آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
شانزده سال انتظار. شانزده سال شکست، تساوی و ناکامی. این، سنگینی تاریخی بود که بر دوش تیم پیکان در آستانه دیدار با استقلال سنگینی میکرد. ورزشگاه پاس قوامین، هرچند خالی از تماشاگر، شاهد یک آزمون دشوار برای خودروسازان بود؛ آزمونی برای شکستن طلسمی که از سالها قبل بر آبیپوشان پایتخت حکمفرما بود. در سوی دیگر، استقلال با انبوهی از امید و انتظار به میدان آمد. آبیها که خود را در جمع مدعیان اصلی قهرمانی میدیدند، به این بازی به عنوان یک پل برای رسیدن به صدر جدول نگاه میکردند. آنها میخواستند با سه امتیاز این بازی، فشار را بر رقبای صدرنشین افزایش دهند. ترکیب قدرتمند ساپینتو و حضور بازیکنانی مانند آشورماتوف و الحدادی، این اعتماد به نفس را به آنها داده بود.
نیمه اول، صحنه تسلط نسبی استقلال و خلق موقعیتهایی بود که هیچکدام به گل منجر نشد. لحظه اوج، در دقیقه ۳۹ رخ داد؛ زمانی که منیر الحدادی با ضربه سر توپ را درون دروازه پیکان جای داد، اما سوت داور به دلیل آفساید یاسر آسانی، شادی آبیپوشان را نیمه تمام گذاشت. این صحنه، شاید پیشدرآمدی بر سرنوشت تلخ استقلال در این بازی بود. پیکان اما، زیرک و صبور، منتظر فرصت خود بود. ترکیب تغییر یافته سعید دقیقی، اگرچه در نیمه اول زیر فشار بود، اما نظم دفاعی خود را حفظ کرد. دروازهبان جوان آنها، آرمین عباسی، با چند وIکنش حیاتی، امید را در دل همتیمیهایش زنده نگه داشت. با شروع نیمه دوم، بازی وارد فاز جدیدی شد. استقلال همچنان مهاجمتر بود، اما بیدقتی در لحظات سرنوشتساز، دامنگیر بازیکنانش شد. محمدرضا آزادی در یک موقعیت تکبهتک عجیب، ضربهای سست به دروازهبان حریف زد و فرصت طلایی را از دست داد. این لحظه، نقطه عطف روانی بازی بود. و سپس، در اوج فشار استقلال، پیکان ضربه کاری خود را وارد کرد. گلی که حاصل یک ضدحمله سریع و سازمانیافته بود، آرامش را به بازیکنان پیکان بازگرداند و بر اضطراب استقلال افزود. این گل، نه تنها نتیجه بازی، که وزن شانزده سال تاریخ را جابهجا کرد.
دقایق پایانی، صحنه هجوم بیامان استقلال و ایستادگی قهرمانانه پیکان بود. دفاع خودروسازان، به رهبری فریبرز گرامی، مانند دیواری آهنین در برابر حملات آبیپوشان مقاومت کرد. هر توپ ارسالی به محوطه، با دفع یا مهار قاطع پاسخ داده میشد. وقتی سوت پایان بازی به صدا درآمد، تاریخ نوشته شده بود. بازیکنان پیکان با چهرههایی از شادی و حیرت، یکدیگر را در آغوش گرفتند. از طرف دیگر، چهره بازیکنان استقلال، گویای ناباوری و ناامیدی عمیق بود. آن ها نه تنها سه امتیاز، که بخش بزرگی از اعتماد به نفس خود را در مسیر قهرمانی از دست داده بودند. این بازی، فقط یک شکست نبود؛ پایان یک رکورد تاریخی و شاید آغاز یک بحران بود.
