آسیانیوز ایران؛ سرویس فرهنگی هنری:
دکتر پوریا زرشناس - دبیر ارشد تحریریه آسیانیوز ایران
فیلم «پاریس تا پاریس» ساخته محمدحسین لطیفی (کارگردان «سرعت» - ۱۳۸۰)، یکی از آثاری است که با وجود یک «ایده مرکزی» جذاب، در «اجرا» و «فیلمنامه» به شدت دچار «نپختگی» و «سطحینگری» شده است. داستان درباره «یونس» (با بازی حسین یاری)، جانباز شیمیایی است که برای درمان دردهای جسمانیاش به پاریس سفر میکند. در این سفر، با دخترکی فرانسوی روبرو میشود که شباهت عجیبی به دختر خودش، «ستاره» دارد. این «شباهت» (که هسته اصلی درام است) چنان «گلدرشت» و «بیمقدمه» به فیلم وارد میشود که مخاطب را «دچار دافعه» میکند و «باورپذیری» را از بین میبرد.
لطیفی در گفتوگوهای خود، فیلم را «مرثیهای» برای قهرمانان جنگ و «واگویه علایق شخصی» خود خوانده است. او اعتراف کرده که فیلم را به عنوان «زنگ تفریح» در فاصله ساخت سریال تلخ «قلب یخی» ساخته است و اگر «فرصت بیشتری برای بازنویسی فیلمنامه» پیدا میکرد، «راهحلهای بهتری» را در آن میگنجاند. این اذعان صادقانه (که نشان از «خودآگاهی» کارگردان دارد) در عین حال، «نقص بنیادین» فیلم (یعنی فیلمنامه ناپخته) را نیز تأیید میکند. فیلمنامه «پاریس تا پاریس» (نوشته سعید سهرابپور) فاقد «جذابیت روایی» و «ساختار بصری قابل دفاع» است و در «یک سوم ابتدایی» (با لو رفتن ایده اصلی) عملاً «نابود» میشود.
حسین یاری در نقش «یونس» (جانباز شیمیایی) یکی از نقاط قوت فیلم است، اما حتی بازی توانمند او نیز نمیتواند جای خالی یک فیلمنامه منسجم را پر کند. «الناز حبیبی» در نقش دختر یونس («ستاره») و «مریلا زارعی» در نقش همسرش («پری») نیز در سطح قابل قبولی ظاهر شدهاند، اما شخصیتهایشان (به دلیل فیلمنامه) از «حد یک تیپ» فراتر نمیروند. «سعید پورصمیمی» در نقش «حاج عباس» (پدر یونس) نیز حضوری کوتاه اما تأثیرگذار دارد. با این حال، «ریتم کند و کشدار» فیلم و «شخصیتپردازی سمبلشده» (که گاهی به «شعارزدگی» میانجامد) از «جذابیت» فیلم به شدت کاسته است.
«پاریس تا پاریس» در بخش «فنی» (فیلمبرداری، طراحی صحنه و...) در سطح «قابل قبول» قرار دارد. لوکیشنهای پاریس (با آن خیابانهای زیبا و فضای رمانتیک) به خوبی به تصویر کشیده شدهاند. با این حال، «موسیقی متن» و «تدوین» (که نام عوامل در اطلاعات موجود نیست) در برخی نقاط «نامناسب» و «کشدار» هستند. در مجموع، «پاریس تا پاریس» یک «فرصت از دست رفته» است؛ فیلمی که با وجود یک «ایده جذاب» و «بازیگران توانمند»، به دلیل «ضعف فیلمنامه» و «رویکرد سطحی»، نتوانسته است به اثری ماندگار در سینمای دفاع مقدس تبدیل شود. تماشای آن را فقط به علاقهمندان سینمای دفاع مقدس و طرفداران جواد عزتی توصیه میکنیم.
نقاط قوت و ضعف
نقاط قوت
- بازی خوب جواد عزتی در نقش جانباز شیمیایی
- لوکیشنهای جذاب پاریس
- تلاش برای پرداختن به موضوع «تبعات جنگ» و «رنج جانبازان»
نقاط ضعف
- فیلمنامه ناپخته و سطحی (ایده گلدرشت و غیرباورپذیر)
- ریتم کند، کشدار و بدریتم
- شخصیتپردازی سَمبلشده و شعاری
- عدم پرداخت عمیق به لایههای روانشناختی شخصیتها
- پایانبندی قابل پیشبینی و شعاری
- رویکرد «مرثیهسرایی صرف» به جای «درام پردازی»