آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
به گزارش خبرگزاری تسنیم، پرونده مالی پرحاشیه باشگاه استقلال با نام رامین رضاییان، مدافع راست این تیم، ابعاد تازهای پیدا کرده است. خبرگزاری تسنیم در گزارشی افشاگرانه، جزئیات جدیدی از قرارداد و یک وام عجیب یکماهه به این بازیکن را منتشر کرده که پرسشهای جدی را درباره مدیریت مالی آبیپوشان ایجاد میکند. بر اساس این گزارش، قرارداد رامین رضاییان با استقلال در سازمان لیگ ۲۹ میلیارد تومان ثبت شده است. اما نکته جنجالی اینجاست که باشگاه استقلال بابت تمدید قرارداد این بازیکن، ۷ درصد از مبلغ قرارداد را به عنوان پورسانت به مدیربرنامههای او پرداخت کرده است. این رقم، ۷ میلیارد تومان است. یک محاسبه ساده نشان میدهد که ۷ درصد از ۱۰۰ میلیارد تومان، ۷ میلیارد تومان میشود. بنابراین، خبرگزاری تسنیم نتیجه میگیرد که قرارداد واقعی رضاییان با استقلال ۱۰۰ میلیارد تومان بوده است. این رقم، نجومی و برای فوتبال ایران بیسابقه است. اما ماجرا به همین جا ختم نمیشود. طبق اطلاعات این خبرگزاری، باشگاه استقلال در تیر ماه سال ۱۴۰۴ مبلغ ۴۳۷ میلیارد و ۵۰۰ میلیون ریال (بیش از ۴۳ میلیارد تومان) را تحت عنوان «وام قرضالحسنه» به مدت یک ماه به رامین رضاییان پرداخت کرده است. قرار بود این مبلغ ظرف یک ماه به باشگاه بازگردانده شود. اینکه چرا باشگاه استقلال چنین مبلغ کلانی را در قالب وام به یک بازیکن خود پرداخت کرده، پرسش اول است. پرسش دوم و مهمتر این است که چرا این پول در موعد مقرر (یک ماهه) به باشگاه بازگردانده نشده است؟ مدیران باشگاه استقلال باید به این پرسشها پاسخ دهند. این گزارش در شرایطی منتشر میشود که استقلال در سالهای اخیر همواره با بحرانهای مالی شدید و بدهیهای کلان دست و پنجه نرم کرده است. پرداخت چنین وامهای کلانی به یک بازیکن، آن هم در شرایطی که باشگاه برای پرداخت حقوق سایر کارکنان و بازیکنان خود با مشکل مواجه است، بسیار عجیب و غیرحرفهای به نظر میرسد.
تحلیل عدد و رقم قرارداد و پورسانت مدیربرنامهها
اعداد و ارقام منتشرشده در این گزارش، واقعاً شوکهکننده و بیسابقه است. اگر فرض کنیم که قرارداد رضاییان واقعاً ۱۰۰ میلیارد تومان (یعنی ۱۰۰۰ میلیارد ریال) باشد، این رقم در تاریخ فوتبال ایران بینظیر است. برای مقایسه، قرارداد ستارگان بزرگ لیگ برتر ایران معمولاً بین ۲۰ تا ۴۰ میلیارد تومان بسته میشود. پرداخت ۷ درصد از مبلغ قرارداد به عنوان پورسانت به مدیربرنامهها نیز رقمی بسیار بالاست. معمولاً پورسانت مدیربرنامهها بین ۳ تا ۵ درصد است. اینکه چرا استقلال حاضر به پرداخت چنین مبلغ بالایی شده، جای سوال دارد. این ارقام نشان میدهد که باشگاه استقلال در یک رقابت نفسگیر با سایر تیمها (به ویژه پرسپولیس) برای جذب و نگه داشتن ستارهها، دست به هر کاری میزند، بدون توجه به عواقب مالی آن. این رویکرد، بلندمدت میتواند به ورشکستگی کامل باشگاه منجر شود.
