آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
دقیقه ۷، الی جاست، آن بازیکن گمنام نیوزیلندی که اسمش را تا قبل از امشب کمتر کسی شنیده بود، دروازه ایران را باز کرد. اولین موقعیت نیوزیلند، اولین گل. بیرانوند درمانده، مدافعان جا مانده، و هواداران در سکوت. کابوس شروع شده بود. اما تیم ملی ایران، آن تیمی که امیر قلعهنویی دو ماه رویش کار کرده بود، خیلی زود بیدار شد. دقیقه ۳۲، رامین رضائیان با یک حرکت سریع و ضربه فنی، کار را به تساوی کشید. ورزشگاه دوباره جان گرفت. اما نیوزیلند تیم دست و پا بستهای نبود. آنها آمده بودند تا شگفتیساز شوند.
نیمه دوم طوفانی شروع شد. در دقیقه ۵۵، کریس وود، همان پیرمرد باتجربه، روی یک ضربه کرنر با ضربه سر دروازه ایران را باز کرد. ۲-۱. باز هم عقب افتادیم. این بار سکوت سنگینتری در ورزشگاه پیچید. انگار طلسم شده بودیم. نیوزیلند داشت خاطره آرژانتین را برای خودش میساخت. اما اخلاق این تیم ایران، تسلیم نشدن است. قلعهنویی قایدی را به زمین فرستاد. فشار روی دروازه نیوزیلند طاقتفرسا شد. دقیقه ۷۸، روی یک حمله همه جانبه، توپ به محبی رسید و او با ضربهای محکم و دیدنی، دروازه نیوزیلند را برای بار دوم باز کرد. ۲-۲. انفجار دوباره. بازی میتوانست به سود هر دو تیم تمام شود.
حواشی بازی اما کم نبود. امیر قلعهنویی در نیمه اول به طارمی اعتراض کرد که چرا پاس نداد. در نیمه دوم، طارمی چند موقعیت خوب را از دست داد. رضائیان اما درخشان ظاهر شد؛ یک گل و یک پاس گل. محبی هم در اولین بازی جام جهانیاش، گلزنی کرد تا نامش در تاریخ ثبت شود. نکته منفی، عملکرد خط دفاعی بود. دو گل خورده در اولین بازی، زنگ خطر را برای بازیهای بعد به صدا درآورده. نیوزیلند تیم ضعیفی نبود، اما بلژیک و مصر از نیوزیلند هم بهترند. اگر قرار باشد اینگونه گل بخوریم، کار در بازیهای بعد سخت خواهد شد. در نهایت، ۲-۲. ایران یک امتیاز گرفت، نیوزیلند هم یک امتیاز. گروه G حساستر از همیشه. حالا باید در بازی دوم، مقابل بلژیک یا مصر، به دنبال سه امتیاز باشیم!
گلهای زودهنگام، آفت همیشگی ایران
دقیقه ۷، گل خوردیم. دقیقه ۵۵، دوباره گل خوردیم. ایران در سالهای اخیر نشان داده که در دقایق ابتدایی نیمه اول و نیمه دوم بسیار آسیبپذیر است. گل اول نیوزیلند روی بی دقتی مدافعان و گل دوم روی ضربه کرنر و غفلت در منطقه شش قدم رقم خورد. علی نعمتی و شجاع خلیلزاده، زوج خط دفاعی، در هر دو صحنه دیر واکنش نشان دادند. بیرانوند هم روی گل دوم نمیتوانست کاری کند. علت این ضعف را باید در نوع چینش جست. با سه مهاجم و دو هافبک نفوذی، عملاً پوشش فضاهای پشت مدافعان کم میشود. نیوزیلند با پاسهای بلند و نفوذ از جناحین، بارها مدافعان ایران را دور زد. اگر دقت بازیکنان نیوزیلند بیشتر بود، شاید بیش از دو گل هم میزدند. قلعهنویی در نیمه دوم آزمون را به جای یکی از هافبکها آورد، اما باز هم ساختار دفاعی منسجم نشد. برای بازیهای بعد (به خصوص مقابل بلژیک و مصر)، قلعهنویی باید تصمیم بزرگی بگیرد. یا از همان ابتدا با دو هافبک دفاعی بازی کند (مثلاً عزتاللهی و یکی دیگر)، یا سیستم را به ۴-۲-۳-۱ تغییر دهد. با این خط دفاعی آسیبپذیر، ریسک سه مهاجم شاید خیلی بزرگ باشد.
