آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
آرژانتین، همواره روایتکنندهی زیباترین و جنونآمیزترین قصههای تاریخ جام جهانی بوده است. از «دست خدا»ی دیگو مارادونا و بهترین نمایش انفرادی تاریخ جامهای جهانی در مکزیک ۸۶، تا طرفداری عجیب مردم ناپل از دیگو در برابر تیم ملی ایتالیا، و نهایتاً قهرمانی لئو و یاران در قطر، پس از آن فینال جنونآمیز که احتمالاً بهترین بازی تاریخ این رقابتها بود. آرژانتین ۲۰۲۶، دقیقاً در امتداد همین قصههای جنونآمیز قرار گرفته است؛ تیمی که از نظر منطق فنی، اسکوادی کممهرهتر نسبت به بسیاری از مدعیان دیگر داشت و اکنون به آخرین شب این تورنمنت رسیده است.
ماجرای آرژانتین، چیزی فراتر از فوتبال است. جادوی دیگو در ساقهای لئو و جرأت منوتی و هوش بیلاردو در ذهن اسکالونی ادامه پیدا کردهاند. شاید تعداد ستارههای روی لوگوی برزیل، ایتالیا و آلمان از آرژانتین بیشتر باشد، اما با وجود تمام داستانهای زیبایی که این کشور در تاریخ جام جهانی خلق کرده، آیا آرژانتین زیباترین تیم تاریخ جام جهانی نیست؟ تیمی که همیشه از دل بحران، زیباترین رستاخیزها را رقم زده است. لیونل مسی ۳۹ ساله، در آخرین جام جهانی خود، آمار خیرهکنندهی ۸ گل و ۴ پاس گل را ثبت کرده و در لحظاتی که آرژانتین برابر مصر و انگلیس فاصلهای تا حذف نداشت، تیم را به دندان کشید. او در این مسابقات، نه فقط یک بازیکن، بلکه یک رهبر، یک اسطوره و یک ناجی بوده است. بهترین فوتبالیست تاریخ، در آخرین رقص خود، تمام توان و نبوغش را به کار گرفته تا یک بار دیگر، نام آرژانتین را بر بلندای قلهی فوتبال جهان بنشاند.
حضور آرژانتین در فینال، مزد شجاعت و هوش اسکالونی بود. آرژانتین حتی پس از گل تساوی نیز فشار خود را حفظ کرد و نتیجهٔ این شجاعت، گل لائوتارو مارتینز در آخرین ثانیهها بود. بزرگترین نقد وارد بر مربیگری اسکالونی تا پیش از این، تصمیمات و تعویضهای اشتباه در جریان بازی بود؛ ایرادی که اگر وجود نداشت، هرگز بازیهای آرژانتین برابر هلند و فرانسه در دورهٔ قبلی به ضربات پنالتی کشیده نمیشد. اما مجموعهٔ تصمیمات امشب اسکالونی، از ترکیب اولیه تا تعویضهای بهموقع، نشان داد که این ایرادِ «لئوی دوم» آرژانتینیها تا حد زیادی برطرف شده است.
مسی، اما در طول تاریخ، در فینالهای بزرگ، طعم تلخ شکست را نیز چشیده است. او فینال کوپا ۲۰۰۷ را باخت. فینال جام جهانی ۲۰۱۴ را هم باخت؛ بزرگترین دزدی تاریخ جام جهانی، با عدم اخراج بندیکت هوودس دقیقه ۳۳ و اخراج-پنالتی نویر دقیقه ۵۶ که به تایید برجستهترین کارشناسان داوری دنیا رسیده. مسی بدون هیچ اعتراضی، محترمانه مدال نقره و توپ طلا را گرفت و راهی خانه شد. او فینال کوپا ۲۰۱۵ و کوپا سنتناریو را در پنالتیها باخت. در آن سالها، کسی نمیگفت مسی سوگلی فیفاست؛ بدترش را میگفتند: او اسپانیاییست و آرژانتینی نیست. میگفتند مسی در بارسا هم به لطف ژاوی و اینیستا میدرخشد.