وام ۴۷ میلیاردی و شرایط بازپرداخت
پرداخت وام قرضالحسنه ۴۷ میلیارد تومانی به یک بازیکن، آن هم در شرایطی که باشگاه استقلال با بحران مالی دست و پنجه نرم میکند، یک تصمیم عجیب و غیرحرفهای است. یک باشگاه فوتبال، بانک یا مؤسسه اعتباری نیست که به بازیکنان خود وام بدهد. قرضالحسنه بودن این وام نیز خود محل تأمل است. قرضالحسنه معمولاً برای رفع نیازهای ضروری افراد کمدرآمد در نظر گرفته میشود، نه برای تأمین نقدینگی یک فوتبالیست میلیاردر. این وام در عمل، یک نوع کمک مالی بلاعوض یا پیشپرداخت قرارداد تلقی میشود که قوانین مربوط به خود را دارد. مدت یکماهه بازپرداخت نیز نشان میدهد که این وام باید خیلی زود به باشگاه بازگردانده میشد. عدم بازپرداخت آن در موعد مقرر، نشاندهنده بیتعهدی یا عدم توانایی بازیکن در بازپرداخت است و باشگاه را در تنگنای مالی قرار میدهد. اینکه چرا باشگاه برای بازپسگیری پول خود اقدامی نکرده، یک ابهام بزرگ است.
شفافیت مالی و پاسخگویی مدیران
این گزارش، بار دیگر بر لزوم شفافیت مالی در باشگاههای ورزشی، به ویژه باشگاههای بزرگ و پرطرفداری مانند استقلال، تأکید میکند. هواداران حق دارند بدانند که پول آنها (از محل حق عضویت، فروش بلیت، پخش تلویزیونی و حمایتهای دولتی) چگونه هزینه میشود. مدیران باشگاه استقلال باید هرچه سریعتر در این زمینه شفافسازی کرده و به پرسشهای مطرحشده پاسخ دهند. آیا چنین وامی واقعاً پرداخت شده است؟ اگر بله، دلیل آن چه بوده و چرا بازگردانده نشده است؟ چه کسی مسئول این تصمیم بوده است؟ عدم پاسخگویی و شفافیت، به بیاعتمادی هواداران و افزایش شایعات و حاشیهها دامن میزند. این موضوع میتواند به محبوبیت و اعتبار باشگاه لطمه بزند.
نقش مدیربرنامهها و واسطهها در فوتبال ایران
این پرونده، بار دیگر نقش پررنگ و گاه مخرب مدیربرنامهها و واسطهها در فوتبال ایران را نشان میدهد. دریافت مبالغ کلان به عنوان پورسانت و واسطهگری در قراردادها، به یک رویه رایج تبدیل شده که بر سودآوری باشگاهها فشار مضاعفی وارد میکند. شفافسازی قراردادها و حذف واسطههای غیرضروری، میتواند به کاهش هزینههای باشگاهها کمک کند. فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ باید نظارت بیشتری بر قراردادها و نقش مدیربرنامهها داشته باشند. مشکل دیگر، عدم شفافیت در میزان دقیق قراردادهاست. آنچه در سازمان لیگ ثبت میشود، گاه با ارقام واقعی که بین باشگاه و بازیکن رد و بدل میشود، فاصله زیادی دارد. این رویه، راه را برای تخلفات مالی و پولشویی هموار میکند.
آینده باشگاه استقلال و لزوم اصلاح ساختار مالی
اگر این گزارشها صحت داشته باشد، باشگاه استقلال با یک فاجعه مالی بزرگ مواجه است. قراردادهای نجومی و وامهای پرداختی، بار بدهی این باشگاه را سنگینتر کرده و توانایی آن را برای جذب و حفظ بازیکنان در آینده کاهش میدهد. مدیران جدید باشگاه باید هرچه سریعتر برای اصلاح ساختار مالی و شفافسازی هزینهها اقدام کنند. اولویت اول، باید کنترل هزینهها و جلوگیری از انعقاد قراردادهای نجومی باشد. اولویت دوم، وصول مطالبات و بازگرداندن وامهای پرداختی است. بدون اصلاحات اساسی، استقلال نه تنها در عرصه ورزشی، که در عرصه مالی نیز با شکست مواجه خواهد شد و ممکن است به سرنوشت برخی تیمهای دیگر دچار شود که به دلیل بدهیهای کلان، با کسر امتیاز و حتی انحلال مواجه شدند.