ترکیب استقلال
حبیب فرعباسی، صالح حردانی، رستم آشورماتوف، سامان فلاح، ابوالفضل جلالی، امیرمحمد رزاقینیا، روزبه چشمی (11- مهران احمدی)، یاسر آسانی، علیرضا کوشکی، منیر الحدادی، محمدرضا آزادی
ترکیب پیکان
آرمین عباسی، شاهین توکلی، امیرعلی مددیزاده، فریبرز گرامی، علی آزادمنش، فرشید باقری (50- ایلیا کرمی)، مهدی نجفی، فراز امامعلی، فرید امیری، افشین صادقی و علیاصغر اعرابی
گروه داوری
- حسن اکرمی / کمک ها: امیرمحمد داودزاده و سعید زیبا؛ داور چهارم: ناصر جنگی
- داور VAR: مرتضی منصوریان و کمک: بهمن عبداللهی / ناظر: رحیم رحیمی مقدم
تحلیل تاکتیکی؛ نظم دفاعی پیکان در برابر بیدقتی هجومی استقلال
کلید موفقیت پیکان در این بازی، اجرای بینقص نقشه دفاعی سعید دقیقی بود. پیکان با یک خط چهار نفره فشرده و دو هافبک دفاعی (امامعلی و نجفی)، سعی کرد فضاهای میانی را ببندد و استقلال را به بازی در عرض وادار کند. این تاکتیک، اگرچه در نیمه اول باعث تسلط استقلال شد، اما در نهایت به دلیل بیدقتی مهاجمان آبیپوش، مؤثر واقع شد. خط دفاعی پیکان به رهبری فریبرز گرامی و امیرعلی مددیزاده، عملکردی متعادل و بدون اشتباه فاحش داشت. آنها به ویژه در مقابله با هوامرزی بازیکنان استقلال (مانند الحدادی و آزادی) موفق عمل کردند. پوششدهی مناسب و دفع توپهای ارسالی، از نقاط قوت دفاع پیکان بود. دروازهبان جوان، آرمین عباسی، نیز با چندین سیو حیاتی، نقش تعیینکنندهای ایفا کرد. ضعف اصلی استقلال، در مرحله آخر حمله بود. آنها موقعیتهای واضحی خلق کردند (مانند موقعیت تکبهتک آزادی و ضربه سر آسانی) اما در تصمیمگیری نهایی و شوتزنی دقت لازم را نداشتند. این موضوع ناشی از عجله، انتخاب نادرست نوع ضربه و احتمالاً فشار روانی بازی بود. نقش ساپینتو در بهبود این ضعف در بازیهای آینده حیاتی است.
نقش کلیدی بازیکنان و درخشش دروازهبان پیکان
در تیم پیکان، عملکرد آرمین عباسی، دروازهبان جوان، قابل تحسین بود. او در دقیقه ۴۱ با یک واکنش فوقالعاده به شوت علی آزادمنش، از به ثمر رسیدن گل جلوگیری کرد و اعتماد به نفس زیادی به دفاع تیمش بخشید. این خلاقیت ها در دقایق حساس، تفاوت بین باخت و برد را رقم میزند. در خط دفاع، فریبرز گرامی با تجربه خود، سازماندهی دفاعی را بر عهده داشت و چندین بار با واکنش به موقع، حملات استقلال را در نطفه خفه کرد. در خط میانی، مهدی نجفی و فراز امامعلی با فعالیت زیاد و پوشش فضاها، مانع از بازیسازی راحت بازیکنان خلاق استقلال مانند چشمی و آسانی شدند. برای استقلال، اگرچه منیر الحدادی فعال بود و گل مردود آفساید را به ثمر رساند، اما در سایر موقعیتها نتوانست کارایی لازم را داشته باشد. محمدرضا آزادی با از دست دادن موقعیت تکبهتک، یکی از مقصران اصلی شکست تیمش بود. رستم آشورماتوف نیز در بازی سازی از عمق عملکرد قابل قبولی داشت، اما خط حمله نتوانست از پاسهای او بهره ببرد.
