آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
گاهی در ورزش، داستانهایی رخ میدهد که از مرز واقعیت فراتر میروند و به افسانه میپیوندند. شب گذشته در سالن پرازدحام اندونزی آرنای جاکارتا، یکی از این داستانهای جادویی رقم خورد، جایی که تیم ملی فوتسال اندونزی، با روحیهای غیرقابل تصور، ژاپن را در مهلکه وقت اضافه مغلوب کرد تا برای نخستین بار به فینال قهرمانی آسیا برسد. این پیروزی، تنها یک صعود ساده نبود؛ یک تولد دوباره بود. تولد تیمی که سالها در حاشیه قرار داشت، اما امروز با قلبی به بزرگی یک قاره، به مرکز توجه فوتسال آسیا تبدیل شده است. آنان با نمایشی از تسلیمناپذیری، ثابت کردند که رؤیاها به شرط باور، بالدار میشوند. ژاپن، این ابرقدرت همیشگی آسیا، از ابتدا با همان جدیت و سرعت معروف خود میتاخت. ساموراییهای آبی، میدان را عرصه تاختوتاز خود میدیدند و بارها میزبان را در تنگنا قرار دادند. اما اندونزی، نه تنها در این طوفان اولیه مقاومت کرد، که با یک ضدحمله درخشان، نخستین ضربه را وارد کرد.
نیمه دوم، صحنه قدرتنمایی کامل گارودا بود. فشار بیامان و پرسینگ از خط حمله، ژاپن را دچار اشتباهات مکرر کرد. وقتی گل دوم اندونزی به ثمر رسید، گویی فینال در آغوش میزبان است. اما فوتسال، همیشه درس فروتنی میدهد. ژاپن با رگهای از تجربه و غرور ساموراییها، به آرامی اما مصمم، دوباره برخاست. سه بار اندونزی پیش افتاد و سه بار ژاپن تساوی کرد. هر بار که گمان میرفت روحیه میزبان در هم میشکند، آنان دوباره قد برمیافراشتند. وقت قانونی در هیجان ۳-۳ متوقف شد، گویی قرار نیست این نبرد هیچگاه پایان یابد. وقت اضافه، میدان نبرد نهایی بود. در اینجا بود که افسانه واقعی شد. اندونزی که از آزمون سخت ۴۰ دقیقه سربلند بیرون آمده بود، گویی تازه انرژی گرفته بود. دو گل دیگر در دو وقت اضافه، نه تنها ژاپن را بر خاک نشاند، که پیامی به تمام آسیا فرستاد: «عصر جدیدی از قدرتهای فوتسال آسیا آغاز شده است.»
حالا نوبت ایران است. تیم ملی فوتسال ایران، این غول خفته آسیا که سالهاست در انتظار بازپسگیری عنوان قهرمانی به سر میبرد، باید در فینال به مصاف این رؤیای زنده بیاید. تقابلی میان سنت و تجربه ایران، با هیجان و انفجار انرژی اندونزی. اندونزی با تکیه بر نسلی که چهار سال پیش شکست را چشید و امروز پیروزی را میآفریند، به فینال رسیده است. ایران با تکیه بر تاریخ پرافتخار و کهنهسربازان آزموده خود. شنبه، روزی است که یک رؤیا یا به واقعیت میپیوندد، یا در برابر واقعیتی قدرتمند رنگ میبازد.
روانشناسی یک برگشت تاریخی؛ چرا اندونزی برنده شد؟
پیروزی اندونزی بیش از هر چیز یک پیروزی روانی بود. در شرایطی که بسیاری از تیمها در دقیقه ۳۹ و با عقبافتادگی، روحیه خود را میبازند، بازیکنان ژاپن باور داشتند که میتوانند معجزه کنند. این باور ریشه در عملکرد کل تورنمنت داشته است؛ آنها خود را به عنوان تیمی که میتواند به سادگی به اندونزی ضربه بزند، ساخته بودند. نقش کاپیتان و مربی در حفظ آرامش و امید در این لحظات بحرانی، کلیدی است. مربی اندونزی با تعویضهای به موقع و تاکتیک پرفشاری که حتی در دقایق پایانی اجرا شد، این پیام را به بازیکنان داد که باید ببرند. این تدبیر، انگیزه کافی را به انرژی تهاجمی تبدیل کرد. این رویداد نشان میدهد که در فوتسال، به دلیل کوچک بودن زمین و تعداد کمتر بازیکنان، تغییر نتیجه در دقایق پایانی بسیار محتملتر از فوتبال است. یک اشتباه کوچک دفاعی یا یک حمله برقآسا میتواند در عرض چند ثانیه همه چیز را تغییر دهد. اندونزی بر این ویژگی ذاتی فوتسال حساب باز کرد.
