آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
پس از ۲۲ سال انتظار تلخ و فرساینده، سرانجام آرسنال به رویای دیرینه خود رسید و فاتح لیگ برتر انگلیس شد. توپچیهای لندن به لطف لغزش منچسترسیتی در خانه بورنموث، بر بام فوتبال جزیره ایستادند و چهاردهمین قهرمانی تاریخ خود را جشن گرفتند. بلافاصله پس از سوت پایان بازی بورنموث و منچسترسیتی، آندونی ایرائولا احتمالاً در پیامی به دوست و همشهری قدیمیاش، میکل آرتتا، نوشته است: «یک جام به من بدهکاری». توپچیها که با مشقت فراوان موفق شده بودند برنلی را با یک گل شکست دهند، برای قطعی کردن قهرمانی فقط به یک لغزش از سوی سیتیزنها نیاز داشتند.
این هدیه بزرگ در جنوب انگلستان به آنها تقدیم شد؛ دقیقاً شبیه به اتفاقات سال ۲۰۲۳ اما با سناریویی کاملاً برعکس. ما از «شکستناپذیرانِ» آرسن ونگر به «فراموشنشدنیهایِ» میکل آرتتا رسیدهایم؛ لقبی که تیری آنری، اسطوره باشگاه، به این تیم داده است. پلاکارد هواداران در ورزشگاه امارات با جمله «میکل میداند» حالا معنای عمیقتری پیدا کرده است. در گزارش پیش رو، جزئیات کامل این قهرمانی تاریخی، فراز و نشیبهای فصل و واکنش جهان فوتبال را برای شما مخاطبان عزیز تشریح خواهیم کرد.
مرور یک فصل پرفراز و نشیب؛ از شکستناپذیران تا فراموشنشدنیها
فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۵ برای آرسنال شبیه به یک ترن هوایی بود؛ هفتههایی بود که همه آنها را قهرمان میدانستند و روزهایی که منتقدان کارشان را تمامشده فرض میکردند. بین سپتامبر و دسامبر، توپچیها ۱۱ بازی بدون شکست را پشت سر گذاشتند و دوره فشرده کریسمس را که در فصلهای گذشته پاشنه آشیلشان بود، با موفقیت سپری کردند. سرود «دوباره گل روی ضربه ایستگاهی، اوله اوله» به ترند اول استادیوم امارات تبدیل شده بود، اما ناگهان مصدومیت مهرههای کلیدی، ترمز تیم را کشید. مارتین اودگارد، میکل مرینو، بوکایو ساکا و یورین تیمبر یکی پس از دیگری مصدوم شدند تا درامای همیشگی به سراغ هواداران بیاید و استرس به ساق پای بازیکنان منتقل شود. آرسنال برای مدتی فوتبال بازی کردن را فراموش کرد و باختها از راه رسیدند؛ ضربات ایستگاهی دیگر کارساز نبود و منتقدان بیرحم لندنی شروع به کوبیدن تیم کردند که «آنها باز هم به همان سنگ همیشگی لگد میزنند».
اگر آرسنال از هفته هفتم تا سی و دوم صدرنشین مطلق بود، در مقطعی جام را دور دید، به خاطر فرم فاجعهبار در فوریه و مارس بود. اختلاف آنها با سیتی در چند نوبت به ۹ امتیاز رسیده بود و حتی ۱۱ روز قبل از سفر به ورزشگاه اتحاد در هفته سی و سوم، شانس این را داشتند که اختلاف را به ۱۲ امتیاز برسانند. چهار شکست در شش مسابقه (بیشتر از سه باختی که در ۴۹ بازی قبلی اتفاق افتاده بود) تاییدکننده فروپاشی روحی تیم در آن مقطع بود. آنها فینال کارابائو کاپ را به سیتی باختند، در جام حذفی توسط ساوتهمپتون حذف شدند و برتری خود در لیگ را از دست دادند؛ تا جایی که تیم گواردیولا برای یک روز صدر جدول را از آنها ربود.
نقش کلیدی آرتتا در پایان دوران نایبقهرمانی
میکل آرتتا، سرمربی اسپانیایی آرسنال، در مسیر قهرمانی ۲۰۲۶ نقش بیبدیلی ایفا کرد. او خیلی زودتر از پیشبینی کارشناسان، آرسنال را به یک مدعی جدی تبدیل کرد، اما بدشانسی بزرگ او برخورد با بهترین منچسترسیتی تاریخ تحت هدایت استادش پپ گواردیولا بود. پس از سه فصل ناکامی متوالی و ایستادن دردناک در رتبه دوم (فصلهای ۲۰۲۳-۲۰۲۲، ۲۰۲۴-۲۰۲۳ و ۲۰۲۵-۲۰۲۴)، آرتتا بالاخره این استخوان گلوگیر را قورت داد. پلاکارد هواداران در ورزشگاه امارات با جمله «میکل میداند» حالا معنای عمیقتری پیدا کرده است. آرتتا بدون اینکه نیاز باشد در این شب بیدار بماند، از خانهاش قهرمانی تیمش را تماشا کرد، اما او بهتر از هر کسی میداند که رسیدن به این جایگاه چقدر سخت و طاقتفرسا بوده است. با این حال، آرتتا این بار در بهترین زمان ممکن ورق را برگرداند. دکلان رایس که همراه با دیوید رایا و گابریل ماگالائش نامزد کاندیدای بهترین بازیکن فصل است، پس از بازی در زمین سیتی مقتدرانه گفته بود: «هنوز کار تمام نشده است». حق با او بود. تزریق اعتمادبهنفس ناشی از حذف اتلتیکو مادرید و صعود به فینال لیگ قهرمانان اروپا پس از ۲۰ سال، کلید بازگشت آنها به زندگی بود. آرتتا در فصل جاری نشان داد که از نظر تاکتیکی پختهتر و از نظر روحی آمادهتر از همیشه است. او توانست تیمش را پس از آن فروپاشی روحی در فوریه و مارس دوباره به مسیر قهرمانی بازگرداند و در لحظات حساس، بهترین تصمیمات را اتخاذ کند.