تأثیر روانی شکستن رکورد و مدیریت احساسات دو تیم
بار روانی رکورد ۱۶ ساله عدم پیروزی بر استقلال در خانه، فشار مضاعفی بر بازیکنان پیکان وارد میکرد. دقیقی با تغییرات ترکیبی سعی کرد این فشار را کاهش دهد. گل زودهنگام در نیمه دوم، این سد روانی را شکست و به بازیکنان پیکان باور داد که میتوانند تاریخ را تغییر دهند. این باور، در دقایق پایانی به شکل ایستادگی دفاعی خود را نشان داد. برای استقلال، این شکست یک شوک روانی بزرگ محسوب میشود. تیمی که با هدف قهرمانی و با سرمایهگذاری سنگین فصل را آغاز کرده، در یک بازی به ظرف آسان، سه امتیاز حیاتی را از دست داده است. نحوه برخورد ساپینتو و کاپیتانهای تیم با این شکست، در بازیهای آینده استقلال تعیینکننده خواهد بود. آیا این شکست به بحران تبدیل میشود یا تیم میتواند از آن درس بگیرد؟ فضای خالی ورزشگاه نیز بر روانشناسی بازی تأثیر داشت. نبود حامیان استقلال ممکن است از فشار بر میهمان کاسته باشد، اما نبود پشتیبانی هواداران پیکان نیز میتوانست انگیزه خودروسازان را کاهش دهد. در نهایت، پیکان توانست در سکوت، با انگیزه درونی بر حریف غلبه کند.
عملکرد مربیان؛ نقشه دقیقی در برابر برنامه ساپینتو
سعید دقیقی با سه تغییر در ترکیب اصلی، نشان داد که برای این بازی برنامه ویژهای دارد. او با تقویت میانه زمین و دفاع، به دنبال مهار استقلال و استفاده از ضدحمله بود. این نقشه در نیمه اول به خوبی جواب داد و در نیمه دوم با به ثمر رساندن یک ضدحمله، به نتیجه کامل رسید. تعویض به موقع بازیکنان برای حفظ نتیجه نیز از نقاط قوت دقیقی در این بازی بود. ریکاردو ساپینتو اما، در مدیریت این بازی چندان موفق نبود. ترکیب تقریباً ثابت او اگرچه در هفتههای گذشته نتیجه داده بود، اما در این بازی در مقابل تاکتیک دفاعی پیکان کارایی نداشت. عدم تغییرات تأثیرگذار در نیمه دوم، هنگامی که استقلال نیاز به خلاقیت بیشتر داشت، مورد انتقاد قرار خواهد گرفت. همچنین، به نظر میرسد تیم برای مواجهه با بستهشدن کامل دفاع حریف، آمادگی لازم را نداشت. نکته قابل تأمل، عملکرد ضعیف خط حمله استقلال بود. ساپینتو باید دلیل این بیدقتی را ریشهیابی کند. آیا مشکل تاکتیکی است؟ آیا فشار انتظارات بر دوش مهاجمان سنگینی میکند؟ یا بازیکنان به اوج آمادگی روانی و فیزیکی خود نرسیدهاند؟ پاسخ به این سؤالات، آینده استقلال در ادامه فصل را مشخص میکند.
پیامدهای این نتیجه برای رقابتهای قهرمانی و جایگاه دو تیم
این شکست، ضربه مهلکی به امیدهای قهرمانی استقلال وارد کرد. آن ها در شرایطی که رقبای اصلی (تراکتور و سپاهان) به پیروزی رسیدند، سه امتیاز گرانبها را از دست دادند. اکنون استقلال نه تنها باید در بازیهای بعدی پیروز شود، بلکه باید منتظر لغزش رقبا نیز باشد. این فشار مضاعف، میتواند بر عملکرد تیم در هفتههای آینده تأثیر بگذارد. برای پیکان، این پیروزی تاریخی میتواند نقطه عطف فصل باشد. سه امتیاز با ارزش نه تنها آنها را در جدول صعود میدهد، بلکه اعتماد به نفس و روحیه تیم را به شدت افزایش میدهد. پیکان میتواند با تکیه بر این برد، به جمع تیمهای میانی جدول که به دنبال سکویی برای صعود هستند، بپیوندد. در کل، این نتیجه تعادل رقابت قهرمانی را بر هم زد. اگر استقلال پیروز میشد، رقابت سهجانبه نزدیکی در صدر جدول شکل میگرفت. اما اکنون، تراکتور و سپاهان فرصت یافتهاند تا فاصله خود را با یکي از مدعیان اصلی افزایش دهند. این بازی ثابت کرد که در لیگ برتر ایران، هیچ بازی آسانی وجود ندارد و غفلت حتی در برابر تیمهای پایین جدول، میتواند هزینه سنگینی داشته باشد. استقلال باید به سرعت خود را باز یابد، در غیر این صورت، رویای قهرمانی امسال نیز ممکن است به سراب تبدیل شود.