تحلیل تاکتیکی؛ نقطه ضعف ژاپن و قدرت اندونزی در وقت اضافه
ژاپن در اکثر دقایق بازی کنترل میدان را در دست داشت و با برنامهای منظم پیش میرفت. اما به نظر میرسد پس از گل سوم، ذهنیت آنها به سمت حفظ نتیجه متمایل شد. این تغییر ذهنیت ناخودآگاه، فضا را برای فشار تمامقد اندونزی باز کرد. دفاع ژاپن در دقایق پایانی منفعل شد. در وقتهای اضافه، کاملاً مشخص بود که اندونزی از لحاظ روانی و فیزیکی برتر است. ژاپن که شوک تساوی را تجربه کرده بود، نتوانست خود را دوباره سازماندهی کند. از سوی دیگر، اندونزی با استفاده از همین شور و هیجان، حملات سریع و یکضرب خود را تشدید کرد. بازیکنان جایگزین اندونزی با انرژی فراوان، بر خستگی بازیکنان ژاپن غلبه کردند. نکته مهم، استفاده اندونزی از تمام عرض زمین در وقت اضافه بود. آنها با جابهجایی سریع توپ، دفاع ژاپن را خسته کرده و فضاهای خالی ایجاد کردند. دو گل پایانی حاصل همین خستگی دفاعی و اشتباهات ناشی از فشار روانی بود.
چالش پیش روی ایران؛ مطالعه حریف احساساتی و خطرناک
ایران در فینال با تیمی کاملاً متفاوت از حریفان مرحله حذفی خود روبرو خواهد شد. اندونزی برخلاف عراق که دفاعی و منفعل بازی کرد، تیمی تهاجمی، پرتلاطم و با اعتماد به نفس فوقالعاده بالا است. آنها چیزی برای از دست دادن ندارند و همین آنها را بسیار خطرناک میکند. استراتژی ایران باید مبتنی بر کنترل هیجان ابتدای بازی باشد. اندونزی قطعاً با همان شور و انرژی بالا وارد زمین خواهد شد. اگر ایران بتواند در ۱۰ دقیقه اول گل نخورد و حتی با یک ضدحمله زودهنگام پیشافتادگی بگیرد، میتواند این شور را تا حدی خنثی کند. دفاع ایران باید کاملاً متمرکز و بدون اشتباه باشد. اندونزی در ضدحملهها و حملات سریع بسیار خطرناک است. سازماندهی دفاعی و پوششدهی باید در بالاترین سطح باشد. همچنین، دروازهبانی ایران (باقر محمدی) ممکن است در این بازی شلوغ، نقش تعیینکنندهتری پیدا کند.
نقاط قوت ایران برای مقابله با این موج
ایران از نظر فنی، تاکتیکی و تجربه، هنوز برتر است. بازیکنانی مانند طیبی، عظیمی و درخشانی، در بازیهای بزرگ و تحت فشار تجربه کافی دارند. این آرامش و تجربه میتواند در برابر هیجان جوانهای اندونزی یک امتیاز بزرگ باشد. عمق نیمکت ایران نیز یک برتری است. وحید شمسایی میتواند از تعویضهای مؤثر برای حفظ شدت بازی در تمام دقایق استفاده کند. این در حالی است که اندونزی ممکن است پس از یک بازی سخت و نفسگیر در وقت اضافه، با خستگی فیزیکی روبرو شود. توانایی ایران در بازی با توپ و حفظ مالکیت، کلید کنترل این حریف پرجنبوجوش است. اگر ایران بتواند توپ را دور از دروازه خود نگه دارد و بازی را در نیمه حریف جاری کند، انرژی اندونزی صرف دفاع خواهد شد و از شدت حملات آن کاسته میشود.
پیشبینی فینال و عوامل تعیینکننده
فینال، به احتمال زیاد بازی پرگلی نخواهد بود. هر دو تیم محتاطتر عمل خواهند کرد، زیرا جایزه بسیار بزرگی در میان است. اولین گل میتواند نقش بسیار تعیینکنندهای داشته باشد. تیمی که پیش بیفتد، کنترل روانی بازی را نیز در دست خواهد گرفت. عامل تعیینکننده، «مدیریت احساسات» است. تیمی که بتواند هیجان فینال و جو سالن را بهتر مدیریت کند، برنده خواهد بود. ایران در این زمینه باتجربهتر است، اما اندونزی با روحیه بیپروای خود میتواند این معادله را برهم بزند. در نهایت، کیفیت فردی و نظم تاکتیکی ایران، اگر تحت تاثیر هیجان قرار نگیرد، میتواند تفاوت را ایجاد کند. پیشبینی میشود ایران با کنترل بازی و استفاده از تجربه، بتواند در زمان مناسب حریف را شکست دهد. اما مطمئناً این پیروزی، آسان و بدون دردسر نخواهد بود. اندونزی تا آخرین لحظه خواهد جنگید.