چهارشنبه / ۲۱ فروردین ۱۳۹۸ / ۱۶:۳۴
کد خبر: 497
گزارشگر: 1
۱۶
۰
۰
۰
بازخوانی دستاورد فضایی سال ۲۰۱۸

ویجر ۲ چگونه وارد فضای میان‌ستاره‌ای شد؟ مرور یک عبور تاریخی

آماده‌سازی ویجر ۲ در ۲۳ مارس ۱۹۷۷؛ عکس واقعی آرشیو ناسا/جی‌پی‌ال
عبور ویجر ۲ از مرز حباب خورشیدی، پایان منظومه شمسی نبود. داده‌های این کاوشگر در سال ۲۰۱۸ نشان دادند چگونه می‌توان مرزی نامرئی را با اندازه‌گیری ذرات تشخیص داد.

یادداشت آرشیوی: این گزارش در ۳۰ مهر ۱۴۰۵، به قلم تحریریه و برای بازسازی یک رکورد آزمایشی تهیه شده است. تاریخ ۲۱ فروردین ۱۳۹۸ و ساعت ۱۶:۳۴، تاریخ اصلی رکورد است، نه زمان نگارش این متن. گزارش، دستاوردی اعلام‌شده در سال ۲۰۱۸ را بازخوانی می‌کند؛ اطلاعات عددی آن به همان دوره مربوط است.

در سفرهای زمینی معمولاً تابلویی مرز را نشان می‌دهد؛ در سفر ویجر ۲ چنین تابلویی وجود نداشت. پژوهشگران باید از تغییر محیط اطراف کاوشگر می‌فهمیدند که آیا این مسافر دوردست از حبابی که خورشید ساخته عبور کرده است یا نه. اهمیت خبر، فقط دورشدن یک وسیله از زمین نبود؛ اندازه‌گیری مستقیم جایی بود که پیش‌تر کمتر شناخته شده بود.

دو تاریخ برای یک خبر

ناسا در اطلاعیه ۱۰ دسامبر ۲۰۱۸ اعلام کرد ویجر ۲ (Voyager 2) وارد فضای میان‌ستاره‌ای شده است. تاریخ عبور، بر پایه مقایسه داده‌های ابزارها، ۵ نوامبر همان سال تعیین شد. گزارش همان روز مجله تایم نیز این تفاوت را ثبت کرد: رویداد در نوامبر رخ داده بود، اما نتیجه بررسی در دسامبر اعلام شد.

ویجر ۲ دومین ساخته بشر بود که به این مرحله رسید؛ ویجر ۱ در سال ۲۰۱۲ از این مرز گذشته بود. ترتیب شماره‌های مأموریت، به‌تنهایی زمان رسیدن آنها به مقصدهای مختلف را توضیح نمی‌دهد؛ مسیر و وضعیت هر کاوشگر اهمیت دارد.

مرز نامرئی چگونه تشخیص داده شد؟

هلیوسفر (Heliosphere) حباب ذرات و میدان‌های مغناطیسی ایجادشده به‌وسیله خورشید است. ناسا توضیح داد ابزار آزمایش علوم پلاسما روی ویجر ۲، در ۵ نوامبر افت شدیدی در جریان باد خورشیدی ثبت کرد. داده‌های چند ابزار دیگر نیز با عبور از مرز بیرونی این حباب، هلیوپاز (Heliopause)، سازگار بودند.

نکته مهم برای خواندن یک خبر علمی همین است: نتیجه از کنار هم گذاشتن اندازه‌گیری‌ها به دست می‌آید، نه صرفاً از رسیدن یک شمارنده فاصله به عددی چشمگیر. تأخیر میان رویداد و اعلام عمومی نیز الزاماً نشانه تناقض نیست؛ بررسی داده‌ها بخشی از خود کشف است.

چرا خروج از هلیوسفر، خروج از منظومه شمسی نیست؟

اطلاعیه ناسا تأکید می‌کرد که هیچ‌یک از دو ویجر هنوز منظومه شمسی را ترک نکرده‌اند. حوزه نفوذ گرانشی خورشید و مجموعه اجرام دوردستی مانند ابر اورت، با حباب باد خورشیدی یک مرز واحد ندارند. بنابراین تعبیر ساده «خروج کامل از منظومه شمسی» برای این خبر دقیق نیست.

این تفاوت واژه‌ها، تفاوتی صرفاً دانشگاهی نیست. تیتر کوتاه می‌تواند تصویری نادرست بسازد؛ در حالی که توضیح اینکه کدام مرز و با چه شاهدی پشت سر گذاشته شده، هم خبر را جذاب نگه می‌دارد و هم معنای علمی آن را حفظ می‌کند.

مطالعه تکمیلی در آرشیو امروز: گزارش مسافت‌پیمایی مریخ‌نورد استقامت نمونه دیگری از تفاوت فاصله سفر و حرکت سطحی است. این پیوند به مطلبی متأخر تعلق دارد و جزو اطلاعات زمان رکورد اصلی نیست. مطالب علمی بیشتر را در آسیانیوز ایران بخوانید.

منابع: اطلاعیه ناسا و گزارش تایم، هر دو منتشرشده در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۸. تصویر: آماده‌سازی واقعی ویجر ۲ در ۲۳ مارس ۱۹۷۷، آرشیو ناسا/جی‌پی‌ال؛ نه عکس کاوشگر در فضای میان‌ستاره‌ای.

تحریریه آسیانیوز ایران
https://www.asianewsiran.com/u/jQ6
اخبار مرتبط
یک کهکشان مارپیچی در تصویر تازه هابل شبیه خطی روشن دیده می‌شود. برای فهم این منظره، زاویه دید و حتی ساختار خود تلسکوپ اهمیت دارند.
روی زمین، ۴۵ کیلومتر شاید فقط یک رفت‌وبرگشت روزانه باشد؛ روی مریخ، همین مسیر یک رکورد تاریخی است. استقامت با عبور از مسافت پیموده‌شده فرصت، فصل تازه‌ای در سفر ربات‌ها روی سیاره سرخ باز کرده است.
آسیانیوز ایران هیچگونه مسولیتی در قبال نظرات کاربران ندارد.
تعداد کاراکتر باقیمانده: 1000
نظر خود را وارد کنید