مسی بعد از سنتناریو، رسماً از تیم ملی خداحافظی کرد. چهار ماه بعد، با کمپینهای مردم در خیابانهای آرژانتین و فشار رئیسجمهور، برگشت. او که تا ۳۴ سالگی هیچ جام ملیای را بالای سر نبرده بود، از کوپا ۲۰۲۱ در ماراکانا، به یک روند افسانهای دست یافت. جام جهانی ۲۰۲۲، کوپا ۲۰۲۴ و اکنون فینال جام جهانی ۲۰۲۶. جام پشت جام، تا جاهلانی از نقاط مختلف دنیا با انگیزههای هواداری، سیاسی و مذهبی گوناگون، گلواژههایشان را تکرار کنند. دیشب، مسی در تمرین، کنار زمین تنها نشست و بقیه هم گذاشتند تا در خلوت خودش باشد. یوانا دون، میس ورلد ۲۰۱۴ که اکنون خبرنگار فوتبال است، فیلمش را در اینستاگرام گذاشت و نوشت: «هر اتفاقی امشب بیفتد، تو کسی بودی که رنگهای ما را دوباره در کانون توجه جهان قرار دادی. هیچ بدهی به ما نداری لیونل آندرس. ما به تو مدیونیم و از تو متشکریم. تو جامعهمان را به انسانهای بهتر و شادتری سوق دادی. گراسیاس کاپیتان.»
حالا، یکشنبه شب، آرژانتین و اسپانیا در فینال جام جهانی به مصاف هم میروند. مسی، در آخرین شب حضورش در جام جهانی، یک بار دیگر فرصت دارد تا زیباترین قصهی تاریخ فوتبال را تکمیل کند. قصهی مردی که از دل شکستها، ناامیدیها و خداحافظیها، به اسطورهای جاودانه تبدیل شد و یک کشور را با خود به قله برد. فرقی نمیکند امشب چه شود؛ مسی، برای همیشه، بزرگترین خواهد بود.
روایتهای تاریخی آرژانتین و تأثیر آن بر هویت تیم
آرژانتین، با روایتهای تاریخیاش از مارادونا تا مسی، همواره تیمی بوده که فراتر از فوتبال، یک داستان حماسی را روایت کرده است. «دست خدا»، بهترین گل تاریخ، طرفداری مردم ناپل از دیگو، و قهرمانی دراماتیک در قطر ۲۰۲۲، همه و همه، یک هویت جمعی را برای این تیم ساخته است که بر اساس آن، بازیکنان باور دارند که برای چیز بزرگتری میجنگند. این هویت، به آنها اعتمادبهنفسی میدهد که در لحظات بحرانی، مانند بازی برابر مصر و انگلیس، میتواند آنها را نجات دهد.
نقش لیونل مسی در این روایت و جایگاه تاریخی او
لیونل مسی، در این روایت، نه فقط یک بازیکن، بلکه شخصیت اصلی قصهای است که از دل شکستها و ناامیدیها، به اوج رسیده است. ۸ گل و ۴ پاس گل او در این جام، نشان از درخشش او در ۳۹ سالگی دارد. اما فراتر از آمار، تأثیر او بر روحیهی تیم و تواناییاش در نجات تیم در لحظات بحرانی، او را به بزرگترین اسطورهی تاریخ فوتبال تبدیل کرده است. او با تحمل شکستهای تلخ و بازگشت از خداحافظی، الگویی از پشتکار و مقاومت شده است.
تکامل تاکتیکی اسکالونی و رفع ایراد کوچینگ حین بازی
لیونل اسکالونی، با وجود تمام موفقیتها، همواره به دلیل تصمیمات و تعویضهای اشتباه در جریان بازی (کوچینگ حین بازی ضعیف) مورد نقد بوده است. اما در این جام، به ویژه در بازیهای حذفی، او نشان داده است که این ایراد را تا حد زیادی برطرف کرده است. تعویضهای بهموقع و تصمیمات جسورانهی او، به ویژه در بازی برابر انگلیس، نشان از بلوغ تاکتیکی او دارد. او اکنون دیگر یک مربی باتجربه است که میداند در هر لحظه چه تصمیمی باید بگیرد.
تحلیل روانشناختی بازگشت مسی از خداحافظی و روند پیروزیها
مسی پس از شکست در کوپا سنتناریو، از تیم ملی خداحافظی کرد. اما با حمایت مردم و فشار رئیسجمهور، بازگشت و از کوپا ۲۰۲۱، یک روند افسانهای از پیروزیها را آغاز کرد. این بازگشت، یک نقطهی عطف در کارنامهی او بود و نشان داد که چقدر حمایت مردمی میتواند در بازگشت یک اسطوره مؤثر باشد. این روند، به او اعتمادبهنفسی داد که در فینالهای بزرگ، از پس فشارهای روانی برآید.
تقابل با اسپانیا و جایگاه تاریخی این فینال
فینال مقابل اسپانیا، برای آرژانتین، چیزی فراتر از یک مسابقهی معمولی است. این فینال، تقابل دو نسل از فوتبال است: نسل طلایی اسپانیا با لامین یامال و پدری، در برابر نسل طلایی آرژانتین با مسی و دیماریا. پیروزی در این فینال، برای مسی به معنای تکمیل یک قصهی افسانهای است و برای آرژانتین، به معنای تثبیت جایگاه خود به عنوان زیباترین تیم تاریخ جام جهانی.