رامین رضائیان، معمار بازگشت
رامین رضائیان امشب فوقالعاده بود. یک گل (دقیقه ۳۲)، یک پاس گل (به محبی در دقیقه ۷۸)، و چندین ارسال خطرناک. او نشان داد که چرا در سن ۳۴ سالگی هنوز فیکس تیم ملی است. رضائیان در کارهای هجومی، یک مهاجم اضافی است. در دفاع هم، اگرچه گاهی جا میماند، اما با تجربهاش خلأها را پر میکند. گل اول رضائیان، حاصل فرصتطلبی بود. بعد از برگشت توپ از مغانلو، او در جای درست ایستاده بود و ضربه فنی را به گوشه دروازه زد. پاس گل او به مغانلو نیز روی یک حرکت ترکیبی و نفوذ از راست بود. رضائیان در این مسابقه نشان داد که اگر تیم به او اعتماد کند، میتواند برگ برنده باشد. اما نگرانی بزرگ، سن رضائیان است. او ۳۴ ساله است. جام بعدی را شاید نداشته باشد. پس این احتمالاً آخرین جام جهانی اوست. چه خوب که با یک گل و یک پاس گل شروع کرد. امیدواریم در بازیهای بعد هم این روند را ادامه دهد.
محبی؛ اولین گل در اولین بازی
محبیدر اولین بازی جام جهانی خود، اولین گلش را زد. چه شروع رؤیایی برای مهاجم سپاهان. او در دقیقه ۷۸، روی پاس رضائیان، با ضربه ی سر، دروازه نیوزیلند را باز کرد. این گل، حاصل اعتماد قلعهنویی به او بود. محبی در این بازی فقط گل نزد. او در کارهای دفاعی هم مشارکت داشت. در دقیقه ۱۴، با یک تکل عالی، مانع از گلزنی کریس وود شد. در نبردهای هوایی، با وجود مدافعان بلندبالای نیوزیلند، خوب جنگید. شاید بهترین بازی ملی دوران حرفهایاش را انجام داد. حالا سوال اینجاست: در بازی بعد (مقابل بلژیک یا مصر)، آیا مغانلو باز هم فیکس است؟ با توجه به این نمایش درخشان، به نظر میرسد جایگاهش را تثبیت کرده باشد. آزمون هم میتواند به عنوان تعویض طلایی در نیمه دوم وارد شود.
مهدی طارمی، دقت لازم وجود ندارد
داستان تلخ مهدی طارمی در این بازی، تکرار شد. او یک شوت به تیر عمودی در نیمه اول زد (دقیقه ۲۳) و یک شوت به تیر افقی در نیمه دوم. هر دو میتوانستند گل باشند، اما نشدند. طارمی در موقعیتهای تکبهتک هم دقت کافی را نداشت. او همچنین در برخی صحنهها خودخواهی کرد و به جای پاس، شوت زد. قلعهنویی در وقت استراحت نیمه اول به او اعتراض کرد. با این حال، نباید از ارزش حرکات طارمی کم کرد. او با حرکتهایش مدافعان را خسته کرد، فضا ایجاد کرد، و چندین موقعیت ساخت. طارمی هنوز بهترین مهاجم ایران است، حتی در روزهای بدش. اما برای قهرمانی در جام جهانی (یا حداقل صعود از گروه)، طارمی باید دقتش را بالا ببرد. یک گل میتواند همه چیز را تغییر دهد. امیدواریم طارمی گلهایش را برای بازیهای بزرگتر (بلژیک و مصر) نگه داشته باشد. اگر او در آن بازیها بدرخشد، این دو تیر دروازه امروز فراموش میشوند.
گروه G پس از تساوی؛ همه چیز باز است
با این تساوی ۲-۲، گروه G در حساسترین حالت ممکن قرار گرفت. ایران ۱ امتیاز، نیوزیلند ۱ امتیاز. بلژیک و مصر نیز روز گذشته به تساوی ۱-۱ رسیده بودند. پس هر چهار تیم یک امتیازی هستند. این یعنی گروه کاملاً باز است و هر تیمی در بازی دوم برنده شود، شانس زیادی برای صعود خواهد داشت. بازی دوم ایران، مقابل برنده یا بازنده دیدار بلژیک-مصر نیست، بلکه مقابل یکی از این دو تیم است (بسته به برنامه ریزی فیفا). به هر حال، کار سخت خواهد بود. بلژیک با ستارگانی مثل دیبروینه و لوکاکو، مصر با صلاح و مرموش. ایران برای صعود، حداقل به ۴ امتیاز نیاز دارد. یعنی باید در یکی از دو بازی آینده پیروز شود. قلعهنویی بعد از بازی گفت: «ما میتوانستیم برنده شویم. اما یک امتیاز هم بد نیست. در بازیهای بعد، تهاجمیتر بازی خواهیم کرد.» امیدواریم این تهاجمیتر بودن، با دقت بیشتر در خط دفاعی همراه شود. در غیر این صورت، ممکن است بلژیک و مصر از اشتباهات ما استفاده کنند. جام جهانی تازه شروع شده است. هنوز همه چیز ممکن است.