آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
امروز در جاکارتا، تاریخ فوتسال آسیا یک فصل جدید و نفسگیر را به خود دید. فصلی که در آن، "پادشاه فوتسال آسیا" در مقابل چالشبرانگیزترین مدعی خود ایستاد و در پایان، تاج و تختش را حفظ کرد. صحنه، سالن اندونزی آرنا بود و بازیگران اصلی، شیران ایران و میزبانان پرانرژی اندونزی. هوای سالن از هیجان و فریاد هفده هزار هوادار اندونزیایی لبریز بود. پارچهنوشتههای بزرگ با شعار "تا آخرین قطره خون" نشان میداد که میزبان برای رسیدن به نخستین قهرمانی تاریخی خود، آماده هر فداکاری است. اما در میان این دریای از صدا، قلبهای هزار هوادار ایرانی نیز برای سفیدپوشان میتپید. از اولین دقیقه، بازی با سرعتی دیوانهوار آغاز شد. ایران زودتر پا به توپ شد و حسین طیبی، کاپیتان کارکشته، تنها در دقیقه چهارم کار را برای دروازه اندونزی سخت کرد. اما کسی فکر نمیکرد این تنها آغاز یک شب پر ماجرا باشد. اندونزی با شجاعتی وصفناشدنی و تکیه بر حمایت دیوانهوار تماشاگرانش، در عرض چند دقیقه سه گل پیدرپی زد و همه را شوکه کرد.
نیمه اول با نتیجه ۳ بر ۲ به سود اندونزی به پایان رسید. در رختکن ایرانیها، باید معجزهای رخ میداد. و معجزه با روحیه همیشگی تیم ملی آغاز شد. بازیکنان ایران در نیمه دوم مانند سیلی خروشان به سمت دروازه حریف یورش بردند. تیرهای دروازه، مهارهای دروازهبان اندونزی و بخت بد، مانع از گلزنی میشدند، اما ایرانیها تسلیم نمیشدند. دقیقه به دقیقه فشار بیشتر میشد. مهدی کریمی، دروازهبان ذخیره که در سیستم پاورپلی به زمین آمده بود، با یک ضربه دیدنی بازی را ۴ بر ۴ مساوی کرد. اما اندونزی دوباره پیش افتاد. وقت اضافی فرا رسید و در یک دقیقه و هجده ثانیه مانده به پایان، سالار آقاپور با ضربهای استثنایی بازی را ۵ بر ۵ کرد تا کار به پنالتی بکشد.
صحنه پنالتیها، صحنه آزمون اعصاب و غرور بود. مهدی رستمیها، دروازهبان ذخیره ایران که در طول مسابقه درون دروازه نبود، این بار مسوولیت سنگینی بر دوش داشت. او با مهار یک ضربه، قهرمانی را برای ایران ممکن کرد. باقر محمدی نیز که در طول بازی دروازهبان اول بود، در این صحنه حضور داشت. وقتی آخرین ضربه پنالتی اندونزی به بیرون رفت، سالن برای لحظهای ساکت شد و سپس فریاد شادی هزاران هوادار ایرانی و بازیکنان روی زمین طنینانداز شد. قهرمانی پس از یک نبرد حماسی به دست آمده بود. قهرمانی که شاید شیرینتر از همه دورههای قبل به چشمی آمد. این پیروزی، تنها یک جام نیست؛ نمایشی از روحیه مقاومت، تجربه و ایمان به پیروزی در سختترین شرایط است. داستان فینالی که برای همیشه در حافظه فوتسال جهان ثبت خواهد شد.
نبرد تاکتیکی؛ جسارت میزبان در مقابل سازماندهی ایران
سرمربی اسپانیایی اندونزی، هکتور سوتو، با یک نقشه جسورانه وارد میدان شد: فشار بالا از همان ابتدا و استفاده از سرعت بازیکنان برای غافلگیری دفاع ایران. این نقشه در دقایق اول به طور کامل نتیجه داد و سه گل سریع، حاصل همان فشار سازمانیافته و انتقال سریع توپ بود. اندونزی با این تاکتیک، قصد داشت بنیه روانی ایران را پیش از آنکه وارد بازی شود، در هم بشکند. در مقابل، وحید شمسایی و کادر فنی ایران، پس از شوک اولیه، به سرعت بازی را خواندند. تغییر در نحوه چینش دفاعی و افزایش مالکیت توپ در نیمه دوم، نشان از درک درست شرایط داشت. ایران با صبوری شروع به بازی از عمق زمین کرد و با استفاده از تجربه بازیکنانش، حریف را وادار به خطا در نیمه خودش نمود. پنج فوله شدن زودهنگام اندونزی در نیمه دوم، نتیجه همین تغییر تاکتیک بود. نکته کلیدی، استفاده ایران از سیستم پاورپلی (بازیکن اضافه) پس از پنج فوله شدن حریف بود. اگرچه در ابتدا گلزنی اتفاق نیفتاد، اما فشار مستمر و ایجاد موقعیتهای متعدد، هم انرژی اندونزی را گرفت و هم روانی بر آنان مسلط شد. این تسلط تاکتیکی در وقتهای اضافی نیز ادامه یافت و زمینهساز تساوی آخر و رفتن به پنالتی شد.
