آسیانیوز ایران؛ سرویس فرهنگی هنری:
جواد لگزیان - اندوه همیشه راهی پیدا میکند تا در هجوم زمان به تو تلفن کند و تو بر صندلی خیس پارک بر صندلی شماره هفت است که در عصر سهشنبهای غمگین میشنوی:
برایم یک دسته گل بیاور / در این روزها / که کلاغ ها در پشت بام بیمارستان قارقار می کنند/ زودتر به سراغم بیا /که میانسالی به شقیقهها رحم نمیکند
/بیدارم میکند /کلید را میزند/ بگزار در خیابان تنها قدم بزنم / و سیگار بکشم/ بگزار به یاد تو بیوفتم/ و باران موهایم را خیس کند/
کسی از روبرو بیاید/کسی که شبیه تو باشد/ و چند بار صدایم بزند / و من و باران در آغوش هم گریه کنیم.
شعرهای سهیلا دیزگلی حتی وقتی تابستان است دعوتی به پاییز است، دعوتی باشکوه که یادآوری میکند:
عصری... بر صندلی خیس پارک بر صندلی شماره هفت... در سهشنبهای غمگین....
سهیلا دیزگلی شاعر، نقاش و مدرس دانشگاه با فعالیت سی ساله در امر هنر فردی شناخته شده است که تابلوهایی به یادماندنی و شعرهایی زیبا سروده است که باید دید و باید خواند. کتاب صندلیِ شمارهی ۷ شعرهای سهیلا دیزگلی با عکس و طراحی جلد کیارنگ علائی، طراحی عنوان احسان مهدوی و ویراستاری بهار احمدی را انتشارات آرادمان رهسپار بازار کتاب کرده است.