آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
اتلتیکو مادرید دیهگو پابلو سیمئونه را دیگر نمیتوان تنها با کلیشههایی چون «تیم بسته»، «سنگین» و «متکی به مقاومت» تعریف کرد. در این فصل از لیگ قهرمانان اروپا، اعداد داستان دیگری را روایت میکنند. مجموعه سرخوسفیدپوش مادرید در ۱۵ بازی ۳۵ گل به ثمر رسانده است؛ میانگین ۲.۳۳ گل در هر مسابقه. در بازی رفت نیمهنهایی مقابل آرسنال، ۱۸ بار به سمت دروازه حریف شلیک کردند، مالکیت توپ بیشتری داشتند، پاسهای بیشتری دادند و امید گل بالاتری نسبت به انگلیسیها ثبت کردند. حالا اتلتیکو با امید کامل راهی لندن میشود. سیمئونه برچسب «فوقدفاعی» بودن را از خود کنده است و میخواهد در ورزشگاه امارات ثابت کند که این اتلتیکو دیگر با تابلوی قدیمی «تیم دفاعی» زندگی نمیکند. سالهاست که اتلتیکوی سیمئونه با اتیکتی همراه بوده که پاک کردنش دشوار است: تیمی دفاعی با بلاک پایین که اهل زجر کشیدن است و منتظر اشتباه حریف میماند تا ضربهاش را بزند. اما این دوره از لیگ قهرمانان در حال قدیمی کردن آن تصویر است. دادههای لیگ قهرمانان این موضوع را بهتر از هر حسی توضیح میدهند. اتلتیکو به عقب نشستن و انتظار کشیدن بسنده نمیکند؛ آنها وارد محوطه جریمه میشوند و حملات خود را با تداوم حفظ میکنند.
۱۶۲ شوت در چارچوب، ۸۳ ضربه کرنر و ۱۴۳ پاس گل کلی در این فصل، از اتلتیکویی حکایت دارد که نان تکموقعیتهای اتفاقی یا حملات جرقهای را نمیخورد. این تیم موقعیت میسازد، فشار میآورد و تهدید میکند. در رأس این حملات، خولین آلوارز، «عنکبوت» آرژانتینی، با ۱۰ گل در لیگ قهرمانان امسال ایستاده است. هیچکس در تاریخ اتلتیکو در یک فصل از این رقابتها به این رقم نرسیده بود. در این گزارش، با تکیه بر آمار و ارقام، تحول تاکتیکی اتلتیکو سیمئونه، نقش آلوارز و سورلوت، و شانس این تیم برای فتح لندن و صعود به فینال را بررسی میکنیم.
آمار خیرهکننده اتلتیکو در این فصل؛ ۳۵ گل و ۱۶۲ شوت در چارچوب
اعداد و ارقام فصل جاری لیگ قهرمانان اتلتیکو مادرید را نمیتوان نادیده گرفت. تیم سیمئونه در ۱۵ بازی ۳۵ گل به ثمر رسانده است. میانگین ۲.۳۳ گل در هر مسابقه رقمی است که بسیاری از تیمهای هجومیتر اروپا نیز به آن غبطه میخورند. نکته قابل توجه دیگر، حجم شوتزنی این تیم است. اتلتیکو در این فصل ۱۶۲ شوت در چارچوب داشته و ۸۳ ضربه کرنر گرفته است. این آمار نشان میدهد که برخلاف تصور عمومی، تیم مادریدی نه تنها حمله میکند، بلکه به صورت مداوم و سیستماتیک این کار را انجام میدهد. آنها منتظر یک فرصت اتفاقی نمیمانند، بلکه با خلق موقعیتهای پی در پی، دروازه حریف را تحت فشار قرار میدهند. ۱۴۳ پاس گل کلی دیگر آمار شاخص این تیم است. یعنی اتلتیکو در ساخت حملات خود، از الگوهای از پیش طراحی شده و همکاری گروهی استفاده میکند، نه تکیه بر نبوغ فردی یک یا دو بازیکن. این تیم به بلوغ تاکتیکی رسیده که در آن هر بازیکنی میتواند موقعیتساز باشد.
بازی رفت مقابل آرسنال؛ تیمی که پنهان نشد
بازی رفت نیمهنهایی در متروپولیتانو، بهترین ویترین برای نمایش تحول اتلتیکو بود. نتیجه ۱-۱ شاید در نگاه اول چندان چشمگیر نباشد، اما آمار بازی داستان دیگری روایت میکند. اتلتیکو ۱۸ بار به سمت دروازه آرسنال شلیک کرد؛ تقریباً دو برابر حریف انگلیسی. اما مهمتر از کمیت، کیفیت رویکرد بود. اتلتیکو با ۵۱.۶ درصد مالکیت توپ، آمار پاسهای بیشتر و شاخص امید گل بالاتر، نشان داد که از بازی عقبنشینی و دفاع صرف خبری نیست. آنها بدون از دست دادن کنترل، حمله کردند، فشار آوردند و دروازه بان آرسنال (رایا) را به یکی از چهرههای برتر مسابقه تبدیل کردند. با این حال، یک نقطه ضعف نیز در این بازی نمایان شد: دقت در ضربات آخر. از ۱۸ شوت اتلتیکو، تنها ۴ شوت داخل چارچوب بود. تیم مادریدی موقعیت ساخت، فشار آورد و تهدید کرد، اما در لحظه نهایی، دقت کافی را نداشت. این همان بخشی است که برای بازی برگشت در لندن باید بهبود یابد. پایه و اساس کار اما محکم است.