ستارگان «فراموشنشدنیها»؛ ترکیبی که تاریخ ساخت
مصدومیتهای پیاپی اجازه نداد هواداران بتوانند مثل نسل ۲۰۰۴ یک ترکیب ۱۱ نفره ثابت را از بر کنند، اما نامهای جدیدی مثل ساکا، رایس، اودگارد، رایا، مرینو، زوبیمندی، سالیبا، گابریل، هاورتز، گیوکرش، موسکرا و ازه برای همیشه در یادها خواهند ماند؛ تیمی ملقب به «فراموشنشدنیها». دکلان رایس، هافبک انگلیسی، یکی از ارکان اصلی این قهرمانی بود. او همراه با دیوید رایا و گابریل ماگالائش، نامزد کاندیدای بهترین بازیکن فصل شد. رایس پس از بازی در ورزشگاه اتحاد مقتدرانه گفته بود: «هنوز کار تمام نشده است» و این روحیه جنگندگی را به تیم تزریق کرد. مارتین اودگارد، کاپیتان نروژی، با وجود مصدومیتهای مقطعی، مغز متفکر خط هافبک بود و رهبری تیم را در لحظات حساس بر عهده داشت. بوکایو ساکا، ستاره جوان انگلیسی، با نفوذهای بیامان خود از جناح راست، یکی از مهرههای کلیدی در حملات آرسنال بود. در خط دفاعی، ویلیام سالیبا و گابریل ماگالائش زوجی مستحکم و کمنظیر تشکیل دادند. جلوتر از آنها، کای هاورتز و ویکتور گیوکرش نیز نقش مهمی در گلزنی ایفا کردند. این تیم شاید نامهای درخشانی مثل نسل ۲۰۰۴ نداشت، اما با همدلی، ایثار و باور قلبی به مربی خود، توانستند تاریخسازی کنند.
نقش دیرهنگام بورنموث و آندونی ایرائولا
در شبی که آرسنال کار خود را با پیروزی دشوار مقابل برنلی انجام داد، همه نگاهها به ورزشگاه ویتالیتی دوخته شده بود، جایی که بورنموث میزبان منچسترسیتی بود. آندونی ایرائولا، سرمربی اسپانیایی بورنموث (و دوست دیرینه آرتتا)، با ارائه یک بازی تاکتیکی هوشمندانه، موفق شد سیتی را در خانه متوقف کند. پیروزی ۲-۱ بورنموث، هدیه قهرمانی را به آرسنال تقدیم کرد. ایراائولا چند هفته پیش از این بازی گفته بود: «دوست دارم آرسنال قهرمان شود»؛ او به خاطر رفاقت دیرینهاش با آرتتا این را میخواست. در طول فصل، ایرائولا با پیروزی ۲-۱ در ورزشگاه امارات، یک طلب از آرتتا کرده بود و حالا در آخرین هفتههای فصل، آن طلب را با سود بالا پس داد. بلافاصله پس از سوت پایان بازی، احتمالاً ایرائولا در پیامی به آرتتا نوشت: «یک جام به من بدهکاری». این اتفاق یادآور فصل ۲۰۲۳ بود، اما با سناریویی کاملاً برعکس. آن سال، آرسنال بود که در خانه وستهم لغزید و قهرمانی را به سیتی هدیه داد. اما این بار، توپچیها از اشتباهات خود درس گرفته بودند و منتظر لغزش رقیب ماندند. این پایان خوش، مزد سالها صبوری و اعتماد به فرآیندی بود که آرتتا از روز اول آغاز کرده بود.
جشن در خیابانهای لندن و چشمانداز ادامه موفقیت
هواداران آرسنال پس از قطعی شدن قهرمانی تیمشان، خیابانهای شمال لندن را غرق در جشن کردند. هزاران نفر بیرون ورزشگاه امارات جمع شدند؛ با مشعلهای قرمز، پرچمهای آرسنال و شعارهای همیشگی. کافههایی مثل «تولینگتون»، «درایتون پارک آرمز» و «ورلدز اند» پر از هوادارانی بود که بعد از سالها انتظار، بالاخره قهرمانی لیگ را جشن میگرفتند. بعضیها روی میزها رفته بودند، بعضیها همدیگر را در آغوش میگرفتند و صدای بوق ماشینها در خیابانها قطع نمیشد. قرار است جام لیگ برتر یکشنبه آینده، پس از بازی مقابل کریستال پالاس، در ورزشگاه سلهرست پارک به آرسنال اهدا شود؛ مسابقهای که حالا بلیتهایش به یکی از باارزشترین بلیتهای فوتبال انگلیس تبدیل شده است. اما جشنها به اینجا ختم نمیشود. هواداران آرسنال امیدوارند این فصل رؤیایی با قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا هم کامل شود؛ جایی که در فینال به مصاف پاریسنژرمن میروند. اکنون این سوال مطرح است که آیا آرتتا میتواند با این تیم به یک دودمان جدید در فوتبال انگلیس تبدیل شود؟ با توجه به سن کم ستارگان کلیدی (ساکا، اودگارد، سالیبا، رایس) و نیز اعتماد مدیریت باشگاه به مربی اسپانیایی، به نظر میرسد آرسنال در آستانه یک دوره طلایی دیگر قرار دارد. پایان ۲۲ سال انتظار، احتمالاً آغازی برای سالهای موفقیت بیشتر است.