آسیانیوز ایران؛ سرویس فرهنگی هنری:
دکتر پوریا زرشناس - دبیر ارشد تحریریه آسیانیوز ایران
فیلم «شور زندگی» ساخته فریال بهزاد (کارگردان فیلم‌هایی چون «پرواز در قفس» (۱۳۷۱) و «درخت‌های ایستاده» (۱۳۷۴)) یکی از آثار ملودرام خانوادگی سینمای ایران در اواخر دهه هفتاد است که با «نگاهی انسانی» و «تمرکز بر روابط عاطفی» سعی کرده است «شکاف‌های خانوادگی» و «تأثیر مهاجرت بر هویت» را به تصویر بکشد. داستان فیلم حول محور «نیاز» (زهرا اویسی) می‌چرخد که با پدرش (داریوش ارجمند) زندگی می‌کند و مادرش سال‌ها پیش برای تحصیل به خارج از کشور رفته است. بازگشت مادر، با یک «تراژدی ناگهانی» (مرگ مغزی نیاز) همراه می‌شود و فیلم را به سمت «ملودرام پراحساس» سوق می‌دهد.
خلاصه داستان
«دکتر موحد» (داریوش ارجمند)، استاد دانشگاه، با همسرش اختلاف پیدا می‌کند و همسرش برای تحصیل به خارج از کشور می‌رود. دخترشان «نیاز» با پدر زندگی می‌کند. پس از سال‌ها، مادر به ایران بازمی‌گردد، اما قبل از اینکه بتواند دخترش را ببیند، نیاز در یک تصادف دچار «مرگ مغزی» می‌شود. فیلم با «فضای غم‌انگیز» و «تأکید بر عشق مادرانه و پدرانه» پیش می‌رود و در نهایت با «پایان‌بندی احساسی» به پایان می‌رسد.
«داریوش ارجمند» در نقش «دکتر موحد» (پدر خانواده) یکی از نقاط قوت فیلم است. ارجمند با «چهره باوقار» و «نگاه‌های عمیق» خود، «پدری دلسوز» و «مقاوم» را به تصویر کشیده است. «زهرا اویسی» در نقش «نیاز» (دختر خانواده) بازی «پراحساس» و «شکننده» دارد. او در سکانس‌های «عاطفی» و «مواجهه با مرگ» به خوبی «رنج» و «امید» شخصیت را منتقل می‌کند. «مهرانه مهین ترابی» در نقش «مادر» (که پس از سال‌ها بازمی‌گردد) و «فرهاد جم» (در نقش علی) نیز در نقش‌های مکمل در سطح قابل قبولی ظاهر شده‌اند.
با این حال، شخصیت‌های فرعی در حد «تیپ‌های کلیشه‌ای» (مادر بازگشته، پدر مقاوم، و...) باقی می‌مانند. در مجموع، «شور زندگی» یک «ملودرام معمولی» و «فراموش‌شدنی» است که با وجود «بازی‌های خوب» (ارجمند و مهین‌ترابی) و «موسیقی متن کامبیز روشن‌روان»، در «فیلمنامه» و «شخصیت‌پردازی» به شدت «کلیشه‌ای» است. تماشای آن را به علاقه‌مندان سینمای ملودرام و طرفداران بازیگران فیلم توصیه می‌کنیم.
نقاط قوت
- بازی خوب داریوش ارجمند در نقش پدر خانواده
- بازی پراحساس زهرا اویسی در نقش نیاز
- موسیقی متن کامبیز روشن‌روان (هماهنگ با فضای ملودرام فیلم)
- تلاش برای پرداختن به موضوع خانواده، مهاجرت و هویت
نقاط ضعف
- فیلمنامه قابل پیش‌بینی
- شخصیت‌پردازی سطحی (به ویژه شخصیت‌های فرعی)
- ریتم کند و کشدار در برخی نقاط
- پایان‌بندی سانتی‌مانتال و تکراری
- دیالوگ‌های کلیشه‌ای