خولین آلوارز؛ رکوردشکن تاریخ اتلتیکو در لیگ قهرمانان
اگر یک نام را به عنوان نماد تحول هجومی اتلتیکو در این فصل معرفی کنیم، آن نام خولین آلوارز، مهاجم آرژانتینی ملقب به «عنکبوت» است. آلوارز تا اینجای لیگ قهرمانان ۱۰ گل به ثمر رسانده و رکوردی تاریخی از خود به جای گذاشته است. هیچ بازیکنی در تاریخ باشگاه اتلتیکو مادرید نتوانسته بود در یک فصل از این رقابتها به این تعداد گل برسد. تأثیر آلوارز فقط به گلزنی خلاصه نمیشود. او مهاجمی است که مدافعان را جذب میکند، فضا برای هم تیمیهایش ایجاد میکند، شوت میزند و خطر میآفریند. او به حملات اتلتیکو معنا بخشیده و فانوس دریایی خط حمله این تیم در شبهای بزرگ اروپایی بوده است. در اطراف آلوارز، سورلوت با ۶ گل، یورنته با نفوذ از خط دوم، جولیانو سیمئونه با انرژی سرشار، گریزمان با خلاقیت همیشگی و مدافعان کناری تهاجمی، یک شبکه هجومی کامل شکل گرفته است. دیگر همه چیز به یک بازیکن بستگی ندارد. این اتلتیکو از چندین جهت میتواند به دروازه حریف آسیب بزند.
مقایسه با بازی پاریس و بایرن؛ روایت دو نوع کارایی متفاوت
در شب برگزاری دو بازی رفت نیمهنهایی، فوتبال اروپا دو روایت کاملاً متفاوت از کارایی تهاجمی را به نمایش دید. در پاریس، پاریسنژرمن و بایرن مونیخ نبردی ۹ گله به راه انداختند. اما این فقط تعداد گلها نبود که چشمها را خیره کرد، بلکه دقت حیرتانگیز آنها بود. از ۲۲ شوت دو تیم، ۱۳ شوت داخل چارچوب بود؛ یعنی حدود ۶۰ درصد اثربخشی. در سوی مقابل، اتلتیکو و آرسنال روایت تلاش بیپایان اما کماثر را رقم زدند. ۲۹ شوت از سوی تیم مادریدی، اما تنها ۶ بار در چارچوب (دقتی حدود ۲۰ درصد). این مسابقه سرشار از فشار بود، مانند کوبیدن پی در پی چکش، اما با نشانهگیری که در لحظات سرنوشتساز تنظیم نبود. این تفاوت لزوماً به معنای دفاعی بودن بازی اتلتیکو - آرسنال نیست. ۲۹ شوت ناشی از یک رویکرد بسته نیست، بلکه حاصل اصراری مداوم است. اتلتیکو به دنبال تمام کردن مکرر جملات هجومی خود بود، اما در آخرین حرکت دقت کافی را نداشت. برای بازی برگشت، رمز موفقیت اتلتیکو در لندن، افزایش همین دقت از ۲۰ به ۴۰ درصد است.
چالش لندن؛ سیمئونه در آستانه زدودن نهایی برچسبها
حالا همه چیز در ورزشگاه امارات مشخص خواهد شد. نتیجه ۱-۱ رفت، سرنوشت صعود را کاملاً باز نگه داشته و اتلتیکو را ملزم میکند تا بخش زیادی از آنچه در متروپولیتانو انجام داد را تکرار کند، اما این بار با دقتی بالاتر. مزیت بزرگ اتلتیکو این است که دیگر نیازی به تغییر سبک بازی ندارد. آنها در خانه حریف نیز میتوانند همان تیم هجومی و فشارآور باشند. سیمئونه نشان داده که از جسارت تاکتیکی لازم برای رویارویی چشم در چشم با هر حریفی برخوردار است. برخلاف گذشته که شاید دربی امارات به دنبال حفظ یک تساوی بدون گل بود، این بار اتلتیکو به دنبال گل زدن خواهد بود. آمار خطاهای بازی رفت (تنها ۷ خطا) نیز نشان میدهد که این تیم بدون بینظمی و آشوب، حمله میکند. اگر اتلتیکو بتواند همان نمایش هجومی و پرفشار متروپولیتانو را در لندن پیاده کند و این بار دقت در ضربات آخر را افزایش دهد، نه تنها میتواند به فینال راه یابد، بلکه برای همیشه برچسب «تیم دفاعی محض» را از پیشانی سیمئونه و تیمش خواهد زدود. چولو راه را میشناسد و میخواهد ثابت کند که این اتلتیکو دیگر با تابلوی قدیمی زندگی نمیکند. لندن، صحنه نهایی این اثبات خواهد بود.