آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
ورزشگاه سیاتل امشب میزبان یکی از مهمترین و پرتنشترین دیدارهای مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ بود. آمریکای میزبان که با تکیه بر حمایت ۷۰ هزار تماشاگر پرشور به میدان آمده بود، در برابر بلژیکِ باتجربه و قدرتمند، نمایشی کمنقص ارائه داد اما در نهایت، 4 بر ۱ مغلوب شد تا رویای صعود برای همیشه به پایان برسد. بلژیک که با هدایت رودی گارسیا، یکی از بهترین نمایشهای تاکتیکی خود را به معرض دید گذاشت، از همان ابتدا نشان داد که برای تفریح به سیاتل نیامده است. شارل د کتلار، ستاره جوان این تیم، با یک گل و یک پاس گل، نقش بیبدیلی در این پیروزی داشت و هانس واناکِن نیز با گلی که در دقیقه ۵۷ به ثمر رساند، برگ برندهٔ نهایی را بر روی میز گذاشت.
نیمهٔ اول این بازی، با برتری ۲ بر ۱ بلژیک به پایان رسید. د کتلار در دقایق ۹ و ۳۳، دو گل تماشایی به ثمر رساند و آمریکا نیز توسط مالک تیلمن در دقیقه ۳۱، یکی از گلها را جبران کرد. اما نیمهٔ دوم، داستان دیگری رقم خورد. شاگردان گارسیا با فروتنی و آرامش، توپ را در اختیار گرفتند و با استفاده از ضدحملات مرگبار، آمریکا را به زانو درآوردند. دقیقه ۵۷، نقطهٔ عطف این مسابقه بود. شارل د کتلار، با یک حرکت انفرادی و پاسی طلایی، هانس واناکِن را در موقعیت تکبهتک با دروازهبان آمریکا قرار داد و این بازیکنِ جانشین، با یک ضربهٔ دقیق، دروازهٔ میزبان را برای سومین بار باز کرد. این گل، عملاً روحیهٔ آمریکاییها را در هم شکست و آنها را برای بازگشت به بازی ناامید کرد. در نهایت لوکاکو در دقیقه 93 گل چهارم زد و میخ تابوت آمریکا را محکم کرد.
رودی گارسیا، سرمربی بلژیک، با تعویضهای هوشمندانهاش در نیمهٔ دوم (از جمله ورود روملو لوکاکو و جرمی دوکو)، به تیمش عمق و تنوع تاکتیکی بیشتری بخشید. در سوی مقابل، پوچتینو با ورود جیوانی رینا و سباستین برهالتر، سعی در تغییر روند بازی داشت، اما این تغییرات نتوانست خلأ هجومی و دفاعی تیمش را پر کند. مالک تیلمن، که در نیمهٔ اول بهترین بازیکن آمریکا بود، در نیمهٔ دوم نیز چند موقعیت خوب ایجاد کرد، اما در برابر سیستم دفاعی منسجم بلژیک، کاری از پیش نبرد. کارت زردی که در دقیقه ۶۹ برای او به نمایش درآمد، نشان از ناامیدی و فشار روانی بر روی بازیکنان آمریکا داشت. در نهایت، بلژیک با این پیروزی 4 بر ۱، به مرحلهٔ یکچهارم نهایی صعود کرد و حالا باید به مصاف اسپانیا برود. این دو تیم، در یکی از جذابترین دیدارهای این مرحله، به دنبال کسب سهمیهٔ نیمهنهایی خواهند بود.
عملکرد تاکتیکی بلژیک؛ چرا این تیم بر آمریکا غلبه کرد؟
بلژیک در این بازی، یک نمایش متعهدانه و بالغ از خود ارائه داد. برخلاف برخی از تیمهای بزرگ که در بازیهای حذفی دچار استرس میشوند، شیاطین سرخ با سیستم ۲-۳-۱-۴ و اتکا به تجربهٔ بازیکنانی مثل یوری تیلمانس و تیموتی کاستانیه، توانستند میانهٔ میدان را کاملاً در اختیار بگیرند. کلید پیروزی بلژیک، سرعت انتقال توپ از دفاع به حمله و استفادهٔ هوشمندانه از فضاهای پشت مدافعان آمریکا بود. دو گلی که د کتلار به ثمر رساند، دقیقاً حاصل همین انتقالهای سریع و پاسهای عمقیِ راسکین و تروسار بود. از سوی دیگر، سیستم دفاعی بلژیک (با سه مدافع میانی و دو هافبک دفاعی) اجازه نداد آمریکا در محوطهٔ جریمه صاحب موقعیت شود؛ بهطوری که مت فریس، دروازهبان آمریکا، حتی یک مهار سخت هم انجام نداد. این یعنی بلژیک با یک بازی بینقص از نظر موقعیتی، آمریکا را نه فقط از نظر گل، که از نظر کنترل بازی، شکست داد.
