آسیانیوز ایران؛ سرویس فرهنگی هنری:
دکتر پوریا زرشناس - دبیر ارشد تحریریه آسیانیوز ایران
سریال «در و تخته» به کارگردانی محسن امانی و تهیه‌کنندگی مسعود ملکی، یکی از آثار تازه شبکه دو سیما است که با «ایده اولیه جذاب و چالش‌برانگیز» (جابه‌جایی نوزادان در بیمارستان و پیامدهای شرعی و اجتماعی آن) توانسته است توجه مخاطبان را به خود جلب کند. این مجموعه ۱۱ قسمتی که در مرکز سریال سوره تولید شده، داستان دو پدر (با بازی نادر فلاح و سید علی صالحی) را روایت می‌کند که پس از هفده سال متوجه می‌شوند دختر و پسرشان در بدو تولد جابه‌جا شده‌اند و دختر نسبت به خانواده‌ای که سال‌ها در آن بزرگ شده، از نظر شرعی نامحرم است. سریال با «نگاه کاربردی به ازدواج آسان» و «پرهیز از شعارزدگی» تلاش می‌کند «نیاز اصیل جوانان به ازدواج» را به تصویر کشد.
خلاصه داستان
دو خانواده پس از هفده سال متوجه می‌شوند نوزادانشان در بیمارستان جابه‌جا شده‌اند. پرستاری که از ابتدا به این ماجرا مشکوک بوده، حالا به دلیل عذاب وجدان و بیماری، حقیقت را فاش می‌کند. اما نقطه اوج داستان زمانی رقم می‌خورد که مشخص می‌شود دختر، شیر نامادری خود را نخورده و از نظر شرعی نسبت به خانواده‌ای که در آن بزرگ شده، نامحرم است. پدرها که بنا بر مصلحت نمی‌خواهند کسی جز خودشان از این موضوع آگاه شود، باید راه‌حلی برای این مشکل پیدا کنند. آنها تصمیمی می‌گیرند که تغییرات اساسی در زندگی‌شان ایجاد می‌کند.
«نادر فلاح» در نقش یکی از پدران خانواده (که با نقش‌های منفی شناخته می‌شود) در این سریال در نقشی «مثبت و طنز» ظاهر شده و تصویری از یک «پدر خانواده‌دوست و آرام» ارائه داده است. «سید علی صالحی» (در نقش پدر دیگر) نیز بازی «قابل قبول» و «هماهنگ» با فضای سریال دارد. «آشا محرابی» (در نقش همسر علی صالحی)، «بهار نوحیان» و «محمد فیلی» نیز در سطح قابل قبولی ظاهر شده‌اند. «شهین تسلیمی» و «پیمان نوری» نیز در نقش‌های مکمل در سطح خوبی ظاهر شده‌اند. در مجموع، «در و تخته» یک «سریال اجتماعی-دینی متفاوت» است که با «ایده جسورانه»، «بازی‌های خوب» و «نگاه کاربردی به ازدواج»، توانسته است توجه مخاطبان را به خود جلب کند. تماشای آن را به علاقه‌مندان سریال‌های خانوادگی و اجتماعی توصیه می‌کنیم.
فیلمنامه و ساختار روایی
فیلمنامه «در و تخته» (نوشته محسن امانی) از یک «ایده مرکزی» جذاب (جابه‌جایی نوزادان و نامحرمی دختر) و «ساختار خانوادگی-اجتماعی» بهره می‌برد . با این حال، فیلمنامه در «بسط» و «پرداخت» این ایده، دچار «کندی» و «سطحی‌نگری» جزئی شده است. «گره‌های داستانی» (فاش شدن راز و تصمیم پدرها) به خوبی «بسط» و «پرداخت» می‌شوند، اما «ریتم» سریال در برخی قسمت‌ها «کند» می‌شود. همچنین «پایان‌بندی» سریال چنان «قابل پیش‌بینی» است که از «تأثیر عاطفی» لازم بی‌بهره می‌ماند.
کارگردانی و فیلمبرداری
محسن امانی در «در و تخته» کارگردانی «مطمئن» و «هماهنگ» با فضای سریال ارائه داده است. او با «نماهای بسته» (برای ثبت ریزه‌های احساسی بازیگران) و «نماهای باز» (برای نمایش فضای خانواده) به «فضاسازی» کمک کرده است. «فیلمبرداری» در سطح «قابل قبول» قرار دارد.
موسیقی و طراحی صحنه
«موسیقی متن» با «فضای خانوادگی» سریال هماهنگ است . «طراحی صحنه و لباس» (که نام طراح در اطلاعات موجود نیست) در سطح «معمولی» قرار دارد و فضای سریال را بازآفرینی کرده است. «در و تخته» را در مقایسه با سایر سریال‌های اجتماعی-دینی سیمای ایران (مثل «زیر نور ماه» (۱۳۷۹) و «پایتخت» (۱۳۹۰)) باید ارزیابی کرد. این سریال از نظر «ایده» و «نگاه کاربردی به ازدواج» در سطح قابل قبولی قرار دارد، اما از نظر «ریتم» و «نوآوری» در سطح پایین‌تری است.