج شنبه / ۱۵ آبان ۱۳۹۹ / ۱۷:۳۱
کد خبر: 2913
گزارشگر: 213
۷
۰
۰
۰
بازسازی آرشیوی آزمون ارتباطی ناسا در اکتبر ۲۰۲۰

ویجر ۲ پس از چند ماه دوباره فرمان زمینی گرفت؛ نقش آنتن کانبرا

آنتن ۷۰متری DSS43 در کانبرا؛ عکس آرشیوی منتشرشده در مارس۲۰۲۰، نه لحظه دریافت فرمان
ناسا در نوامبر۲۰۲۰ از دریافت و اجرای فرمان‌های آزمایشی توسط ویجر۲ خبر داد؛ وقفه تعمیر آنتن کانبرا، ارسال دستور را متوقف کرده بود، نه دریافت داده‌های کاوشگر را.

یادداشت بازسازی آرشیو: این مطلب در اول آبان ۱۴۰۵ به قلم تحریریه برای جایگزینی محتوای تکراری یک رکورد آرشیوی تهیه شده است. تاریخ اصلی رکورد حفظ شده، اما متن حاضر در آن تاریخ نوشته یا منتشر نشده بود. اطلاعات گزارش به اسناد در دسترس تا ۱۵ آبان ۱۳۹۹ محدود است.

به گزارش تحریریه آسیانیوز ایران، ناسا (NASA) در دوم نوامبر ۲۰۲۰ اعلام کرد ویجر ۲ (Voyager 2) فرمان‌های آزمایشی تازه‌ای را از زمین دریافت و اجرا کرده است. فرمان‌ها در ۲۹ اکتبر، پس از وقفه‌ای از میانه مارس، فرستاده شدند. این خبر درباره آزمون تجهیزات زمینی بود، نه نجات کاوشگری که تمام ارتباطش را از دست داده باشد.

ارسال فرمان متوقف بود، دریافت داده نه

در دوره تعمیر آنتن، گروه مأموریت همچنان اطلاعات علمی و وضعیت سلامت ویجر ۲ را دریافت می‌کرد، اما امکان ارسال دستور تازه نداشت. پاسخ موفق کاوشگر نشان داد تجهیزات جدیدِ ایستگاه فضای دوردست۴۳، یا DSS43، توانسته‌اند با آن ارتباط فرمانی برقرار کنند. ناسا در اطلاعیه نوامبر، بازگشت کامل آنتن به کار را برای فوریه ۲۰۲۱ پیش‌بینی می‌کرد؛ این زمان‌بندی در آن مقطع هنوز برنامه آینده بود.

چرا آنتن کانبرا اهمیت ویژه‌ای داشت؟

گزارش چهارم مارس ۲۰۲۰ ناسا توضیح داده بود که مسیر ویجر ۲ نسبت به صفحه مدار زمین رو به جنوب است؛ بنابراین ارتباط با آن به پایگاه نیمکره جنوبی وابسته می‌شود. آنتن۷۰متری کانبرا (Canberra) در استرالیا، فرستنده‌ای با توان و بسامد مناسب برای ارسال فرمان به این کاوشگر داشت. سه آنتن۳۴متری همان مجموعه می‌توانستند برای دریافت سیگنال‌های آن با هم کار کنند، اما جای فرستنده بزرگ را نمی‌گرفتند.

شبکه فضای دوردست (Deep Space Network) با پایگاه‌هایی در استرالیا، اسپانیا و کالیفرنیا کار می‌کند. این پراکندگی جغرافیایی امکان ارتباط با مأموریت‌های دور از زمین را در جریان چرخش سیاره فراهم می‌کند؛ بااین‌حال، مسیر ویژه یک فضاپیما می‌تواند محدودیت‌های متفاوتی ایجاد کند.

یک مأموریت قدیمی، وابسته به تجهیزات زمینی

بخشی از کار ارتقا شامل فرستنده‌های رادیویی تازه و تجهیزات برق، گرمایش و سرمایش بود. اهمیت ماجرا در همین پیوند دیده می‌شد: ادامه سفر یک کاوشگر فقط به ابزارهای همراهش وابسته نیست؛ زیرساخت زمینی نیز باید سالم و قابل اتکا بماند.

برای شناخت زمینه علمی این مأموریت، بازخوانی عبور ویجر ۲ به فضای میان‌ستاره‌ای در سال۲۰۱۸ را بخوانید. عبور از مرز حباب خورشیدی و آزمون ارتباطی اکتبر۲۰۲۰ دو رویداد جداگانه‌اند و نباید با هم اشتباه شوند.

اسناد بازسازی: اطلاعیه‌های چهارم مارس و دوم نوامبر۲۰۲۰ ناسا و آزمایشگاه پیشرانش جت. تصویر شاخص، عکس واقعی و آرشیوی آنتنDSS43 در کانبرا است، نه تصویر لحظه دریافت فرمان؛ اعتبار عکس: NASA/Canberra Deep Space Communication Complex، استفاده خبری مطابق سیاست تصاویرJPL.

تحریریه آسیانیوز ایران؛ بازسازی آرشیوی
https://www.asianewsiran.com/u/jRn
اخبار مرتبط
مدارگرد خورشیدی اروپا و ناسا در۲۱بهمن۱۳۹۸ راهی فضا شد تا قطب‌های خورشید و باد خورشیدی را بهتر بررسی کند؛ ماموریتی با۱۰ابزار علمی و مسیری متفاوت.
عبور ویجر ۲ از مرز حباب خورشیدی، پایان منظومه شمسی نبود. داده‌های این کاوشگر در سال ۲۰۱۸ نشان دادند چگونه می‌توان مرزی نامرئی را با اندازه‌گیری ذرات تشخیص داد.
آسیانیوز ایران هیچگونه مسولیتی در قبال نظرات کاربران ندارد.
تعداد کاراکتر باقیمانده: 1000
نظر خود را وارد کنید