نقاط ضعف آمریکا؛ چرا میزبان نتوانست از حمایت تماشاگران استفاده کند؟
آمریکا با وجود ارائهٔ یک بازی پرانرژی و جنگنده، در سه حوزهٔ کلیدی شکست خورد:
- نخست، عمق دفاعی. مدافعان آمریکا، بهویژه تیم ریم و کریس ریچاردز، در برابر نفوذهای سرعتی د کتلار و تروسار، دچار جاگیری اشتباه شدند و بارها اجازه دادند مهاجمان بلژیک پشت سر آنها قرار بگیرند.
- دوم، فقدان خلاقیت در میانهٔ میدان. وستون مککنی و تایلر آدامز، اگرچه در فاز دفاعی خوب کار کردند، اما در فاز هجومی قادر به تغذیهٔ بالوگان و پولیسیچ نبودند و پاسهای عمقی مؤثری از آنها دیده نشد.
- سوم، مدیریت اشتباه تعویضها. پوچتینو اگرچه با ورود جیوانی رینا، سعی در افزایش خلاقیت داشت، اما زمانبندی تعویضها (بهویژه خروج پولیسیچ در دقیقه ۵۹) نشان داد که آمریکا به جای تعقیب بازی، به دنبال جلوگیری از گلهای بیشتر بوده است. در مجموع، آمریکا یک «تیم با قلب بزرگ» اما «فاقد هوش تاکتیکیِ کافی» در این بازی به نظر میرسید.
نقش ستارههای بلژیک (د کتلار، واناکِن و گارسیا) در نتیجهی بازی
شارل د کتلار، بیش از یک مهاجم، یک «بازیسازِ گُلزن» بود. او نه تنها دو موقعیت را به گل تبدیل کرد، بلکه در صحنهٔ گل سوم، با حرکت به سمت چپ و پاس طلایی به واناکِن، یکی از بهترین نمایشهای فردیِ این جام را ارائه داد.
هانس واناکِن که به عنوان یار تعویضی و پس از خروج واناکن (دقیقه ۲۱) وارد زمین شد، با گلی که در دقیقه ۵۷ به ثمر رساند، نشان داد که چرا گارسیا به عمق نیمکت تیمش اعتماد دارد.
رودی گارسیا، سرمربی بلژیک، با دو تصمیم کلیدی، بازی را مدیریت کرد:
۱. تعویض زودهنگام واناکن (که بعداً مشخص شد مصدومیت داشته) با اونانا، که میانهٔ میدان را محکمتر کرد.
۲. ورود لوکاکو و دوکو در دقیقه ۶۷، که نه فقط به حفظ نتیجه، که به افزایش قدرت هجومی و کنترل ضربات ایستگاهی کمک کرد. گارسیا ثابت کرد که «ترس از شکست» را کنار گذاشته و به دنبال «غلبهٔ کامل» است.
تحلیل آماری و تأثیر مالکیت توپ بر جریان بازی
آمار بازی نشان میدهد که آمریکا با وجود ۶۸ درصد مالکیت توپ، در شوتهای در چارچوب (۰ در مقابل ۱ برای بلژیک) و امید گل (۰.۰۸ در مقابل ۰.۱۴) عملکرد ضعیفتری داشته است. این یعنی مالکیتِ بدونِ خلاقیت، نه تنها مفید نیست، بلکه به تیم حریف اجازه میدهد با ضدحملاتِ کمتعداد اما مرگبار، نتیجه را به نفع خود تغییر دهد. بلژیک با ۳۲ درصد مالکیت، ولی با ۲ شوت در چارچوب (که هر دو تبدیل به گل شدند)، نشان داد که کیفیت بر کمیت در بازیهای حذفی برتری دارد. همچنین، پاسهای موفق بلژیک (۷۵ درصد) اگرچه کمتر از آمریکا (۸۹ درصد) بود، اما اغلب این پاسها در نیمهٔ زمینِ حریف و در موقعیتهای کلیدی انجام شده است. این یعنی «اثربخشی پاس» به مراتب مهمتر از «تعداد پاس» است.
چشم انداز یکچهارم نهایی؛ بلژیک در برابر اسپانیا، تقابل دو سبک متضاد
صعود بلژیک به یکچهارم نهایی، آنها را در برابر اسپانیا قرار میدهد؛ تیمی که با ارائهٔ یک بازی مالکانه و مبتنی بر پاسهای کوتاه، یکی از مدعیان اصلی قهرمانی است. این دیدار، تقابل «ضدحملههای برقآسای بلژیک» و «تیکیتاکای اسپانیا» خواهد بود. کلید موفقیت بلژیک در این بازی، قطع کردن پاسهای میانی اسپانیا (با پرسینگ بالا) و استفاده از سرعتِ دوکو و تروسار در جناحین است. از سوی دیگر، اسپانیا با خط دفاعیِ پیشرویی که دارد، ممکن است برابر ضدحملات بلژیک آسیبپذیر باشد. این مسابقه، نه فقط یک تقابل فنی، که یک نبردِ روانی و تاکتیکی خواهد بود که در آن، «مدیریت دقیقههای آخر» و «استفادهٔ بهینه از تعویضها» میتواند سرنوشتساز باشد. اگر بلژیک بتواند مانند بازی با آمریکا، خونسردی خود را حفظ کند و از هر موقعیت بهرهبرداری کند، شانس زیادی برای صعود به نیمهنهایی خواهد داشت.