یک آزمون روانی پرفشار
این فینال، بیش از هر چیز یک نبرد روانی بود. اندونزی با پشتوانه هواداران پرشور و اشتیاق تاریخی برای قهرمانی، با انگیزهای وصفنشدنی وارد میدان شده بود. آنها برای اولین بار به فینال رسیده بودند و هیچ چیزی برای از دست دادن نداشتند. این حالت، خطرناکترین حریف را میسازد. تیم ایران اما زیر بار سنگین تاریخ و انتظار قرار داشت. آنها پادشاهان بلامنازع آسیا بودند و باید این عنوان را حفظ میکردند. هر بار که عقب میافتادند، فشار مضاعفی را تحمل میکردند. نمایش روحیه جنگندگی و عدم تسلیم پس از دریافت گلهای پیاپی، نشان از بلوغ روانی فوقالعاده این تیم دارد. بازیکنان به جای سرزنش یکدیگر، بیشتر برای جبران تلاش کردند. صحنه ضربات پنالتی، اوج این آزمون روانی بود. جایگزینی مهدی رستمیها به جای باقر محمدی برای مهار پنالتیها، یک تصمیم جسورانه و حساب شده بود که بر پایه علم و روانشناسی ورزشی اتخاذ شد. مهار یک ضربه توسط رستمیها و اجرای بینقص ضربات توسط ایرانیها، پیروزی نهایی را رقم زد. آنها در سختترین آزمون ممکن، اعصاب خود را کنترل کردند.
نقش کلیدی ستارهها و بازیکنان کهنه کار
در چنین بازی پر فشاری، نقش رهبران تیم تعیینکننده است. حسین طیبی، نه فقط با گلی که زد، بلکه با حضور مستمر و ایجاد فضای بازی، قلاده تیم را در دست داشت. او حتی با از دست دادن فرصتهایی در وقت اضافه، ناامید نشد و به بازی سازی ادامه داد. این نقش کاپیتانی در آرامکردن تیم پس از شوک اولیه حیاتی بود. سالار آقاپور نمونه دیگری از مسئولیتپذیری بود. او یک پنالتی مهم را از دست داد، اما زیر بار این شکست نرفت و در دقیقه پایانی وقت اضافه، با یک ضربه تحسینبرانگیز بازی را نجات داد. این توانایی در جبران اشتباه، ویژگی بازیکنان بزرگ است. بازیکنانی مانند بهروز عظیمی، سعید احمدعباسی و مهدی کریمی نیز هر کدام در لحظات حساس درخشیدند. کریمی که با پیراهن دروازهبان در سیستم پاورپلی به میدان آمده بود، با زدن گل تساوی بخش، یکی از قهرمانان خاموش این دیدار بود. این نمایش جمعی نشان میدهد این تیم، تنها به یک یا دو ستاره وابسته نیست.
تاثیر محیط و داوری در روند بازی
هواداران اندونزی، نقش ششمین بازیکن را به بهترین شکل ایفا کردند. فریادهای یکپارچه و ایجاد جو روانی، بهطور محسوسی انرژی بازیکنان میزبان را افزایش داده و بر تصمیمات سریع بازیکنان ایران تأثیر میگذاشت. بازی در چنین محیط خصمانهای، خود یک چالش بزرگ بود که تیم ایران با آن کنار آمد. داوری بازی نیز در برخی مواقع حساسیتبرانگیز بود. مردود اعلام شدن گل ایران به دلیل عبور توپ از خط طولی (که در گزارش لحظهبهلحظه به آن اشاره شد) و همچنین بررسی برخی صحنهها با ویدیو کمک داور (VAR)، ریتم بازی را تحت تأثیر قرار داد. تیم ایران با وجود برخی تصمیمات بحثبرانگیز، تمرکز خود را از دست نداد و بر حفظ کنترل متمرکز ماند. توانایی حفظ آرامش در این آشوب محیطی و قضایی، از عوامل مهم موفقیت بود. کادر فنی و کهنهسربازان تیم، دیگر بازیکنان را از درگیر شدن با این مسائل منع کردند و توجه آنها را به خود بازی معطوف نگه داشتند. این انضباط ذهنی، در کسب نتیجه نهایی بسیار مؤثر بود.
پیامدهای این قهرمانی برای فوتسال ایران و آسیا
این قهرمانی، از نظر اعتباری، شاید سنگینترین عنوان ایران در سالهای اخیر باشد. زیرا در سختترین شرایط ممکن (حریف میزبان، محیط پرحجم، بازی پرگل و پرافت) و با نمایش روحیه و کاراکتر به دست آمد. این پیروزی ثابت کرد که سلطه ایران بر فوتسال آسیا بر پایه یک سیستم قوی و روانی مقاوم استوار است و صرفاً برتری فردی نیست. برای اندونزی، این شکست هرچند دردناک، اما یک نقطه عطف تاریخی است. آنها ثابت کردند که دیگر یک تیم ساده نیستند و میتوانند برای قهرمانی بجنگند. این تجربه گرانبها، آینده درخشانتری را برای فوتسال این کشور رقم خواهد زد و رقابت در آسیا را به سطح جدیدی میبرد. در سطح کلان، این فینال پرگل و دیدنی، بهترین تبلیغ برای فوتسال آسیا بود. کیفیت بازی، هیجان و درام موجود، توجه جهانیان را بیشتر به این رشته جلب خواهد کرد. تیم ایران با این قهرمانی، با اعتماد به نفس و روحیهای بالا وارد دوره جدیدی میشود و مأموریت بعدی، درخشش در عرصه جهانی خواهد بود.